DE CLICHÉ-KAMPIOENSCHAPPEN: over salsa dansen

  Veel beter schrijven, Ludo, maar dan ook echt veel beter. Naar beste kunnen: Je dansschoenen kennen voor het weekend ook wel een likje schoensmeer gebruiken. Dit alles heb ik mijzelf als leeropdracht gesteld voor komende week in Alkmaar. Door de nood gedwongen, want mijn woorden worden tot in (west) Friesland letter voor letter gespeld en nageplozen. Als was ik de auteur van de Bijbel in hoogst eigen persoon. Mijn gedachten aldaar in de zware klei op een goudschaaltje gewogen. En ik had moeten weten, taalfouten zijn het oorkussen van de duivel Beëlzebul. Wat des te pijnlijker bleek na de aanval op mijn laatste artikel. Vermijd ten alle tijden fouten en verkeerd gebruikte interpunctie , houd ik mijzelf krampachtig voor. Zodoende schrijf ik dit artikel bevend en rillend, kleumend tot op het bot verkilt. Ik voel haar meedogenloze ogen prikken in mijn nek Met in overdrachtelijke zin , handboeien om en trillende vingers, dat wil ik de lezers wel meegeven. Met de vraag brandend op de lippen: ‘moet ik van mijn hart nu wel of geen moordkuil maken? Voel ik mij opgesloten met de geestelijke speelruimte in een gevangeniscel voor langgestraften. Perfectie eist een zware tol voor wie zijn woorden zo zorgvuldig moet kiezen dat vorm en inhoud volmaakt met elkaar over een kam geschoren kunnen worden.* Het voelt als dansen en walsen met woorden over jezelf heen.

    Om voor de PC. Troost-prijs in aanmerking te komen moet ik alle clichés vermijden toch ook voor allen verstaanbaar blijven. Ga daar maar aan staan! Kort, bondig en vooral foutloos schrijven. Voorwaar geen sine cure voor een echte bourgondiër die graag zijn pekelzonden ziet als amoureuze smokkelwaar.

  Wie geen volmaakt Nederlands schrijft neemt zijn lezers niet serieus en doet hen te kort. Volgens de nodige websites op het internet en het boek van Jan Blokker:’De wil en de weg. ’ Allemaal boordevol tips om volgend jaar al de Pulitzerprijs* te winnen met mijn schrijfkunst. ‘Sociaal,’ dacht ik nog, dankbaar dat de gevers van al die goede raad zelf dit hoogst bereikbare doel niet na streven. Geen kampioenen van het geschreven woord of De Vrije Gedachte willen worden, maar anderen die eer laten. Of zoeken ze machteloze mededingers, beginnende schrijvers als prooi, stukken makkelijker te verslaan dan de gearriveerde coryfeeën? Ik geef het toe: een paranoïde denkbeeld voortgesproten uit het gespleten brein van een onafhankelijk, links ongeschoold intellectueel. Een type denker gelijk mijzelf dat overal puur vanuit zijn eigen wantrouwen en gebrek aan kunnen complotten ruikt en ziet .

  Clichés zijn , ik citeer: “ tot op de draad versleten uitdrukkingswijzen, ”wat op zich al een cliché is . Taal door iedereen in de mond genomen en daardoor volkomen uitgekauwd. Afgezaagd als de takken van een dode kerstboom. Daar komt woordelijk de uitdrukking op neer . Zonder kraak noch smaak. Taalgebruik als een ouwe zak taaie chips, die niet goed afgesloten, te lang aan de muffige lucht in de keukenla heeft bloot gestaan

  Wat elke keer blijkt als ik schrijf : standaard uitdrukking zijn in het gangbare taalgebruik niet zo makkelijk te voorkomen als een ongewenst zwangerschap. Een condoom voor de geest bestaat nog net. Als ik eerlijk ben zie ik daar ook niet echt de noodzaak of het nut van in. Het voorkomen van ongelukjes met kinderen als gevolg, natuurlijk wel. Laat mij daar onvoorbehoed duidelijk over zijn. Je kunt ingeburgerde uitdrukkingen ook zien als ritueel taalgebruik. Deel uitmakend van onze gezamenlijke identiteit. Onder het motto: wiens brood men breekt diens taal men spreekt wier bed men deelt*. Clichés zijn goed beschouwd: een onuitputtelijke bron van eeuwige (nationale) ‘schoonheid’. De titel van het leerboek over kunst van de Britse auteur E.H.Gombrich. Voorbeelden van deze onuitroeibare schoonheid zijn er te over. Bijvoorbeeld: het weesgegroetje, het onze vader de geloofsbelijdenis of het Wilhelmus. Wier neerlans bloed door d’ aderen vloeit. Alle liedjes van de kleuterschool . Clubliederen. Het songfestival! Het credo of confiteor Dei, snel afgeraffeld door mij als misdienaar. Met clichés zijn wij voor elkaar in ieder geval iets beter verstaanbaar. Het is gewoon de straattaal van onze cultuur. Clichés kan men het beste zien als taal uit de tweede hand . Een natte tongzoen met overvloedig speeksel. Tweede handstaalgebruik wat volkomen past in deze tijd . Een decennia waarin iedereen elkaar neoliberaal recyclet en napraat. Zichzelf op de sociale media in duidend bochten deelt.

