spuitje van een cent

Pijn of een spuitje van een cent

Echt waar ik wil absoluut een kind van hem. Van die ene  wonderdokter die medicijnman desnoods  als hij mij maar verlost van mijn pijn. Al is het maar voor een maand. Een wanhoopskreet met een droeve naklank . Regelmatig geslaakt door een zieke vriendin van mij als zij zich te beroerd voelde om haar ogen open te doen. Een vriendin met wie ik de liefde tussen of voor de lakens niet deelde. Dit voor alle duidelijkheid.  Een goede en dierbare vriendin, een lieve vrouw dus. Een voor mij als buitenstaander misschien daardoor wat gênante of zelfs pijnlijke opmerking. Het gemis kan geen wonden helen. Zo als ik zelf vaak beweer. Wat als excuus ook zo een beetje voor alles opgang doet. Alsof ik daarmee zou weten wat pijn betekent. Dat ik haar nood niet kon ledigen schetste mij voor mijzelf als een colporteur. Met een voet tussen de voordeur van haar  leven in voortdurende pijn. Al was ik voor de rest best  een dierbare huisvriend. De enige , die vrijwel dag en nacht  klaar stond. Haar haar grillen vergaf zonder er woorden aan vuil te maken. Zo goed en kwaad als ging zoveel mogelijk voor haar probeerde te regelen. Haar belasting papieren en noem maar op. De afspraken met het ziekenhuis. Veel van haar boodschappen deed en het huis aan kant maakte. Ik kon ondanks al mijn goede werken van barmhartigheid haar pijn niet werkelijk voelen of beleven. Iets wat mij ergens veel verdriet deed. Meer als ik zeggen kon.

Goed katholiek opgevoed had ik als kind in de les al geleerd over een eenvoudig ambachtsman. Een toevallige passant op de latere via dolorosa*, die de last van het kruis van Jezus overnam op het moment hij dreigde daar onder te bezwijken. Volgens onze godsdienstleraar had deze onbetekenende loswerker een hele belangrijke bijrol gespeeld in de wereldgeschiedenis. Had hij door zijn helpende hand de verlossing van alle zondaars door de kruisdood mede mogelijk gemaakt. Een vrijwillige bijdrage tot de genezing van de gehele mensheid. Aan de hemelpoort kon het niet anders of hij was subiet door Petrus zonder verdere omhaal binnengelaten. Een V.I.P. behandeling, die slechts weinige van de 308 Pausen ten deel is gevallen. Met zulke stichtelijke jeugdverhalen tot voorbeeld moest mijn gevoelige kinderzieltje wel blaken gaan  van liefde voor de medemens.

Ik kon haar pijn hoe graag ik ook anders had gewild niet na beleven. In ieder geval niet op de manier waarop zij daar dagelijks onder leed. De altijd aanwezige pijn waarmee haar jeugdreuma met haar samen opgroeide tot een reumatoïde artritis. Tot een trauma voor het leven. Een ziekte waardoor zij vaak dagen niet van haar bed kon komen. Te stijf om te lopen door haar ontstoken kniegewrichten .Te suf en verdoofd door de pijnstillers om mijn naastenliefde te voelen Elke dag weer weten dat het je te wachten staat. Het zeker zal komen. Zonder een omweg een mogelijkheid om het te ontlopen. Een vreselijk geestelijk lijden Elke dag weer bang om op te staan, omdat je niet weet hoe je zo nu verder moet gaan. Geliefden voor wie de droomloze slaap een pijnloze verlossing is.

