CENSUUR OP FACEBOOK.

En niet getagd willen worden

de hartvormige binnenkant van de volmaakte oliebol

Als ik rond oud en nieuw probeer aan de klandizie in de Coop aan de Hellestraat mijn zelfgebakken oliebollen te verkopen kijkt niemand er vreemd van op als de bedrijfsleider samen met  de beveiliging mij de tent uitsmijten. In één ruk  door gevolgd door een wolk van  bepoederde oliebollen. Ik heb namelijk niet het recht in zijn nering mijn eigen waren te slijten. Zonder vergunning en toestemming van de burgemeester zelfs niet vlak voor de deur van de zaak  ze uit te venten. Ik kan dat wel onrechtvaardig vinden, vooral omdat de kwaliteit van mijn hausmacher oliebollen verre superieur is aan die sponzige “weekblekefabrieksbollen” die ze daar rond oudjaar verkopen, maar ook dat telt voor de rechtbank niet mee als argument. Ik loop ondanks dat  zelfs het risico op een forse boete al zijn mijn bollen smakelijker dan die van Dorien Rose. Ik ga namelijk in tegen hun door de wet beschermde gebruiksrecht enz... Al houd ik bij hoog en laag vol dat de kruidenier in kwestie een nog grotere inbreuk pleegt op de goede smaak. 

Een gevaar betekent voor de volksgezondheid. Iemand zonder mondkapje die oliebollen beter niet eten kan! Niemand, niet één van mijn 630 vrienden op  Facebook zal een petitie starten om mijn kampioen oliebollen weer in het bovenste schap te krijgen van de Appie Happy’s van dit land.

 

Eigen ontwerp mondkapje dat iedereen letterlijk de mond snoert

Nu roept echter wel iedereen moord en brand als er artikelen van Facebook of video’s van YouTube  verwijderd worden. Wat is het verschil dan met wat hierboven staat? Uiteindelijk zijn al die zogenaamde sociale media niet meer dan grootgrutters. Kruideniers van wie de voornaamste nering niet bestaat uit het handelen in artikelen en foto’s daar vrijwillig door consumenten geplaatst. Dat zijn de lokkertjes van de weekaanbiedingen.  Het grove geld wordt op een andere manier verdient. Onder de toonbank met de verkoop van advertentieruimte en de niet al te frisse handel in de handel en wandel van hun gebruikers. Wat de verkoop van advertentieruimte betreft valt dit  te vergelijken met  de normale praktijken   bij de vroegere krant. Waarbij een koppeling bestond tussen het advertentietarief en het aantal lezers. Hoe groter de lezersschare hoe hoger de oplage des te hoger   de advertentietarieven. Wat ook voor de sociale media geldt. Alleen vallen die beter te vergelijken met een huis-aan-huiskrant.   Kranten die naast “objectieve berichtgeving” ook rekening moesten en nog steeds moeten houden met de belangen zelfs politieke voorkeur van de eigenaar. Of mediagroep waartoe zij behoren. De veel al liberaal gezinde aandeelhouders dus.

Moderne ‘sociale’ media, what’s in a word, *“A rose by any other name would smell as sweet,” says Juliet in Romeo and Juliet betrekken in hoofdzaak hun inkomsten uit het verhandelen van persoonsgegevens en het maken van psychologische profielen van hun gebruikers  om de advertenties zo goed mogelijk te personifiëren. Voor zichzelf, maar ook voor tweede en derde.  Daarbij zetten ze de meest gesofisticeerde algoritmen en software in. Het samenstellen van profielen mag wel wat kosten want de inkomsten gekeken naar de beurswaarde van de bedrijven  zijn gigantisch. Zo wordt nieuws aangepast  aan de persoonlijke voorkeuren van de argeloze gebruiker. Dat is, als handelswaar voor de huidige machthebbers en industrie,  de belangrijkste bron van inkomsten voor de sociale media en zoekmachines. Gedrag controleren en sturen. Daarmee zijn het feitelijk ook louche handelaren in lompen en oud papier. Hun core business. Dat maakt dat ze  zelf de inhoud van hun diensten mogen bepalen! Ook op het gebied van de politiek! Dat is nu eenmaal de werking van de vrije markt. De moderne werkelijkheid van vraag en aanbod, de axioma’s  waar het liberalisme en kapitalisme op drijven. Een handelswijze  waarin geen onderscheid meer bestaat of steeds meer vervaagd tussen de consument als persoon en het kapitaal aan handelswaarde die hij als product vertegenwoordigd.

