EEN VERHAAL VOL VRAGEN

 

Er zijn weken, dagen dat ik niet aan haar denk. Tenminste dat vermoed ik . Het kunnen ook uren zijn. Zekerheid daar omtrent kan ik niet aan ! Als ik mij dat realiseer schaam ik mij. Voelt dat aan als verraad aan mijn eens gegeven  liefde . Hoe kan ik niet elke minuut aan haar denken en toch verder gaan met zo te  leven als ik dacht te zijn . Dit terwijl ik mij in het begin had voorgenomen de mij gegunde rusttijd   slechts te zien als een stap op de plaats. Een adempauze halverwege de ratrace in mijn wil de afstand tussen haar en mij zo snel mogelijk te overbruggen. Was dat wat wij hadden niet altijd al de Golden Gate brug van de liefde met in de mist  het eiland  Alcatraz. Het zwarte gat, de gevangenis  dat in zijn geborgenheid  beider leegte overbrugt !Soms schiet mijn gemoed vol met flarden vreemde beelden en wat ze noemen poëzie. Het spinnenweb van woorden in mijn hoofd  de zwarte weduwe.

Hoe zou het met hem zijn ging het door haar heen. Zou hij het alleen zijn wel aan kunnen? Iets van moederlijke bezorgdheid  kwam bij haar boven. Ik moet mij niet zo aanstellen, dacht zij,  hij is oud en wijs genoeg om voor zichzelf te zorgen. Toch voelde zij zich niet helemaal overtuigd. Zou zij hem bellen of hem de tijd geven zelf te beslissen dat te doen ? Toch bleef zij   zich ongerust voelen. waardoor vragen bleven knagen  als rupsen aan rozenblaadjes.  Wat had hun liefde eigenlijk voorgesteld? Was het gelijk geweest aan wat zij zich eens had laten vertellen. Door haar moeder en haar oma! Wat hadden die van hun leven gemaakt?  Heerlijke verhalen in de tijd, dat  zij nog jong genoeg was om te geloven in de prins op het witte paard. Was hij dat geweest met zijn stoere voorkomen  ?   Zijn hoge voorhoofd.  Of was hij alleen maar de heraut de voorbode  van een  geluk, dat in zijn echte  gedaante de ware liefde nog komen moest. Wat in vredesnaam was liefde eigenlijk? Ze wist het even niet meer . Was het tastbaar in alles wat je kreeg aan geschenken. Elk woord elk gebaar?  Of was dat de makkelijkste vorm van liefde? een spaarrekening waar je onbeperkt van af kon halen? Waarvoor je alleen de rente van een toenemende vermoeidheid betaalde.   Was liefde meer ? Was het vooral het onuitgesproken gevoel , dat je wist dat zo lang het vertrouwen er was woorden weinig uitmaakten. Geluk geen eindeloze gesprekken nodig had. Je alleen maar de betovering van de tederheid daarmee verbreken kon. Was liefde dat, een breekbare betovering? Het wonder van het samen kunnen leven! Samen op de bovenste plaats van het ereschavot te staan, omdat je samen de marathon had uitgelopen. Hij zijn tempo van leven aan jou had aangepast . Was jij de hoofdpersoon in zijn toekomst dromen geweest? Of was je enkel een uitgelezen  hoofdstuk. Was de liefde zo als ik boeken en verhalen werd beschreven niet meer als een raam vertelling ? Het vaste kader van beperkte mogelijkheden. Misschien was haar gevoel voor hem wel niet meer als een gegeven voorbeeld, een kindertekening zo als vroeger op de kleuterschool ,waaraan je samen een begrijpelijke voorstelling in vorm en kleur  moest geven zonder ruzie te krijgen wie wat gedaan had. Was liefde samen volwassen worden ondanks alle gebreken. Ze wist het niet meer er was zoveel gebeurd. Misschien was wat ze eens voelde wel uit geput geraakt. Had de voorraad aan het begin onuitputtelijk geleken als de gasbel in Slochteren. Maar wat was er bij gekomen aan reserves of was er alleen maar van alles afgegaan. Waren die ruzies niet anders te overwinnen geweest als met   woedende verwijten over en weer? Was er nu te weinig aan warmte overgebleven om het nog langer vol te houden nu de winter naderde. Ze wilde dat ze een antwoord wist, maar kon het hem niet vragen . De aanstichter van alle kwaad , haar herder, hoezeer ze hem ook miste.

