DANSEN IN BETON(recensie Mississippi)

Het was weer erg! Hoe erg het was, mag ik van mijn dokter niet zeggen. Want ook op zijn oude dag wordt een mens gedwongen bij gebrek aan mantelzorgsters positief midden in het leven staan. Je leeft langer met op alles een optimistische kijk, geen dag overslaan bij de hond uitlaten of regelmatig de kerk bezoeken . Regelmaat en discipline, daar draait het om in dit leven. Volgens het kabinet.. Precies wat Dansen voor mij betekend. Naast een kerkbezoek of een kruisgang. Gisteren was het weer een lijdensweg. Bij restaurant Mississippi. Van dat nummer I remember you. Van de aan anorexia lijdende eeneiige tweeling zusjes uit Venray. Het kon daar in het gedrang de vergelijking met een voetbalrel tussen supporters van fc. knudde tegen fc. onkunde moeiteloos doorstaan. De Hunnen en andere barbaren waren weer vol op aanwezig. Deden zo als te verwachten viel hun overbekende kunstje. Van de Russische circusbeer op een bal.

Nu vraagt niemand zich in de gezondheidszorg af : wat dan wel het nut is van zo lang mogelijk leven. Of in leven houden. Wat daarvan de ethische kwaliteiten zijn? Zelf zeg ik: Het houdt op als ze mij met een brancard en twee zusters de dansvloer op moeten dragen en ik er zonder mond op mond beademing niet meer afkomt. Tenminste als een van die zusters niet M. is en de andere C. Dan besluit ik spontaan nog één dansje te wagen. Voordat ik de hemelpoort achter mij dichttrek. Een minder vrolijk toekomstbeeld dat wel en dat zo vlak voor het nieuwe jaar 2019. Maar nu mankeer ik nog te weinig om de moed op te geven en jullie hoop. Dus zijn jullie nog lang niet van mij af. Jullie eigen razende reporter

Guiness book of records

Nou ik het er toch over heb. Het valt me al jaren op dat Amsterdam de stad van de kleine zalen en achteraf gelegenheden is. Waar in Utrecht Rotterdam den Haag of Zoetermeer de organisatie in ieder geval begrepen heeft dat je de dansers de ruimte moet geven, proberen ze in de hoofdstad het vraagstuk uit de middeleeuwen op te lossen hoeveel engeltjes er kunnen dansen op één toiletmatje . Een stukie goedkoop zeil van de IKEA. Het Guinness book of records te halen door zoveel mogelijk dansers in obscure zaaltjes met de grote van de ouderwetse telefooncel te proppen.

– Neem van vroeger bijv. Cantinero of Cauo Cauo op de Leidse Dwarsstraat. De badkuip. De naam zegt het al. Ook het dansvloertje bij Magueritas op het Rembrandtplein was niet berekend op het moderne dansgeweld. Als je dat vergelijkt met In Casa in Leiden vroeger of de Winkel van Sinkel of stadion Galgenwaard. Beiden in Utrecht. De Doelen of de Stadsschouwburg in Rotterdam . Snowworld! Om over de kwaliteit van de dansvloeren in Amsterdam maar te zwijgen . Er is er maar één die in de buurt komt van het oude El Centro van de onvergetelijke Ben Bron. De eerste dansleraar voor velen. Ik zie die lieve man daar nog aan de zijlijn waken als een bezorgde vader over zijn dansvloer. Zie nog hoe hij ijlings met emmer en zwabber uit rukte sneller als het GG & GD als een onverlaat een drankje over zijn vloer had gemorst. Dat noem ik pas echt liefde voor de zaak. De enige vloer die daar bij in de buurt komt ligt bij club Mysterie op de Smaksteeg. Maar dat is dan weer de club met het hoogste aantal vrouwelijke weigeraars soms meer als 70% op een avond van mijn persoon.

Een mens kan niet alles hebben. Heeft het niet voor het kiezen voor wat hij voor zijn kiezen krijgt, zou mijn moeder vaderlijk zeggen.

