met mij gaat alles goed

MET MIJ GAAT ALLES GOED( bekentenissen van een ras danser)

Ik ben een nachtschrijver in het lichaam van een danser. Tenminste zo wordt ik graag genoemd. O ijdelheid der ijdelheden! In het holst van de nacht komen de beste ideeën of wildste dansen boven . Ik schrijf alleen als ik niet uit dansen ben, want dansen  gaat voor alles. Op de dansvloer voel ik mij jong tot in de late uurtjes. Ben ik alleen thuis brandt mijn schrijvershand pas echt los zo als bij het dansen mijn voeten. Niet voor niets sta ik bekend om als de gek met  de snelste voeten van de lage landen. België Groningen en Alkmaar daar bij inbegrepen. Om over Rosmalen maar te zwijgen Draag geen klompen, omdat die elke avond in mijn flamenco zouden barsten. Ik kom pas tot bloei los van de overdaad aan prikkels van overdag. Niet afgeleid door al dat bloots, behalve als jij het draagt , waarmee de reclame tot aan de E.O. mij probeert te verleiden. Natuurlijk heb ik daar als het verstand met de jaren komt de leeftijd niet meer voor. Maar ja wat zijn piemeltje aangaat blijft elk man gevoelsmatig een kind dat bang is dat zijn broek afzakt . Zich zorgen maakt om zijn plassertje tussen de rits.

Nu ben ik zo wie zo iemand die door kleine gebreken zichzelf achterna loopt. Kon pas op tweejarige leeftijd een beetje lopen. Op eigen benendansen kon je het niet echt noemen. Had op 4 jarige leeftijd een ziekenfondsbrilletje vanwege een lui linker oog. Ook iets wat nooit meer is goedgekomen. Vandaar dat ik steeds dezelfde kant op draai. Had op jonge leeftijd last van een spraakgebrek vanwege een spleetje tussen mijn voortanden. Zo iets als Rob de Nijs. Dat is gelukkig verholpen met behulp van een kunstgebit. Alleen dat moet ik niet vergeten in te doen anders lispel ik nog steeds als een vierjarige. Ben pas op 33 jarige leeftijd met salsa dansen begonnen. Doodzonde anders was ik nu wereldkampioen in ruste geweest in deze discipline. Waar het voor de rest aan schort. Kampioen was ik zeker geworden .Tenminste als ik de moed had gevonden om voor al mijn andere gebreken uit te komen. Ik werd nooit voor een showgroep gevraagd want ik weet eigenzinnig als ik ben al van kindsbeen af het verschil niet tussen mijn linker en mijn rechter voet . Het dragen van twee verschillende schoenen is ook zo wat. Kost het dubbele van mijn geringe talenten en vermogen. Ik zou tijdens een optreden zo maar de weg kwijt zijn , wat mij dan toch weer niet zoveel onderscheidt van de showgroepen van de laatste tijd. Ook een belletje aan mijn been bracht geen soelaas. Ik ben weer net niet blind genoeg om zo goed te horen. Trouwens na al die jaren op de dansvloer ben ik nog net niet stokdoof. Maar je kunt mij beter niets vragen als we samen aan het dansen zijn of net daarna. Dat komt niet echt over. Ik lijkt dan in mijn antwoorden sprekend op professor Zonnebloem uit de Kuifje. Verder heb ik last van een versleten rechter knie. Loop na het dansen kreupel door artrose in mijn linkervoet. Maar dat mag de pret niet drukken. dankzij God en een hoop kinesologische tape om de zaak bij elkaar te houden   gaat alles goed. Gelukkig hebben mijn klachten ook  voordelen , door mijn oogziekte zie ik bv. een stuk minder rechtlijnig dan vroeger en draai ook een stuk rustiger.

Ludo