Net na ons afscheid keek ik voortdurend op mijn pols horloge wat ik mij herinner. Dag en nacht vloeiden samen in de vraag : het is toch niet te laat ? Te laat waar voor ! Een reddingspoging een retirade. Zou ik het wagen mijn zwakke kanten te laten zien. Een man mag toch huilen. Welke dweil van een man zong dat ook al weer. Zelfs daar had ik geen helder beeld bij verward als ik mij voelde in mijn tweestrijd te willen vechten voor haar en mij . Samen maar toch alleen! Had ik niet beter voordat het doek viel mijn tekst beter uit het hoofd geleerd had onze liefde zeker een her opvoering beleeft na de eerste stormachtige ontvangst, de operette première van het prille begin. Wat was ik verliefd op haar geweest. Haar hele Spaanse verschijning met die roos in haar zwarte haar. Dat ongetemde zigeunerkind dat leek te zwerven in de wilde wind van een tomeloos verlangen naar vrijheid. Hoe kunnen dit soort zoetsappige teksten zich toch zo moeiteloos aan een rijgen. Het zal de verwarring wel zijn! Uit het niets van een vergeten, maar niet begraven kindertijd dook een liedje op. De tekst neuriede ik als vanzelf voor mij uit . Wij zijn zigeuners wij willen zwerven heel de wereld rond, Zwerven zwerven steeds maar zwerven tot dat je… Jezus hoe ging het nu verder?

Hoe leuk was het begin van ons saampjes niet geweest, dat hij bijna lyrisch voor zo een stugge man zijn liefde had bezongen in kinderliedjes herinnerd uit zijn jeugd. Liedjes die vooral hun charme ontleenden aan dat hij en de tekst niet langer kenden en zong als een schorre kikker op de maandag morgen. Dat hij haar zo graag  had willen zien als een Spaanse zigeunerin. Was dat geen escapisme geweest . De onmogelijkheid van uit zijn manlijke superioriteit genoegen te nemen met het alledaagse het gewone. Waarom moesten mannen toch altijd geëxalteerd azen op de knapste vrouwen? Even had zij toentertijd het sterke verlangen gekoesterd hem dicht tegen zich aan te drukken. Hem met een kus de mond te snoeren . De stilte een kans te geven om namens hen beiden te spreken. Zij had hem ter compensatie maar een tedere aai over zijn bol gegeven, terwijl hij schor doorging met zingen .gelukkig had haar hart geen oren had zij gedacht. Ach ja sommige mannen zou je als vrouw met liefde de borst nog geven.   Een zachte trek  gleed over  haar gezicht met de hoge jukbeenderen. Dorstig als mannen in doorsnee waren naar liefde als een vorm van erkenning . Een verheffing uit de kindertijd. Terwijl ze diep in hun hart blijven hunkeren naar geborgenheid. Ze zou hem over een uur weer eens bellen

Hoe had ik teruggekeerd naar deze tijd het verlangen durven koesteren haar al bestonden mijn boeien uit pure liefde zo te binden. Ook een gouden kooi wordt een gevangenis zelfs als de tralies elke dag tot blinkend toe poetst. De aanloop was kort geweest. 4 maanden of waren het er toch 5 voordat ik vanaf de eerste ontmoeting , de eerste schuchtere bijna verlegen zoen, die mij onhandig als ik was het schaamrood op de kaken bracht aan landen op het punt dat ik het gevoel had : Alleen met haar wil ik verder. In mijn oren hoorde ik het haar nog een beetje plagend zeggen toen ze mijn brandende wangen zag . De kleur van je koontjes kleurt nu wel heel erg goed bij de roos in mijn haar. Je wangen zijn in ieder geval voor mij geschapen. Even was ik kwaad geweest. Kon ik die lieve lach maar nogmaals zien verschijnen op haar gezicht , dat met de tijd een steeds zorgelijker uitdrukking kreeg. Daar wilde ik nu niet aan denken. Niet opnieuw verstrikt raken in de steile wand een kermisattractie waarin wij of naar beneden zouden vallen of belanden in de botsautootjes. Ze had altijd goed snibbig bijna kunnen kiften om het minste of geringste. Ik moest mijn zinnen verzetten .