Nu hoor ik Mimo foeteren en zeggen , maar we hebben in Amsterdam Latin Breeze toch. Met gemiddeld 2000 bezoekers het grootste gebeuren in Midden Nederland. Nu gaat het: size didn’t matter voornamelijk op als je als vrouw niet van onder uit wil scheuren. Bij de geboorte bijvoorbeeld: (honni soit qui autre mal pense)*. Dansen daar en tegen is gebaat bij veel ruimte en een klein formaat. Van dansen van de kant van de man wel te verstaan. Dat verhoogt de intimiteit en de gezelligheid. Dansen bij de gasfabriek noem ik dan ook dansen op de Titanic. Bezig ten onder te gaan aan zijn eigen ijskoude succes. Ik had het er gisteren met een altijd jong ogende bekende nog over. Hoe wij vroeger in het Tropenmuseum dansten in Marmer. Dat is wat er aan Latin Breeze mankeert. Het is dansen in hol klinkend beton geworden. Het is dansen met je grote blote poten op een koud en versleten stuk zeil. Tijd voor vernieuwing zou ik zeggen.

=

PARADISO HOU TOCH NIET VAN MIJ

=

= Nu hebben ze een nieuwe locatie gevonden bij Paradiso .Of de Melkweg Het paradijs of alle ruimte ( ja voor de melkboer en 6 melkflessen) een gotspe.! Wat staat er namelijk boven aan de uitnodiging: Niet Je moet er als de kippen bij zijn want wij hanteren een gelimiteerd aantal bezoekers aan de deur. Vol is vol. Neen! de laatste editie van het festijn was uitverkocht staat er. Een reden te meer om niet te gaan. Want ik ben te oud geworden voor een salsabeestenfeest. Een wedstrijd vol wedijver , die het midden houdt tussen een spookhuis bij gebrekkig licht, een botsautootjespaleis, omdat niemand zijn draai kan vinden en een K1 gevecht om de weinig beschikbare ruimte. Tegen Amsterdam kan ik alleen maar zeggen: ‘ Jullie zouden het verder als voor Pampus moeten zoeken.” Verder kijken als de polder onder het maaiveld uitsteekt

.

SEPTETO TRIO LOS DOS

=

Aan de groep: Septeto Trio los Dos lag het overigens niet. Die muzikanten timmerden ook nu weer als al ruim 20 jaar studentikoos aan de lange weg naar Santiago de Cuba. De Cubaanse hemel voor de echte sonmuzikant Het geluid na een klein half uur soundchecken was goed. Hoogstens stond de elektrische bas iets te hard . Dan mis je toch hun vaste bassist Eric van de Elsen wel en niet op de laatste plaats zijn vrouw als fantastische bolero zangeres . Door gebrek aan vrouwelijke toets bleef het hele optreden een beetje hangen tussen een kroegoptreden voor dronken studenten en een sociëteit voor bejaarden met ADHD. Wel tussen het rijk schuimend bier en de geur van gebakken vis om met een songtekst Malle Babbe van Rob de Nijs te spreken. Jammer want ik gun deze groep grotere zalen en podia zo als in het verleden. In ieder geval krijg ik een herkansing van hun te genieten eind januari 2019 bij Essencia in Hilversum. Voor zij die niet zo lang kunnen wachten spelen ze al op dinsdag 1 januari in de Bizon Bowling in Haarlem.( zie: salsa.nl )

=

Na een half uur mijn jas zoeken bij gebrek aan garderobe was ik toch een uur eerder thuis als gepland. Daar wachtte mij voor de vierde dag op rij een kerstgelijk Kaas fondue. Zo als altijd bij deze danser waren ook weer hier bij het bereiden als bij het schrijven zijn voeten groter en tenen langer als zijn hart. Maar toch het was weer niks.

Ludo

*Wee zij die andere viezere dingen in gedachten hadden