  Zo kwam ik vanzelf te denken aan het aan het dansen , mijn enige echte passiespel.* Als je ergens over uitgekauwde bewegingen kunt praten is dat het salsa dansen wel. Iedereen doet tot vervelens toe iedereen na . Avond aan avonden probeert men elkaar de loef af te steken met precies hetzelfde draaitje als twee keer dezelfde liedjes voor één cent. Waar komt dat toch vandaan? Vroeg ik mij af. Dit overduidelijke kuddegedrag als Fries stamboekvee rond melktijd. Is het de angst of de onzekerheid niet voor vol te worden aangezien als je een eigen weg inslaat . De angst om niet begrepen te worden en daarmee buiten de boot van de ander te vallen. Zijn of haar respect te verliezen? Voor beginner te worden versleten? Of spelen andere factoren een rol. Kun je alleen maar kampioen worden als iedereen hetzelfde doet. Jij als beste iedereen nadoet. Is het bijvoorbeeld vooral een gebrek aan creativiteit, omdat dit niet loont. Door de jury niet wordt gehonoreerd en op prijs gesteld. Of is het aan de andere kant een armoedig gebrek aan inzicht in al de rijke mogelijkheden en vormen van de dans? Zou het daarom zijn dat de huidige dansvloer een treffende overeenkomst vertoond met een schaapskooi van binnen op Terschelling, een wat geïsoleerd liggend waddeneiland ? Nu wil ik niet al te kritisch zijn ! Voor de sociale dansvloer valt dat kuddegedrag nog wel te billijken of te rijmen door gebrek aan ervaring . Lekker warm tegen elkaar aanschurken zodat niemand het gevoel heeft in de kou te staan. Iedereen weet waaraan hij toe is. Weet dat hij/zij er bij hoort als oliebollen bij krenten, maar geldt dat ook voor wedstrijden. Hebben juist die niet een voorbeeldfunctie, een voortrekkersrol wanneer het gaat om het ontwikkelen en showen van creativiteit naast authenticiteit.

  Nu zullen boze geesten wel weer beweren en stug volhouden dat ze allemaal hun eigen choreografie dansen. Een aantal ingestudeerde danspasjes waar ze hard aan gewerkt hebben om het zo origineel mogelijk te laten overkomen. Voor mij de verwende toeschouwer. Dansvoorstellingen waar hoogstens de videoclips op YouTube als leidraad bij zijn gebruikt. Daar moet ik toch de zure vinger op de etterende wonde leggen. Een aantal willekeurige woorden op een rij maakt nog geen gedicht. Zonder duidelijk verhaal blijven al dit soort van dansjes steken in de wat schimmige onbeholpen bewegingen van dansmariekes rond carnaval. Dan zeg ik op mijn beurt:’ Het heeft geen zin iets te willen verbeteren wat door een ander met veel meer talent al veel beter is gedaan!’ Om echt de beste te worden moet je bij jezelf blijven: populair gezegd. Je eigen gang durven gaan tegen de heersende mode en stroom van wat populair is in. Nieuwe dingen laten zien!

  Ga ik nu als zoete lieve Gerritje naar Alkmaar? Zeker en ik laat daarbij, gezellig als ik ben, alle hoop varen . Raak ik daar niet vreselijk door van mijn apropos? Gedeprimeerd of van de wijs? Kan mijn humeur of hart daar nog wel tegen? Had ik liever niet lekker bij de open haard onder of aan moeders rokken blijven klitten . Wat Sederick laatst voorstelde. Natuurlijk niet. Ik kom om mij te verheugen in de fouten van anderen. Net als die domineesdochter uit Friesland voel ik mij stukken beter als ik zie, hoe anderen fout op fout maken. Keer op keer mijn fouten van vroeger tot in het oneindige herhalen. Het is geen leed vermaak als je vermaak er uit bestaat het leed uit de wereld te helpen. Maar ach! wat blijkt tot mijn overgrote spijt: het bereiken van de hemel is een ratrace geworden tussen wie de slechtste en wie de grootste zondaar is . Zodat ik eind Mei als de kampioenschappen één winnaar kennen mij weer de eeuwige vraag kan stellen: ‘Waren het nu de kampioenswedstrijden voor de groene grasparkieten of van de ouwe papegaaien?’

LUDO

voetnoten:

* the Pulitzerprijs: de belangrijkste Amerikaanse prijs voor de literatuur , de beeldende kunst en nieuwsonderwerpen.

* PC. Troost-prijs: de afkorting PC staat voor personal computer en is in dit verband een persiflage op de belangrijkste Nederlandse literatuur prijs vernoemd naar de 17e schrijver en dichter Pieter Corneliszoon Hooft.

*woordgrap er zou moeten staan met elkaar in overeenstemming zijn. Woorden kunnen niet over één kam worden geschoren behalve als ze wollig zijn

* Ik gebruik hier om de fans in Friesland te behagen het bezittelijk voornaamwoord wier omdat ik het bed dat als woord onzijdig is van geslacht toch bij voorkeur deel met een persoon van het vrouwelijk geslacht

Passiespel – Wikipedia

https://nl.wikipedia.org/wiki/Passiespel

In Rooms-Katholieke streken wordt rond Pasen vaak een passiespel opgevoerd. Dit is een soort toneelvoorstelling over het lijden van Jezus Christus voor en …

Ontstaan · ‎Hedendaagse passiespelen · ‎Tegelse Passiespelen