Fietstochtje

De zon staat bijna als een cliché hoog en stralend aan de strak blauwe hemel. De temperatuur is aangenaam en de wind geen spelbreker. Tijd voor een ontspannen fietstochtje in de omgeving van Amersfoort. Aan de zuidoost kant gelegen aan de rand van de Utrechtse heuvelrug en in het westen begrenst door de Eemvallei biedt zelf een korte rit al uitzicht op een verscheidenheid aan landschappen. Hollandse luchten en bosrijke zandvlakten liggen hier in elkaars verlengde als man en minnares. Bij de jachthaven aan de Eem het fietspad op. Het is toch jammer dat er zo een instantie als Rijkswaterstaat bestaat is mijn eerste gedachte. De bermen zijn tot op de halve centimeter onder het maaiveld gekortwiekt en kaal geschoren. Het jongens kapsels in mijn nachtmerries over schoolgaande jaren. Bebop heette dat model. Afgeleid van het Amerikaanse legerkapsel voor frontsoldaten was het het allergoedkoopste wat je bij de kappersfabriek op de Ferdinand Bolstraat in Amsterdam je moest laten aanmeten. 2 kwartjes en 3 kwartier wachten op je beurt kostte dat . Het lijkt er op dat bij dit overheidsorgaan de dienst wordt uitgemaakt door herintredende legerkappers. Zonder motormaaier als tondeuse zijn ze daar ten burele niet gelukkig. Plastic tuinkabouters, die geloven dat de vrije natuur in ons kikkerland een treffende overeenkomst moet vertonen met de postzegel van hun achtertuin. Bermen , die in het gareel moeten lopen. Ik krijg er zo wat koude rillingen van ondanks dit hete weer.  Halverwege de rit naar Soest begon het smalle fietspad sterke gelijkenis te vertonen met de fietsenstalling van het Soester natuurbad. Dat je als puber je ontwakende lustgevoelens zo bloot mogelijk en gratis het best beleeft aan de oevers van de Eem, daar kan ik inkomen. Dat je onbespied door je ouders samen met wat maten je handdoekje zo dicht mogelijk probeert te leggen bij het handdoekje waarop 3 ontluikende maagden is de natuur van het beestje. Door die handdoek centimeter voor centimeter te verleggen hoopt op ook een lijfelijke ontmoeting. Wie weet zelf een afspraakje voor de volgende keer. Ik hoop het voor ze. . Maar kom zwemmen zonder je moeder  en neem je vouwfiets mee. Na een hele catalogus aan sproeten en puisten op de bleke ruggetjes van de schoolgaande jeugd te hebben doorgeworsteld eindelijk aangekomen in Soest. Soest een lintdorp op weg naar of Amersfoort of Amsterdam met een pleister- en drenkplaats voor het verwisselen van de postkoetspaarden. Vroeger bij de dijk zelf koninklijke paarden. Zo zie ik de geschiedenis van dat ellenlange dorp voor me. De volwassen en vorstelijke  paarden  hebben nu andere namen , maar het dorp is vrijwel hetzelfde gebleven. Na enige versnapering in de vorm van een softijsje bij de enige Chinees in het dorp te hebben genoten. Wat kan dat mens door dat doorgeefluikje toch zuur kijken als je een horentje van 2 euro zonder nootjes  besteld.  Bij de cabrio van het openluchttheater het bos in. Wat is het bos toch mooi als er geen mensen zijn. In de vroege ochtend of de late avond. Prachtig toch die Soesterduinen , die in de middeleeuwen door schapen werden kaal gegraasd. Een oase van stilte zonder types als hardlopers of fanatieke mountainbikers. Wielrenners, die een binnendoortje pikken om op de Utrechtse heuvelrug  de bergen in de benen te krijgen . Bejaarden op E-bikes. Elektrische fietsen mag je niet zeggen. Dat riekt teveel naar de gehandicapte zorg. Mijn eigen tempo ligt al jaren laag genoeg om de stippen op het vleugelschild van lieve heersbeestjes te kunnen tellen. Om alle echte vogels te spotten en gedag te zeggen.  Ik fiets bij voorkeur zo langzaam en geruisloos dat de herten op het landgoed Henschoten de Treek mij voor een besneeuwde struik verslijten en rustig doorgaan met knabbelen aan jonge loten. Heb je ooit zo een hinde lawaai horen maken? De natuur is voor mij diepe stilte en rust . De rondgang van het leven. Een groen moment van de eeuwigheid waarin de tijd lijkt stil te staan. Niet een willen weten of het je lukt binnen 10 minuten binnendoor van Amersfoort naar Soest te komen. Geen ronde tijden , die je op een stopwatch af moet lezen. Maar tegenwoordig wordt ik in het bos steeds vaker van mijn sokken gereden door vals spelende bejaarden. Oudjes die denken in hun tweede jeugd te zijn beland doordat geen tegenwind of hobbel hun kan deren. Bejaarden die de accu van hun motormonster delen met hun pacemaker. Zelf doet mij dit soort snelheden altijd weer denken aan vroegere ontmoetingen met het schone of zwakke geslacht. Ging je snel van bil al bij de eerste ontmoeting wist je al dit wordt geen blijvertje. Dat is een tussen Doortje. Nam je de eerste weken rustig de tijd voor het minnekozen en het liefdesspel bouwde je al voor jezelf de zekerheid in van : Dit is de enige ware. Helaas wijsheid en rust  komen pas met de jaren.