HÉ WEER GEEN LINTJE

He weer geen lintje. Toch weer een kleine teleurstelling. Niet dat ik het echt had verwacht, daar kent Willem me niet goed genoeg voor en ben ik te gewoontjes. Ik heb van mijn leven ook niet een keer  langs de kant gestaan met me vlaggetje me hoedje en me toeter als zijne hoogheid in  zijn  koets passeert. Zo als een bekende van mij elke jaar doet van af zijn luiertijd. Die krijgt na het voor lezen van de 75ste troonrede ook vast een lintje van ons oranje  bintje. Maar toch ergens in een klein hoekje leefde toch een sprankje hoop.. Ik begrijp het wel. Ik heb inderdaad geen zangclubje van jonge tyfuslijdertjes, die een mens binnen een week  het graf in kunnen pesten, geleerd het Wilhelmus te zingen en dat vierstemmig. Noch heb ik geheel belangeloos en met voorbij gaan aan eigen familieleven, gezondheid en toekomst een jeugdclub van vandalistisch ingestelde hangpubers het fatsoen bij gebracht te weten dat ze noch de scheidsrechters noch zijn trawanten mogen mishandelen. Ik had graag als ik daar de opleiding en de kans toe had gehad veertig jaar lang toiletten geschrobd in een tehuis voor demente bejaarden, die zover heen waren, dat ze ook niet meer begrepen waar de pot voor diende. Maar niemand heeft het me gevraagd dus hadden ze me ook niet echt nodig.  Ik heb mij ook nooit opgehouden in oorlogsgebieden, waar de toenmalige Nederlandse regeringen meenden het Nederlands belang, maar dan zonder materieel,  in naam van de wereldvrede,  met desastreust gevolg te moeten behartigen. Ik ben geen politieagent geweest in gebieden waar men het recht in ieder geval vergeten was noch islamieten tegen hun eigen iets wat radicalere broeders in bescherming genomen. Nee, ik heb normaal, zoals dat heet, geleefd. Gewoon een beetje van dit en een beetje van dat. Mijn maatschappelijke verantwoording genomen, maar ook weer niet te veel. Ik heb geen roeping als buurtvader. Er zijn nog meer leukere dingen op je zaterdagavond. Een beetje bijgedragen aan de instandhouding van wat instellingen met de nodige maatschappelijke importantie, zeehondjes en zo, maar natuurlijk niet overdreven, een mens moet ook eten. En op vakantie niet te vergeten. Gewoon zoals de meesten van ons. Op tijd de vuilnis buiten gezet de hond in de goot laten plassen en een keer in de vier jaar wezen stemmen tenminste als ik wist waarop. Altijd keurig geloofd wat mij werd gezegd en gedaan wat er gedaan moest worden alles met mate natuurlijk. En nooit maar dan ook nooit vooroplopen!   Maar ja gewoontjes wordt niet gedecoreerd. Er is geen onderscheiding voor een burgerbestaan. Dat willen de helden in Bronbeek waarschijnlijk ook niet hebben. Dat leidt alleen maar tot een devaluatie van hun blikken onderscheidingstekens. Terwijl ik mij zeker als vrijwilliger had gemeld als wij België weer waren gaan  bevrijden van hun taal. Ik zie plots weer dat beeld voor me van die Willem Alexander de borst helemaal vol gespeld met alle mogelijke medailles en erekruizen. Zoveel die kan hij nooit in een leven hebben verdiend want zo oud is hij nog niet.. Grootkruis dit en Opperridder in de orde  van  dat. Zelfs een Elfstedenkruis. Waarschijnlijk droeg hij ook nog de medailles van zijn Overgrootvader en zijn Opa van moederkant ook zo een echte ijzervreter, maar niet van zijn vader. Ik heb zijn vader Prins Claus, innemende en bescheiden man, eigenlijk nooit een enkele medailles zien dragen. Of hoogstens tijdens carnaval. Zijn opa wel zolang die van de Nederlandse regering als oorlogsheld tenminste een uniform mocht dragen. Ja gewoontjes verdient geen medaille, je altijd op het rechte pad bewegen is de snelste manier om te worden vergeten. Misschien had ik mij toch moeten bekeren tot een bestaan als terrorist. Het land in de ban van angst houden met weer een mogelijke aanslag op onschuldige medeburgers. Dan was ik wellicht onderscheiden met iets van een lidmaatschapsspeld van de Moslimbroederschap. Maar nee ik heb mijn criminele neigingen altijd onderdrukt. Heineken met rust gelaten. in persoon tenminste. Geen advocaat geworden alleen gedronken. Mijn perverse fantasieën altijd keurig opgebiecht .En mijn vrouw mijn overspelige zonden beleden. Ik weet het ik ben te gewoontjes gebleven. Maar ook zeker niet fout! En laat ik eerlijk zijn altijd maar het ongewone te onderscheiden leidt tot ongewoon zo niet ongewenst gedrag en daar zit de maatschappij nu ook niet echt op te wachten. Alleen traditie  getrouw een lintje als een snoepje voor het bloeden voor het braafste jongetje van de klas is ook wel een beetje erg cliché de passe. Dus pleit ik ervoor te stoppen met die lintjesregen. Wordt er ook niemand meer gepasseerd en het goede beloont zichzelf nietwaar!  In een democratie is het toch niet meer van deze tijd een vorst , al zo over gewaardeerd gedecoreerd ,te laten bepalen wie er de grootste modelburger of soldaat geweest is. Stoppen met die lintjes ! Dan mag wat mij betreft die Willem zich best elke vier jaar nog een nieuwe medaille opspelden voor als  hij weer een kabinet heeft  overleefd of een ander bewijs van zuinig gedrag! Kiezen wij met zijn allen leuk de Burger van het jaar!

Ludo 27-04-2018