HEILIGE BENEN

Van de week na een lange  dag hard werken achter de computer, schrijven is ook zwoegen, had ik zin in enige verpozing. Het leek afgelopen week wel hoog zomer. De ventilatoren moesten  uit de winterstalling op zolder om op volle kracht de warmte uit mijn woning te verdrijven. Op dan maar naar Zandvoort aan de Eem voor de broodnodige verkoeling. Een foute keus natuurlijk want in die halfbakken strandtent aan de haven in Amersfoort is het altijd bloedje heet. Een beachclub op bijstandsniveau waar het strand niet verder reikt als tot aan de laaddeur aan de achterkant van de Blokker de Xenos en de Zeeman aan het Eemplein. Armoe in drievoud. Voor de vaste bezoekers yuppen met een oervervelend door en door verwend over het paard getild kind lijkt dat geen bezwaar. Die kijken gemiddeld toch niet verder als dat hun kroost maar  lang weg mag blijven. Een nishut met een golfplaten dak van zink waar je als het even warm is geweest eieren op kunt bakken. Zo als het Africakorps van Generaal Rommel in de woestijn. Een hut, die ze in de oorlog nog gebruikte als tijdelijke opslagplaats voor voorraden, die naar het front moesten. Dus eigenlijk alleen maar geschikt voor een zeer tijdelijke verblijf. Bij binnenkomst was het al stikkens benauwd. De frituur  had waarschijnlijk de hele dag aangestaan om de eigen cultuur van de eerste warme dag te vieren met bitterballen en frikandellen. Opgeleukt met  prikkertjes als rood wit blauwe vlaggetjes. Na de aanwezige bekenden te hebben begroet met een handdruk probeerde ik mijn draai op de dansvloer te vinden. Iets wat mij zichtbaar meer moeite kosten als de keren daarvoor. Het kon de hitte zijn of het feit dat de vloer nog slechter was geworden als de winter daarvoor. Met de warmte waren de goedkope planken van tweedehands Frans eiken aan de randen bijna recht overeind gaan staan. Iets wat met het indraaien van wat zielige kruiskopschroeven niet te verhelpen valt. Zo voelde het in ieder geval door de dunne zolen van mijn versleten dansschoenen. Maar waarom nog nieuwe kopen als ik misschien nog maar een jaar dans. Zo kwam ik aan de praat met S uit D,  die eruit zag als een verheugende mededeling. S liet als vrouw met (de) warmte een paar benen zien waarvan je kon denken dat die die 3 weken zonder haar op het Griekse eiland Kreta op vakantie waren geweest. Benen , die er vorstelijk uitgerust uitzagen .Onderdanen die daar zo van de zon hadden genoten dat ze van pure blijdschap en plezier 10 cm of misschien nog wel ietsje meer langer waren geworden. Dit alles als een melkchocolade paasei zo zijdezacht verpakt in licht glanzend naturel gekleurde nylonkousen. Om mijn erotische fantasieën op een doodlopend zijspoor te rangeren babbelde ik luchtjes over koetjes en kalfjes . Of zij wist wat daar het verschil tussen was. Zo kreeg ik al keuvelend te horen dat zij zelf ook schreef en konden wij dus onze favoriete stopwoorden uitwisselen. Al zo kwebbelend om de haan uit de stoofpot te houden kwam bij mij een nieuwe gedachte naar boven. Pratend over het geloof en dat ik in een artikel gelezen had dat 85% van de mensen min of meer gelovig is , vroeg zij mij: ben jij eigenlijk wel gelovig ? Niet een vraag waar ik meteen met ja of nee op kan antwoorden. Diplomatiek als ik alleen tegen knappe vrouwen kan zijn , zei ik: Het ligt er aan. Ik bevind mij als het ware in de wachtkamer van het willen geloven. Het voorportaal van een beslissing om toegang te krijgen tot een mogelijke hemel. Ik wacht voordat ik ertoe besluit het geloof te omhelzen eerst even de diagnose van de huisarts als toekomstvoorspeller af. Heb ik nog lang te leven dan schuif ik die beslissing of ik ga geloven nog even voor mij ui op de lange baan.. Moet ik morgen al de pijp aan Maarten geven bestel ik nu vannacht nog via Internet een enkeltje Rome. Reis morgenvroeg af met de trein  in de hoop met de doop daar op het graf van Petrus de dood te snel af te zijn. Met dat idee van de wachtkamer voor het geloof ging mijn fantasie aan de haal.

