AMALIE TE DIK; deel 2

Een mogelijk antwoord op deze vraag legt vooral de maatschappelijke verschillen bloot .Een tweedeling die zich beweegt op het scherp tussen dik en mager. Het verschil tussen enerzijds de welgestelde strevende klasse. Een deel van de samenleving dat meent dat gezond leven en een uitgemergeld figuur samen gaan in hun verdorde leven. Die hun hele onnodig lang uitgesmeerde leven slank willen of moeten zijn. Omdat zij de ascese tot heilig zelfbeeld hebben verheven. Een verschraald beeld van een heilige leven waar elk pondje vet afbreuk doet aan  het aureool van eigen deugd. Zich bovenmate bewust van elke hap, die ze naar binnen werken. Voor wie eten bijna een erfzonde is. Daarbij hun smaakpapillen ,op de tong waarmee zij voor zichzelf prediken, aanpassen aan de noodzaak om vies maar gezond ook lekker te vinden. Die voor dit leven alles willen betalen en neerleggen zolang het maar gezond oogt.

Aan de andere kant de lagere inkomens, de bijstandsmoeders en de arbeiders. Grote bevolkingsgroepen, die te weinig verdienen om elke dag macrobiotisch en biologisch verantwoord te kunnen eten. Die alleen gedurende hun jeugd en jonge volwassenheid het slankheidsideaal dat gekoppeld wordt aan gezondheid kunnen uitstralen. Een ideaal gepropagandeerd door medici, die zelf niet weten wat het kost om gezond ook lekker te maken. Lekkerder als 30 soorten chips en zoutjes. Smakelijker als de hamburgers en de milkshakes van de Mac Donalds. Of de 200 gram Verkade chocoladerepen met echte stukjes hazelnoten Verschillende groepen in de maatschappij die elkaar alleen tegen komen in de sportschool. Zei het uit andere motieven en drijfveren.

Een consumptiemaatschappij waarin twee verdienmodellen voor de producenten gelden. Aan de ene kant worden er legio voedselwaren op de markt gebracht, waar de mensen simpelweg mollig zo niet moddervet van worden. Door het te hoge percentage aan zout en/of voedingswaarde een te hoge bloeddruk of erger van oplopen. Door allerlei niet te begrijpen toevoegingen geen weet meer heeft van de werkelijke gezondheidsrisico’ s . Aan de andere kant producten, die duurder in aanschaf de consumenten bewust moeten maken van hun ongezonde levensstijl. Met minder vet en minder suiker , met meer geëmulgeerd water lucht verkopen. Zodat het aangepraat schuldbesef kan worden weg gegeten met zoveel mogelijk”gezonde” etenswaren. Het neoliberalisme legt de verantwoording hoe kan het ook anders bij de consument. Die had zijn mond moeten dichthouden ondanks alle verleidingen waar aan hij dagelijks bloot staat. Een “duizendvoudig paradijs”waarin de slang iedereen dagelijks verlokt tot het eindeloos lekkere  kwade. Het is het wonder van de consumptie dat ze aan de leugen en de waarheid evenveel geld kunnen verdienen.

En dat is raar, want er een maar een ongezonde levensinstelling naar mijn bevinden over de jaren heen en dat is Teveel van alles. Wie zijn kiezen op elkaar houdt , wordt zelden te dik. Het lijkt wat ver gezocht maar een groeiende economie lijkt heel goed aan te sluiten bij een groeiende consumptie van alle “ voedingswaren”. Om de armen rustig en voldaan te houden. Een vals beeld ,door een overconsumptie aan goedkope calorieën, van goed doorvoed zijn waar alleen de producenten dik maar dan ook dik aan verdienen. Zou het niet eens aardig zijn als wetenschappelijk werd uitgerekend wat er per calorie verdient wordt.

In mijn jeugd in de jaren vijftig en zestig werd niemand in dit land dik van boerenkool stamppot met een klein stukje worst en kaantjes. Een keer per week op woensdag een gehaktbal. Vrijdag vis. Op zondagmiddag een klein bakje pinda’ s . Alleen iedereen en vooral de mannen rookten. Hierdoor fors aangemoedigd door de reclame in de bioscoop. Waarschuwingen op de pakjes ontbraken . Je had toen , het zal wel door de verhoging van de accijns op rookwaren of de kookkunst van de Nederlandse huisvrouw in die tijd  komen, nog wel eens te maken met een studenten oproer of een staking van boze bouwvakkers. Het grootste gezondheidsrisico schijnt daarmee toch te komen van de kant van de producenten, die hoe dan  bijvoorbeeld d.m.v. onvolledige  reclame hun omzet moeten vergroten. De eis naar maatschappelijke veranderingen zal daarmee wel door de kleine  maag van al die egocentrische  foodies moeten komen. Tegen die tijd ben ik door overgewicht al wel afgehaakt. Een mond minder om te voeden.

Ter afsluiting voor alle beter gevulde medemensen onder ons. Er is geen norm voor te dik of lelijk. Het één ligt niet in het verlengde van het andere. Zo als vaak wordt aangenomen. Er is maar een norm waar naar je kunt leven en dat is naar hoe gelukkig je er bij voelt of er van wordt. Wat anderen ook beweren, de enige vorm van persoonlijke vrijheid bepaal jezelf. “Wees jezelf broeder, wees je zelf zuster “ in de tekst van Kees van Kooten en Wim de Bie van het simplistisch verbond. Tijdloze woorden. Niet elk mens hoeft alles te kunnen, wat je kunt bepaal jezelf.

Ludo 30-4-2018