BEDANKT LIKERS voor dit fantastische leesjaar.

 

Vaak is het schrijven van verhalen en artikelen een intrinsiek  eenzame bezigheid. De kachel een graadje lager om het hoofd koel en helder te houden omringt een schrijver zich met papieren fantasiebeelden om de zinloosheid van wat hij schrijft achter het bloemetjes behang van de humor  te plakken. Zo zijn lezersschare te behagen. Toch meertijds roept het een desolaat gevoel op van bezig te zijn voor de k. aan de achterkant van de kat. Of als je een poes van een poes ook zo betitelen mag voor de poes zijn poes zonder zelf voor de poes te zijn. Het gevoel of hij alleen degene is die het geschrevene leest, terwijl hij de zondaar zichzelf, al zijn pekelzonden reeds   kent als een open bijbel. Zodat het hoogstens een verrassende ontdekking oplevert na te lezen hoe volkomen gek hij zelf nog kan figureren voor hemzelf, in zijn eigen autobiografie of in de ogen van een ander . Een in stilte gehulde vreemdeling die ondanks al die ontboezemingen van zijn kant voor beiden een onbekende, onbegrepene blijft of blijven moet . Zo niet dan rechtvaardigen de vraagtekens die hij of de rest bij zijn met de  hand geschilderde karakter oproept  meer krachtdadige maatregelen als bijvoorbeeld een opname in Zon en Schild. Een schrijver is dan ook vooral iemand die balanceert op het scherp van de depressie. Krampachtig met links, toevallig ook mijn schrijfhand, het koorddans koord vastgrijpt waar hij bij elke misstap, elk verkeerd woord of zin van afvalt

Pygmalion priant Vénus d’animer sa statue, Jean-Baptiste Regnault

 

.

Maar soms heel soms is een schrijver tevreden met zichzelf. Verliefd is hij altijd,op wie? Laat daar geen misverstand over bestaan! Vooral als hij fanmail of kerstkaarten in de bus vindt. Of door paperfriends is geliked op Facebook. Zijn artikel is gevierendeeld door voordat moment even dikke vrienden. Mensen die hem begrijpen door het met hem eens te zijn. Hem durven onderschrijven. Daar is in deze tijd van totale openhartigheid, roddel en achterklap moed voor nodig! Gigantisch veel moed, omdat zijn likes een mens tot in alle eeuwigheid op het internet zullen achtervolgen. Deel gaan uitmaken van zijn profiel. Het advertentiebeleid van Google voor hem of haar zullen bepalen , ongevraagd, maar tot in lengte van dagen. Hij geleefd wordt door de volkomen onbekende ander*

Pygmalion priant Vénus d’animer sa statue, Jean-Baptiste Regnault

.

 

Daarom driewerf hoog voor een ander even onbegrepen veellezer die beweert dat jij fantastisch schrijft. Dat hij/zij er ook zo over denkt. Dan zou hij, de enige echte authentieke auteur, na zichzelf nog één schouderklopje te hebben gegeven er direct mee willen ophouden. Stoppen op het hoogtepunt van zijn schrijverschap. Zijn pen aan de wilgen hangen door deze totaalbeleving. Gewaardeerd te worden om wie hij niet is! Voelt hij zich geroepen tot een  extatische zaadlozing van zijn eigenliefde in het andermans paradijs  .*  Na dergelijke liefdesbetuigingen hoe klein ook komt  hij volledig tot rust en belooft aan zichzelf voor de volgende keer het niet meer of in ieder geval veel beter te doen.  Zo mogelijk zich in te leven in de ander of  het liefst totaal die ander te worden. Zo vrede te hebben met zijn eigen begrafenis. In dat opzicht heeft schrijven nog het meeste weg van het beminnen van de buurvrouw. Of wat poëtischer van het beeld van de vrouw dat een woordkunstenaar zelf het leven heeft ingeblazen. Is elke schrijver zijn eigen Pygmalion.* Op die manier neemt de liefde wel hele bizarre vormen aan. Is een schrijver zijn eigen tweeslachtige regenworm. Een ringworm, een verkleinde versie van de midgaarslang die met zijn voorkant zijn achterkant bevrucht.  Het einde van het verhaal is dan  altijd mooier dan het begin! De tevredenheid al die keren dat hij er een punt achter kan zetten , literaire zelfmoord kan plegen groter dan het toch wat kneuterige begin van de verliefdheid. De eerste letter op het maagdelijk witte papier. Is de allerbeste liefde er één die Hollywood nooit verzonnen heeft. Datgene wat hijzelf nooit beleefd of doorgrond of ingekleurd heeft. A paper-love voor de talloze mislukkingen die hem tot in de prullenbak van  het digitale hiernamaals zullen achtervolgen. Ik voel er voor dit moment veel voor om een uit-knop te monteren op mijn ‘redeneerkunst’. Anders kom ik vegetarische  schrijver nooit meer aan de vrouw van vlees en bloed.

Ludo

verwijzing naar het gedachtegoed van de filosoof: Emmanuel Levinas.

Pygmalion (beeldhouwer) – Wikipedia

https://nl.wikipedia.org › wiki › Pygmalion_(beeldhouwer)

Pygmalion sprak bij het altaar de wens uit dat de goden hem een vrouw zouden geven. Hij had de moed niet om “die van ivoor” te zeggen en in de plaats zei hij …

Schilderij: Pymalion (Jean-Baptiste Regnault. 1786)