Cum tacent clamant ( “omdat zij zwijgen schreeuwen zij citaat cicero”)


Is het discriminatie wanneer je anders wordt behandeld dan gehoopt ? Anders wordt beoordeelt als dat je nu bent?  Anders dan waar je nieuwe of echte persoonlijkheid jou recht op geeft? Volgens jou. Wanneer  je  op middelbare leeftijd  pas ontdekt waar je roots  liggen? Dat vroeg ik mij vanavond af  tijdens een dodenwake . Toch een  eenduidig  antwoord liet in de droefheid van de stilte lang  op zich wachten .

 

Het trieste is vaak, dat je blijvend , je hele leven lang , wordt beoordeelt op een beeld dat men zich eens lang geleden van je gevormd heeft . Soms al bij het eerste contact. Jij nog steeds wordt gezien als die zelfde persoon uit een voor jou voltooid verleden tijd. Met al je fouten en gebreken. Zeker als er de nodige tijd overheen is gegaan dat men elkaar voor het laatst zag. Zonder dat je in de gelegenheid wordt gesteld nu dat beeld bij te stellen en te corrigeren. Aan te passen aan de moderne tijd. Aan wie je nu bent en niet eens was.

 

Het betekent feitelijk het ontkennen van de mogelijkheid van enige geestelijke groei van wie dan ook . De mogelijkheid dat een mens zichzelf ook kritisch kan onderzoeken. Zijn fouten erkennen en van daaruit veranderen kan. Terwijl volgens de oude Griekse natuurfilosofen: “alles drijft op verandering en geen inzicht hetzelfde hoort te blijven .* Het leidt tot een bestendigen van een oordeel dat wellicht ooit waarde had en juist was maar nu als anachronisme meer het karakter van een vooroordeel krijgt. Een versteen oordeel dat als de 10 geboden in de tijd gebeiteld elke verandering, elke toenadering en discussie tegen houdt en bij voorbaat kansloos maakt, omdat de loopgraven vooraf al betrokken zijn.

 

Het gaat misschien te ver om dit kille mechanisme, deze van zelf zwijgende verwijten , in het direct persoonlijk contact tijdens verhoudingen meteen discriminatie te noemen. Daar is het woord door zijn geschiedenis te  beladen voor, maar zo voelt het wel. Een onjuiste en ongelijke machtsverhouding, waarin één van de partijen in zijn onderliggende rol door onderdrukking geen mogelijkheid heeft daarin verandering te brengen is wat discriminatie in wezen inhoud . Een vorm van discriminatie door een gesprek te ontlopen om eindelijk to the point te komen. Wat natuurlijk ieders vrijheid is. Als katten om de hete brij heen te draaien is ook een vorm van non verbale communicatie! Of gestalttherapie. Door te verzwijgen wat er zich werkelijk heeft afgespeeld kan de angst zij het slechts tijdelijk een minder gruwelijke vorm aannemen .

 

Dit overkwam mij vanavond in het vluchtig contact met een ex vriendin. Waarbij ik aan het einde van het wel erg korte gesprek dacht. Over alles zwijgen kan de leugen alleen maar groter maken. Terwijl wie over alles zwijgt nooit zijn excuses hoeft te maken. Zeker niet voor de zwarte bladzijden die ook elke persoonlijke geschiedenis telt. Zo kan men, hoe ongemakkelijk ook, zwijgen tot over het graf heen terwijl de vermeende “werkelijkheid” als een ‘goede’ moordenaar de waarheid kil maar kleurloos ten grave draagt. Niet dat ik de gerezen  stilte tussen haar en mij verbreken zal . Hoogstens wegen op zijn werkelijke waarde om mij te ontdoen van mijn boeien, die mij zwijgend toch ketenen aan haar.

Ludo

* een zeer eigengereide bewerking van het beroemde gezegde van Heraclitus: Alles stroomt  en niets blijft