Hij was soms  wel wat bezitterig geweest, zeker in het begin dat wij elkaar net kenden. Maar ja het vertrouwen moest nog groeien en dat zijn laatste vriendin hem in de steek had gelaten voor een ander had ook niet echt bijgedragen aan zijn geloof in de ware bedoelingen van de vrouw . Het begin was wel wat onhandig verlopen zo als zij zich nu herinnerde . Hij was een beetje een charmante stoethaspel geweest. Of misschien had hij het wel gespeeld? Zo verlegen als hij zich gedroeg. Bijna als een bakvis . Een meisje. Even weer verscheen er een lachje nu zij zich herinnerde hoe hij bij de eerste keer bloosde. Hoe zij hem daar speels maar vol liefde mee geplaagd had. Ze had het gevoel gehad, dat zij hem over de streep moest trekken anders had hij nooit iets durven ondernemen. Zo een man was hij wel ondanks al zijn bravoure. Je kon het ook niet echt kwalijk nemen want in hun hartje willen mannen het liefste hun hele leven met dinky toys spelen . Het is soms moeilijk om ze dat speelgoed af te nemen. Ze kunnen zo tevreden kijken als ze op hun eigen duim zuigen.

Positief denken aan al die strandwandelingen op de late zomeravond op dat nabijgelegen strand van Egmond aan zee. De rijen witte strandhuisjes die daar rij aan rij in het gelid aan het strand stonden en zo een erewacht vormde voor haar schoonheid. Hoe een speelse wind van af de Doggersbank de broedplaats van de zilte Noord zee haring haar zomerjurk deed opwaaien tot ver boven haar middel. Kuis en gewaagd in een en dezelfde zucht zo was mijn liefde geweest. Die schrijver Oek de Jong moet toch wel een ouwe maar tevens poëtische geilaard zijn geweest om daar een heel boek aan te wijden! De onkunde om op seksueel gebied haar jurk glad te strijken. Die pikante wind die haar bruine benen met die paar onschuldige sproetjes als het Zuiderkruis aan de binnenkant van haar dijen onthulde aan iedereen die het zien wilde .Een beetje hoerig eigenlijk nu ik er aan terugdenk. Al zo weg zinkend in mijmeringen ging mijn mobiele telefoon. Naarstig ging mijn blik op zoek. Zocht mijn hand naar mijn kontzak . Een wilde greep in de leegte. Waar was god verdoem mij dat kreng nou toch gebleven. Wat had ik gedaan voordat ik was vergleden in de verleden tijd van mijn leven waarin de liefde nog bloeide als de roos van Jericho. Een plantje dat zelfs jaren lang zonder water kon om bij de eerste regen weer groen te worden als of er nooit een droogte in haar leven was voorgekomen. Misschien moest dat wel het symbool van mijn verhouding met haar worden. De verdorring die opnieuw tot leven kan komen. Dan liet ik het woord vals gewoonweg weg. Niemand hoeft alles boven tafel te weten te komen!

Zij had  zielsveel van rozen gehouden de geur het kleurcontrast. Met een roos in haar haar had zij zich soms sneeuwwitje gevoeld en hij haar liefste dwerg. Eigenlijk had heel hun verhouding iets weg gehad van de Roos van Leary. Zo voorspelbaar als hun hele relatie geworden was. Maar hoe kon je dat voorkomen als de ene kant zo gesloten was als een oesterschelp in de Westerschelde. Ergens miste zij die strandwandelingen uit het begin wel. Hoe hij als een dolle dwaas de zee inliep op zijn blote voeten om door een kwal gebeten als een kind verongelijkt met zijn kont in het natte zand neer te ploffen net achter de vloedlijn. Zij dacht aan al die keren dat zij daar samen op de promenade aan de viskar van vishandel Terwee samen een zoute haring hadden gedeeld. Net uit die morgen gevangen recht zee zo als die man achter de kar beweerde. Recht uit de zee van mijn hart beweerde hij haar vriendje dan steevast Hij alleen met uitjes erbij zodat ze hem beval onder de wind te gaan lopen omdat hij stonk als een Volendammer op Vrijdag. Hoe hij voor haar de graten uit de makreel had gehaald. Ze had een plan . Ze zou haar beste vriendin Marjan bellen om haar te vragen hem te bellen te horen hoe het met hem ging.

