MIJN BIECHT!

Afgelopen nacht of was het de nacht daarvoor had ik een opmerkelijke droom. Ik droomde dat ik weer jong,  ik denk een jaar of 9,   te biecht ging  in mijn oude kerk. De Sint Willibrordus buiten de Veste aan de Amstel in Amsterdam. Een neogotische kerk met een middenschip van  110 meter over de vlucht van de heilige geest   gemeten. Van de hand van de architect Pierre Cuyper. De ontwerper van dit katholieke eindstation.

 

In het schemerlicht normaal voor een biechtstoel moest ik met de billen bloot. Figuurlijk wel ter verstaan. Er was hier dus geen sprake van enig ander misbruik dan tussen mij en   mijn worstelende  geest. Meneer pastoor vroeg mij vanachter zijn zwart fluwelen gordijn wat ik allemaal had misdaan na de laatste keer biechten  voor de kerst. Dat had ik liever geheim willen houden, maar ik was hier toch op het  spreekuur van God  dus ik dacht. Waarom niet? Dan ben ik er van af. Is de afwasmachine ingeruimd en aan gezet . Kan mijn ziel na 4 spoelbeurten gereinigd worden . Net als bij de huisartsenpost  de assistente doet met je binnenoor.

 

Na een kort zwijgen bedoeld om de juiste woorden  te vinden zei ik plompverloren ; Ik heb gezondigd! Ik belijd het voor God almachtig. Ik heb op goede vrijdag mijn stiefbroer van het leven beroofd. Dat klonk toch minder erg dan vermoord. Door mijn schuld, door mijn schuld door mijn overgrote schuld. Tegen mijn verwachting in klonk aan de andere kant van het traliewerk slechts een licht geschraap van de keel. Zei de  stem luchtig . Dat is toch helemaal niet erg. Daar hoef je geen berouw voor te tonen. Het was toch een zondig ettertje. Dat kan ik je nu hij dood is wel vertellen zonder het biechtgeheim te schenden. Daarbij zijn er vandaag ik weet niet hoeveel babytjes geboren. Dus slaat de balans in jouw voordeel   door naar een  geboorte overschot. Een meer of minder wat maakt het uit!   Ik wilde al opgelucht adem halen toen de stem er aan toevoegde. Het was wel heel erg geweest, een doodzonde als je hem had geaborteerd. Waarom vroeg ik tegen mijn gewoonte in. Het lag niet in mijn bedoeling God ter verantwoording te roepen. Dan had je het zaad van de Heer voor de toekomst verspild. Zijn emissierechten niet geëerd. Wie weet  een mogelijke gezinsuitbreiding tot een vier-eenheid  in de weg gestaan.. Nu heb je slechts wat gewied ,  het paradijs van onkruid ontdaan. Met die vrome gedachte kunnen wij roomsen bourgondisch  leven. 3 weesgegroetjes en twee oefeningen van berouw. En O ja voordat ik het vergeet, wel met je jatten van je tweelingzus afblijven , want anders kost mij het mijn broodwinning. O ja vroeg ik nieuwsgierig

 

 

Met een gevoel of ik toch niet beter katholiek had kunnen blijven werd ik  wakker. Vroeg ik mij af of ik mij weer zou aanmelden als aktief katholiek bij de parochie Sint Franciscus Xaverius op het Zand. De beschermheilige van de armen van geest. Kon ik in ieder geval met een zuiver hart en gerust geweten mijn uroloog vergeven. Dat ik na elke zaadlozing aan bloedarmoede leid. Waarmee ik mijzelf aborteer zonder te weten of ik daarmee niet mijn biechtgeheim vruchteloos schend.

Ludo