ze willen bij facebook met populariteit verbergen

 

Mag dat allemaal zomaar? Kun je je afvragen. Deze toenemende de-humanisering wat het in feiten is? Zeker, net zo goed als je als influencer op Instagram mag liegen over je uiterlijk en je bedoelingen! Want niet de waarheid is van levensbelang, maar hoe en in welke vorm hij  aantrekkelijk  kan worden verkocht als bijproduct van een groter economisch belang. Dat van de aandeelhouders en eigenaren. Sociale media  hoeven daarom niet te tolereren dat jij met jouw mening de kerstversiering bij hun van de muur trekt. Hoe waar en raak je mening ook is.  De krenten uit hun  pap eet en de rest uitspuugt. Ze mogen zelf de inrichting en wat ze aan artikelen willen verkopen in hun eigen toko bepalen. Ben je daar tegen had dan eerst al de kleine lettertjes in de gebruiksverklaring   goed doorgelezen.  Net als aan het begin van elke gewone  zakelijke verhouding en transactie. Net als vroeger bij het afsluiten van een verzekering tegen brand of imageschade. En wie het er helemaal niet mee eens is kan rustig een proces aanspannen maar moet  dan wel ergens voor een rechtbank in Noord Californië willen verschijnen.

Wil je dat veranderen is er niets wat je tegenhoudt om je bloedeigen equivalent van Facebook te beginnen. Daarvoor investeerders te interesseren. Zo lang de naam die je gebruikt voor je zogenaamd gratis diensten  geen verwijzing bevat naar de huidige  bezitters van het monopolie. Dus geen Facelift bijvoorbeeld. Anders maak je je alsnog schuldig aan inbreuk op het merkrecht. Facebook passeren is dus nog niet zo eenvoudig als dat het lijkt. Behalve als je Facebook als brievenbus voor je eigen reclamemateriaal of diep doorwrochte mening ziet.  De eigen krantenwijk! Of  je eigen postbus 51. Wat ik persoonlijk met behulp van mijnsite http://www.uitliefdevoor.com vrolijk doe.

Alleen nu zijn er nu mensen die niet persoonlijk benaderd willen worden. Getagd zo als dat in turbotaal heet. Als zou ik een soort van colporteur zijn die met de voet tussen de voordeur probeer hen een 20-delige encyclopedie te slijten. Onder het mom van een noodzakelijke aanschaf voor de toekomst van hun bloedjes van schoolgaande kinderen. Als diepte-investering voor over 15 jaar.  Waarmee de toekomst als pensioen van de vaders van nu zichzelf betaalt.

 

Mensen die niet beseffen dat ik hun tag omdat ik hun mening respecteer. Helaas denken: ik vind elke mening goed zo lang hij maar  niet in mijn achter of knollentuin verkondigd wordt.  Ik  daarentegen  hecht waarde aan hun mening. Ben benieuwd naar hun inbreng en reactie. Hoop ondertussen dat  zij mij  zien als een mens die hun respect verdient. Waardoor het taggen iets terugbrengt van de nu verloren gegane persoonlijke briefwisseling. Vele eeuwen het beschaafde  tijdverdrijf van de intelligentia.

Tegenstrijdig denk ik dan. Wel accepteren dat je voor de sociale media gewoon een oliebol bent toch een menselijke benadering door mij uit de weg gaan. Vreemd, het zal de tijdgeest wel zijn, maar steeds meer  krijg ik  toch het gevoel dat de wereld en de vrijheid van meningsuiting, zonder de nodigde speelruimte, aan al die nietszeggende bleekweken oliebollen, zonder echte  rozijnen en poedersuiker, met of zonder glaasje witte wijn erbij, roemloos ten onder gaan.

Ludo