In mijn lagere school tijd had ik de pijn en het verdriet van het overlijden en alles wat daarmee gepaard gaat al eens van dichtbij meegemaakt. Rond mijn negende levensjaar overleed Claartje Teevesen. Een klasgenootje en speelkameraadje uit mijn vroege jeugd aan de gevolgen van jeugd kanker. Een ziekte waar begin jaren 60 van de vorige eeuw geen enkele behandeling voor bestond. Claartje woonde in een groot en statig herenhuis met een diep hardstenen portiek op de Ceintuurbaan. Bijna op de hoek met het Sarphatipark waar wij als kinderen altijd speelden. De schoolleiding had in samenspraak met haar ouders geregeld dat er vrijwel elke dag twee kinderen bij haar op bezoek konden komen. Natuurlijk na schooltijd als ze niet te moe was of tijdens de middagpauze. Mijn dag als misdienaar en koorknaap was de zondag. De dag des Heere waarop ik vaak voor haar zong. In mijn jeugd kende ik omdat ik geen noot muziek kon lezen hele missen uit mijn hoofd. Gezangen die ik op weg naar school luid zingend oefende. Met de hogere klassen bezochten wij haar trouw opdat zij zich niet in de steek gelaten zou hoeven voelen. Dat zij wist dat iedereen met haar meeleefde en van haar hield met haar lange blonde vlechten. Vlechten in steeds dunner wordend haar.. Haar fijnbesneden bleke gelaat. Doorschijnend als de albasten amoretto’s, cherubijntjes rond de doopvont. De ogen die met het vorderen van haar ziekte steeds dieper leken te liggen. Zich leken terug te trekken tot achter haar aardse bestaan. Ogen met een stille glans of ze al in de hemel keken. Zij kreeg ondanks de ongunstige vooruitzichten aan bed nog steeds les van meester Drubbel. In de hoop op een Goddelijk ingrijpen. Een blijk van zijn voortdurende genade. Een onmogelijk wonder dat niet anders als te laat kon komen. Bij haar uitvaart zong ik met mijn jongens alt samen met een bariton ijl en hoog in het koorgewelf het Dies Irae*. Als stond ik zelf aan het begin van de weg omhoog naar de hemel. De dag van verlossing zal komen. Een muzikale verwijzing naar het laatste oordeel. Een gregoriaans gezang uit de 12 eeuw waaronder de kist traditie getrouw de kerk werd uitgedragen. Na afloop van de dienst kwam haar moeder in tranen op mij af. Mijn lieve Claartje heeft het vast gehoord aan de hemelpoort, zei zij. Zij zal er op deze dag met dit lied in haar oren zeker komen. Waarop ik mijn tranen , die ik zolang had verdrongen om voor haar te kunnen zingen de vrije loop liet. Snotterde, dat ik had gewild dat ik daar naast haar hand in hand had mogen staan. Er schuilt een innige en immense troost in de woorden dat ze daar in de hemel op je wacht. Hoe raar dat voor een ongelovige ook klinkt.

Nu weet ik zelf lijdend aan een nog milde vorm van artrose in knieën en handen wat elke dag pijn betekent. Het ongemak waar je elke dag rekening mee moet houden. Ik heb een nog diepere bewondering gekregen voor de heldenmoed van mijn vriendin zaliger en Claartje. Twee eenvoudige Kinderen uit mijn jeugd, die het kruis van onze Heer hielpen dragen. Dat is nu ik erover denk de zin van het aardse lijden. Kinderen, die als ware patroonheiligen een vreselijker hel als de mijne zonder klagen hebben doorleeft. In tegenstelling tot mijn dierbaren kon ik gisteren wel verlossing van mijn ongemak vinden. Pijn mag je het niet noemen al ben je nog zo een hyper hypochonder als ik. Bij annatomie een particuliere kliniek voor mensen met gewrichtsproblemen. Op een industrieterrein in Amersfoort. Een dokter met de zalvend zachte handen van de ware geneesheer gaf mij een spuitje in mijn knie. Met hydrocortison een ontstekingsremmend middel. Met dit spuitje van een cent trok als een mirakel de pijn waar ik al 2 jaar last van heb weg. Even dacht ik; kon ik ook maar een spuitje voor alle verdrietige herinneringen krijgen. Even snel zag ik mijn dwaasheid in. Het is de herinnering aan de kracht waarmee anderen hun lijden hebben verdragen , die mij de kracht geeft om verder te gaan.

LUDO 30-05-2018

* Letterlijke vertaling van het gezang , dies irae; er zal een dag zijn. Een zekere gelijkenis met de woorden van dominee Martin Luther King kan I have a dream is meer als een toevalligheid

* via dolorosa ; de weg van smarten. De weg die Christus na zijn veroordeling met het kruis op zijn rug moest afleggen naar de executieplaats op de heuvel Golgotha