Ik bevond mij plots in de wachtkamer van mijn huisartse mevr. De Vries aan de Stadsring. Met mij zaten er twee andere wachtenden. Een moslim, die naar zijn witte keppeltje te oordelen op bedevaart naar Mekka was geweest. Een hadji en een katholieke geestelijke aan zijn wit gesteven boord onder het zwarte pak te zien. Waar kunnen deze meest duidelijke van alle tegenstellingen het anders over hebben als over hun wederzijds geloof. Ze praten wat over luchtige zaken als de opbrengst van de collecte en het geven van aalmoezen. Terwijl ik mijn oor te luister legde. Over de 5 zuilen van het geloof en de 10 geboden. Naar mijn bescheiden oordeel triviale zaken die niet snel zouden leiden tot weer een inval in het heilige land om Jeruzalem van de ongelovigen te bevrijden. Plotseling zei de moslim tegen de geestelijke :”Eigenlijk zijn wij moslims een veel nederiger gemeenschap van gelovigen als de aanhangers van de kerk van Rome. Hoe dat zo vroeg de geestelijke enigszins uit het veld geslagen door deze onverwachte wending binnen het gesprek. Ach simpel , zei de moslim, wij geloven dat onze God Allah heeft gesproken door de mond van zijn Profeet Mohammed. Katholieken geloven daar en tegen dat hun voornaamste leidsman de grondlegger van hun geloof de zoon van God is. Ja nou en, reageerde de geestelijke een tikkeltje korzelig. . “Stelt u nu eens voor dat er geen God is” , zei de aanhanger van de Profeet. Als dat zo zou zijn kunnen wij mohammedanen nog altijd beweren, dat onze Profeet de influisteringen verkeerd verstaan heeft. Vergissen is menselijk niet waar? Dat het , zeg maar, aan zijn slechte gehoor lag. Met die gedachte valt te leven. Ook al omdat daarmee de rest van de leer niet in duigen valt. Maar zou er in de Roomse kerk geen God zijn , Dan heeft de zoon van God gefaald. Dat maakt  zijn enige zoon eigenlijk tot een virtuele vadermoordenaar. Die zou je daarom voor een tweede keer aan het kruis timmeren. Waarin geloof je liever als er geen God zou zijn om dat laatste te verhoeden. Mohammed of Jezus? Bijna opgelucht betrad ik de behandel kamer van dokter de vries. Slechts vervuld van enig medelijden voor haar met de ziekte van haar patiënt na mij .

Deze toch niet onaardige anekdote vertelde ik tegen S. Die daarop direct haar neus moest poederen. S is toch geen aanhangster van de profeet hoop ik. Nu heeft S wel een hele charmante neus. Iets als koningin Cleopatra in een van de eerste stripalbums van Astrix en Obelix. Waar mee ze dus zo lang bezig was? Ik ben maar naar huis gegaan om dit verhaal voor u op te schrijven. Kregen die lange benen toch een andere zin als dat oorspronkelijk gehoopt en verwacht.

Ludo 23-04-2018

Nawoord

Tegenwoordig worden of het niks kost alle moslims in de media zo een beetje onder de groene zoden geschreven. Iets waar ik fel tegen gekant ben. Als iets in strijd lijkt met je eigen overtuiging moet je eerst proberen zelf de waarheid boven tafel te krijgen en niet afgaan op gekleurde berichtgeving. Je kunt een ander niet dwingen dat te geloven wat jij wilt. Niet zich zus of zo te gedragen als wat jou goed uit komt. Als je dat wilt, moet je maar zelf een godsdienst beginnen. Iets waarbij ik je graag terzijde sta door je met je vooroordelen en al aan het kruis te nagelen. Zodat je voor je verblinde volgelingen een blonder martelaar kunt zijn. Kijk als je alleen de nadruk legt op alle kwalijke kanten van een godsdienst, politiek. en godsdienst daarbij op een hoop gooit, ben je voor mij als media niet meer als een blind karrenpaard met oogkleppen voor. . Verlaag je jezelf tot het schillenpaard voor de kar van je eigen nepnieuws. Als je als media onafhankelijk wilt zijn, begin dan eerst met jezelf te onderzoeken.