Waar heeft een mens eigenlijk een mobiel voor nodig als je hem op de meest cruciale momenten niet  vinden kunt. Weer klonk mijn tune schel en opdringerig  in mijn oren. Ja daar lag zij vlak voor mijn ogen bij mijn rechterhand .Ik had mijn telefoon maar vrouwelijk gedoopt opdat ik het niet in mijn hoofd zou halen  met te  haar  gooien. Rechts de hand van het licht zo als de titel van het boek van Ursula le Quin. Was zij het ? Even voelde ik de twijfel, zou ik het gesprek wel aannemen. Wat moest ik nou zeggen? Ik mis je ! Kon ik met niks beters op de proppen komen als wat goedkope sentimentele onzin. Ik mis je! Je kunt iets waar je soms zo intens mee bezig bent helemaal niet missen, omdat het deel uitmaakt van je astraal  lichaam. Je alleen nog wilde bivakkeren in je droomtijd. Haar vertrek  had mij geestelijk  geamputeerd en ik voelde nog de felle fantoompijnen  op de plek waar eens mijn hart gezeten had. Zelfmedelijden leek even de overhand te nemen.

Ze zou laten vragen hoe het met hem ging. Ze maakte zich toch wel ongerust. Is ongerustheid ook een vorm van liefde? Een uitvloeisel daarvan misschien, omdat het toch ook duidt op betrokkenheid meer als voor een vriend of toevallige bekende. Ze hadden samen toch te veel mee gemaakt om nu te doen of haar neus bloedde. Dat kon zij niet doen alsof. Haar schouders ophalen Spelen of er nooit iets was voorgevallen tussen hun. Wie zijn verleden ontkent houdt geen toekomst meer over. Waar had ze dat gelezen. Waarschijnlijk in een boek van Flaubert uit de 19e eeuw. De tijd van de romantiek .Een belle epoque waarin het leek als of alles om de vrouw draaide terwijl ze in het hele maatschappelijk gebeuren niets te vertellen had. Dat deden mannen voor haar. Haar verhaal vertellen. Een vreemde tijd eigenlijk, maar verschilde die nou zoveel van de huidige? Konden vrouwen als zij vandaag de dag wel hun eigen verhaal vertellen ? Werden zij wel serieus genomen? Luisterden mannen überhaupt wel naar ze of bleven ze voor altijd pappies kleine meid. Hoe goed ook bedoeld.

Misschien moesten mannen wel van dat over beschermende af. Accepteren dat er genoeg vrouwen waren die heel goed voor zichzelf op konden komen. Zo niet zou ze van haar liefde een barricade maken.

