liefde is

Het heeft even geduurd, maar na ruim 40 jaar denkwerk ben ik er achter. LIEFDE IS NIET NIKS. Na eerst 20 jaar lang een fervent aanhanger te zijn geweest van de theorie, dat liefde niks was. Volgens de natuurkunde kan er uit het niets niet iets voortkomen. Deze stelling kwam tot stand mede onder druk van een lange rij vriendinnen annex vrouwen, die aan mijn levensgeluk vooral de spanningsfactor bijdroegen. Nu ben ik zo blij als een kind overtuigd van het tegendeel. Niet dat liefde nu alles is, maar liefde is niet niks. Als ik het een of het ander beweer vel ik daarmee natuurlijk geen waardeoordeel over de liefde zelf. Ik zou niet durven. Zelfs een man op leeftijd moet nog aan de toekomst denken.. Het wel of niet bestaan van de liefde zegt niets over de noodzaak daarvan. Je kunt je altijd afvragen of een leven zonder liefde mogelijk is , wenselijk of wat dan als vervanging daar voor in de plaats kan komen. Daarover denken en fantaseren laat ik liever over aan mijn verliefde medemensen . Liefde is onstoffelijk. Een waarheid als een koe, maar hoe vaak worden er aan de liefde geen stoffelijke eigenschappen toegeschreven. Dat is per definitie onjuist!! Een onstoffelijk begrip kan alleen ter vergelijking in stoffelijke begrippen worden uitgedrukt , maar dat heet dan een dichterlijke overdrijving. Of iets dat altijd mank gaat. Zo zetelt de liefde niet in het hart noch in het bloed. Is haar kleur zeker niet rood eerder zwart en raakt zij niet met haar tedere vingers aan de diepte van het menselijk bestaan. Cardiologen in geen enkel ziekenhuis hebben ooit bij een open hartoperatie ook maar een spoor van de liefde gevonden of ervaren. Ook een ruilhart zorgt er niet voor , dat je plotseling je eigen vrouw niet meer liefhebt. Daar zijn talloze andere redenen voor te bedenken, maar niet dat in jouw borst het hart van een ander klopt. Voor een nieuwe vrouw is wel altijd mogelijk. Dat de liefde van karakter onstoffelijk is doet haar overeenkomen met de menselijke geest , het denken en de ziel. Ook daar is anders dan in het aan hun toegeschreven gevolg geen spoor van gevonden niet in de hersenen noch in een andere lichaamsholte. Misschien alleen de secretie. Bestaan ze dan ook niet? Een moeilijke vraag om te beantwoorden. De huidige tijdsgeest , the main stream van het denken , stelt dat heel het leven een biologische oorzaak heeft en daarmee alles wat dit leven betreft. Materialistische biologische oorzaken kunnen geen onstoffelijke gevolgen hebben lijkt deze heilsboodschap te zeggen. In de filosofie noemen wij deze heilige overtuiging fysicalisme. De boodschapper de drager van de boodschap en de boodschap zelf zijn een. Een soort biologische drie-eenheid. Wie zegt daar, dat wetenschappers geen goed-gelovigen zijn. De uiterste consequentie van een negatief antwoord op de vraag of een onstoffelijk begrip verantwoordelijk kan zijn voor de stoffelijke gevolgen is overigens wel dat de mens zichzelf en zijn liefde heeft verzonnen of uitgevonden , maar niet als het menselijk wezen, dat hij nu beweert te zijn. Waarop berust deze fantasie dan of hoe is zij tot stand gekomen? !! Welke liefdesdroom heeft onze geest beneveld? Een vraag waar ik de komende 40 jaar nog maar eens rustig over na ga denken. Als ik het weet, neem ik wel weer contact met jullie op. Mocht ik er dan nog niet achter zijn ,dan zeg ik gewoon God mag het weten!! Of de liefde is een zwart gat.

ludo 18-04-2018;  lhttp://www.salsablog.nl