DANK JE WEL …. in 2019

Zijn mond viel open van verbazing. Letterlijk. Had hij het wel goed gelezen? Zijn knieën begon te beven terwijl zijn vingers zenuwachtig over de toetsen gleden. Om de haverklap foute aanslagen op zijn enige zekerheid, zijn schrijftalent, moesten corrigeren. Hij wilde haar dolgraag een bericht terug sturen. Wat moest hij antwoorden? Vertwijfeling begon steeds meer aan zijn hersenen te knagen. Dit had hij niet verwacht. Daar moest hij eerlijk in zijn tegen over zichzelf . De kamer om hem heen leek plots minder vertrouwd. Hij zocht naar houvast aan de leuningen van zijn bureaustoel. Hij die zichzelf graag zag als iemand die altijd aan de touwtjes van de marionetten trekt als het niet aan hemzelf is . Bij ongehoorzaam aan zijn Wet een van hen zo nodig wurgt met zijn eigen strop. Met zijn typisch voor hem dodelijk sarcasme. Want straf wist hij nog van vroeger houdt alles in het gareel. Het heelal draaiende. Hij hield van komma’s. Alle cijfers achter dit leesteken. Van alles tot in het laatste detail voorbereiden. Niet bang te hoeven zijn om te blijven haken achter de puntjes op de i. Taalfouten kon hij daarom iemand en zeker zichzelf niet vergeven. Zo strak knelde zijn door zijn leraren aangemeten korset. Nooit kende hij enig gevoel van onzekerheid. Alles verliep naar en op de maat van zijn eigen kannen en kruiken. Bij hem ging toch alles ademloos volgens het groene boekje . Een eigen heruitgave zij door andere ongelezen van zijn beste kwaliteiten.

Toch hij was hij bij het openen van zijn Facebook pagina met zoveel stomheid geslagen dat men zijn tanden tellen kon. Daar ging zijn zelfbeeld als het vuurwerk in de nacht van oud op nieuwjaar aan flarden. Alles bij elkaar was dit geen onverdeeld genoegen . Voelde hij aan zijn nekharen. Maar hoe moest hij zich verdedigen ? Hoe precies ? Waartegen? Was het überhaupt wel een aanval of alleen een aanbod? Was hij als het enige waardevolle in zijn eigen belevingswereld niet volkomen weerloos tegen ongevraagde interventies van buiten af? Was hij niet op voorhand kansloos als de liefde hem moeiteloos alle wapenen al uit handen sloeg Handen die hij nog slechts kon vouwen in de hoop op genade.

De liefde en hij waren vreemdelingen voor elkaar. Dat wist hij wel met een tedere 100% zekerheid . Onbekenden op de levensweg die alleen op het perron elkaars pad bekruisten. Een enkel nietszeggend woord als groet uit wisselden . Woorden die eerder de kou in zijn hart deden toenemen dan verdrijven zo als zij de nadruk legden op zijn gemis. Om daarna ieder zijn eigen weg te gaan. Toch wilde hij behagen, de warmte mogen voelen van een enkel vriendelijk woord.

 

Het afscheid nemen, het lijden was hem als geen ander bekend en bood hem houvast in alle tegenslagen. Vormde de zin van en de handvatten aan de doodskist van zijn eenzamelijk bestaan met zichzelf . Nu kon hij alleen maar smeken en hopen om genade . Een goddelijke genade die hij voorheen alleen zichzelf had verleent en toebedeeld. Hij was toch de meest rechthebbende als erfgenaam van zijn duister verleden . Hij was toch de eerste beweger zo als hij als solist figureerde in zijn beleveniswereld. Gevormd naar zijn eigen almacht. God achter zich had gelaten door meer dan voldoende zelfvertrouwen.

Het lezen van dit bericht op zijn pagina voelde of er roestige spijkers werden gedreven in zijn houten hart Elke zekerheid in drijfzand veranderde. Hij werd op zijn oude dag een antieke Afrikaanse fetisj doll van de hoop. Schimmen uit en ver en diep begraven verleden leken als Lazarus weer uit de dood te herrijzen en hem te tarten met zijn onvermogen een gewoon mens te zijn. En niet de gedroomde strateeg met zijn tinnen soldaatjes. De geniale veldheer die uitkijkt over het slagveld van een verwoest leven. De schrijver die leeft in zijn verchroomde droomwereld van gebarsten woorden.

Zijn knapzak om te gorden en op zoek te gaan naar een nieuwe liefde. Hij voelde zich zwak en zocht geestelijk naar houvast. Terwijl de zekerheid toenam dat hij dit niet aan zichzelf te danken had. Dit gebaar van medemenselijkheid. Hij was ongepantserd een net geboren kind. Een zuigeling bij dit gebaar van christelijk mededogen en wist niet of hij lachen of huilen moet. Hij die zich altijd staande had weten te houden door kritiek op anderen lag nu onder het kille vergrootglas van zijn eigen onvermogen en kon nog maar alleen de drie woorden van heilige drie-eenheid bazelen : Dank je wel. Hij zou er bijna verliefd op worden deze 3 eenvoudige woorden .recht van hart tot hart.  Op de pure  klank en de reine  inhoud. Dank je wel …… * voor je aanbod met mij mee te gaan naar het ziekenhuis. Mij hulp te willen bieden in mijn nood. Zo maar spontaan aangeboden! Daar zijn geen woorden voor dan ….

Mijn nieuwe jaar kan niet meer stuk door geloof in jou. Want dat is één van de mysteries van het christelijk geloof. Door te geloven in een ander meer dan in alleen jezelf word je ook zelf een beter mens.

LUDO

* op deze speciaal voor gereserveerde plaats bij deze puntjes mag de lezer elke naam die hem spontaan of na lang nadenken te binnen schiet invullen. iemand aan wie hij/zij dank verschuldigd is, want het nooit te laat je dank of je spijt te betuigen