Het was Marjan, een goede vriendin van haar zag ik op het verlichte display. Ik moet sterk zijn dacht ik . Sterker als al die keren daarvoor. Ik moest tot 10 tellen en dan nog eens gewoon voor mijn eigen zekerheid. Maar hoe tot 10 te tellen als je zelfs van pure ellende je eigen vingers mis. Niet snotteren engerd! Hallo ja met mij . Ja met Marjan. Ah ! Marianne met opzet haar naam een sterke Franse klank gevend hoe gaat het met je . Comment tu vas? Even doen of ik in Parijs op een terrasje zat. Lekker luchtig! Ach ja zo zijn gangetje je kent dat wel, klonk haar moederlijke stem. Maar waarom ik eigenlijk bel is om te vragen hoe het werkelijk met je gaat. Met werkelijk bedoel je was mijn wedervraag. Of je het wel redt zo alleen. Of ik mijzelf redden kan? En wat als ik nee zeg, kom je dan halsoverkop naar mij toe? Neen maar S vroeg naar je . S je bedoeld mijn ex. Nou ja ex. De vrouw die in haar eigen universum lichtjaren ver van mij verwijderd is. Niet hatelijk doen graag anders hang ik direct weer op. Neen! Het is niet hatelijk bedoeld, maar moet ik dan zeggen dat ze meer ruimte en tijd voor zichzelf nodig heeft. Je begrijpt toch wel dat ik als man dan niet helemaal weet waar ze het over heeft. Je moet ook niet voor haar denken en ook niet haar verhaal willen vertellen. Klonk het defensief. Dat moet ze doen in haar eigen woorden. Als je nog wat met haar wil moet je haar de ruimte geven zelf met oplossingen te komen. De vrouwen van vandaag zijn sterk genoeg om zelf met constructieve voorstellen te komen Dank je wel lieve Mona schamperde ik. Heb je paarse dolle mina overal weer uit de klerenkast gehaald? Wat jij moet doen klonk het onverstoord vanaf de andere kant van de lijn is haar de tijd geven om bij haar zinnen te komen. Voor zichzelf uit te maken wat ze nog voor je voelt en niet elke keer de confrontatie hoeven aan te gaan . Want als je dat niet doet metsel je met elk verwijt de toekomst voor jullie beiden verder dicht. Begrijp je wel. Ik wilde knikken, maar besefte toen dat dit niet zou overkomen aan de andere kant van de lijn. Even een armoede aan prikkels daar gaat het om . Helemaal tot jezelf komen door met rust gelaten te worden. Als ik jou was Marjan zou ik een zelfhulpboek schrijven als Emilia Ratelband . Daar ken je rijk mee worden . Iets van mijn oude en afstandelijke zelf nam zonder het echt te willen de overhand. Verder nog iets van je dienst. Neen maar ik kan dus zeggen dat het goed met je gaat. Inderdaad antwoordde ik bijna vrolijk van cynisme ik red me door na het opstaan weer ter plekke te vallen en in mijn positie lekker laag en dicht bij de grond de vraag te stellen hoeveel zin het heeft om verder te gaan met het rondkruipen in graancirkels. Geheimzinnige ‘kunstwerken’ waar niemand van durft zeggen of de kabouters of aliens ze hebben gemaakt. Het gaat weer redelijk met je zo te horen. Je bent bijna weer je oude cynische zelf. De man waar geen vrouw mee leven kan zonder gillend opzoek te gaan naar …Jouw lesbische liefde maakte ik haar zin af

Daar ging de bel van haar telefoon. Het was Marjan. En ? Verder hoefde ze niets te vragen. Fijn als je aan een half woord genoeg hebt. Het gaat wel weer redelijk met hem. Hij wil niet zeggen dat hij je mist, maar je kunt dat opmaken uit zijn cynisme. Dat zijn rol van slachtoffer moet verbergen. Hij redt het dus redelijk ook zonder mij. Hij heeft toch niet al een ander? Absoluut niet meisje maar je hoeft je om hem niet druk meer te maken. Hij is net volwassen genoeg om van voren te weten dat hij van achteren leeft. Wat jij moet doen en dat is mijn raad als vriendin : Is vooral goed voor jezelf zorgen. Zorgen dat je ze weer alle zeven op een rijtje krijgt zodat je zo nodig gedag kunt zeggen met het handje, begrijp je wel. Ze knikte . Als het net uit was kon de omgeving zo praktisch raad geven, maar hoe ontredderd zouden zij zich zelf voelen in zo een geval. Ach van Marjan mocht ze wel de nodige empathie verwachten, maar hoe zat het met haar eigen verhouding ! Was het nog wel aan tussen haar en Rob of hoe heette de laatste. Wat jij moet doen klonk het als laatste voordat haar vriendin de verbinding verbrak is zorgen dat hij alleen jouw naam op zijn buik kan schrijven. Kon ze hiermee uit de voeten of wat?

Dit zou ik doen besloot ik naar aanleiding van dit laatste gesprek met haar spreekbuis bevend van standvastigheid . Ik zou haar vergeten zien als de meest pure intieme vorm van liefde. In de vergetelheid de mogelijkheid zoeken voor een nieuwe kans om opnieuw te beginnen, maar nu gewapend met de fouten van gisteren. Ik zou mijn cynisme overdragen aan de wilgen zo als in die beroemde Haiku

treur niet langer draag

al uw verdriet vandaag nog

over aan de wilgen

aan de waterkant waar wij samen spelend dromen mompelde ik er zachtjes achter aan.

Epiloog

Wie weet wat ware liefde is kan het beter voor zichzelf houden en voor haar natuurlijk. Wie weet wat liefde is kan het beter alleen met elkaar delen. Wie weet wat echte liefde is moet het neerschrijven en pas in zijn testament met de wereld delen . Want wij weet wat echte liefde is kan het alleen maar leren door het te beleven

Ludo