OH OH OH ORANJE B(El )OVEN

 

Hoe kan een mens, die redelijk thuis is in de geschiedenis nog in het sprookje van oranje geloven? Of schort er toch iets aan het geschiedenis onderwijs ? Of is het de eeuwige story en prive behoefte aan een sprookjespaar.?Hoe is het anders te verklaren dat er nog steeds hele volksstammen zijn die coûte que coûte met hun hele hebben en houwen  zich vastklampen  aan dit koningshuis. Waaraan wij van nazaat op nazaat zijn overgeleverd. Ik begrijp het wel , het biedt een soort kinderlijke zekerheid en vastigheid. Het warme chocolademelk gevoel van samen gezellig met zijn allen rond de troon en aan de voeten van zijne vaderlijke majesteit zitten.. De gedeelde samenhorigheid van allen even onderdanig te zijn. Voor de conservatieven in dit land lijkt het toch al of er niets meer heilig is. Alle vertrouwde huisjes moeten door die verdomde rooien tot op de grond toe worden afgebroken. Alles moet op de maatschappelijke schop. Alleen om te kijken of de funderingen van wat eens goed was nog wel aan de eisen van deze moderne  tijd voldoen. Dat stuit  zo als te verwachten op de nodige tegenstand van de zijde van onze meer behoudende medebroeders. Het roepen om en beroepen op heiliging van “ onze tradities” en identiteit is dan ook niet van de lucht. Moet dat nou zo nodig is Kun je het niet laten rusten? Ja en nee is hierop mijn antwoord. Ja, het is nodig omdat als de grondslagen verrot zijn elke  zaak na verloop van tijd scheef zakt en uit zijn verband gerukt wordt. In een onbewoonbaar verklaard paleis wil je zelfs als rechts conservatief in de trant van T, Baudet niet meer wonen of je gasten ontvangen.

Neen: Een moderne maatschappij is, in weerwil van het willen vasthouden aan tradities, voortdurend in beweging. Een bijna peristaltieke cyclische  beweging waarbij dan het een dan weer het ander komt bovendrijven en om aandacht vragen. Een gemeenschappelijke rondedans die het nodige aan flexibiliteit en incasseringsvermogen vraagt van de mens. Zeker als die het idee krijgt dat hij voortdurend zijn eigen normen en waarden achterna moet hollen. Het vasthouden aan en het terug verlangen naar wat in wezen een boerenmentaliteit is,( conservatisme) is niet meer van deze steeds veranderende tijd. Dat het overzicht zoek is kan ook aan je beperkte blikveld of oogkleppen liggen.

Je kunt als weldenkend en goed onderlegd mens een verband leggen tussen tradities en sprookjes. Sommige tradities zijn goed beschouwd de sprookjes voor volwassenen gebaseerd op verhaaltjes voor het slapen gaan uit hun kindertijd. Ongewoon domme tijden vragen om ongewoon slimme maatregelen. Daarom stel ik voor alle sprookjes waar een goede koning zijn dochter laat huwen met een slimme boerenzoon op de index librorum prohibitorum te zetten. De lijst van verboden boeken zo als die al eeuwen door de Katholieke kerk gebezigd wordt tot heil en glorie van de gelovigen. Waarom deze toch wat rigoureuze ingreep in het onderwijs zult u zich misschien afvragen. Het antwoord is heel simpel. Al dit soort sprookjes grijpen in wezen terug op mythologische verhalen uit de dageraad der mensheid. Masculine verhalen waarin de stamoudste (koning) inderdaad het vuile werk moest opknappen voor het welzijn van heel zijn volk. 5000 inwoners om maar een aantal te noemen. Vertelsels waarin de erfopvolging in de vrouwelijke lijn werd bepaald door degene die het best de 12 zware werken van bijvoorbeeld Hercules tot een goed einde wist te brengen en zo mocht trouwen met de prinses.. Om zo een sterk nageslacht van dappere en sterke  zonen te garanderen. Een koningschap waarvan de titulair heerser annex aanvoerder der legerscharen letterlijk voor  ging in de strijd. In de voorste linie de sterkste tegenstander persoonlijk in een tweegevecht moest zien te elimineren. Was het niet Alexander de Grote, die probeerde de roem van de held van de Trojaanse oorlogen Achilles te vertalen naar zijn werkelijkheid. Een Perzische oorlog, die toentertijd een onbekend aantal levens kostte.Wat tevens de achilleshiel is van het koningschap: Je steeds weer moeten beroepen op een traditie zonder te kunnen vooruitwijzen naar de toekomst.   Antieke eisen zo als gesteld aan een oorspronkelijk koningschap , maar ook deels verzonnen heldensagen uit een voorhistorische tijd. Het is alleen op dit soort sprookjes en sagen dat het koningschap zich als traditie beroepen kan. de werkelijkheid is vele male bloederiger.Krijg ik nu een beeld van onze koning Willem Alexander 1 voor ogen. Neen een driewerf neen zelfs niet als ik heel hard knijp. Zelfs niet in mijn handen. Zelf  zo een koning zou met een beetje gezond verstand onder ogen moeten kunnen zien dat hij niet meer van deze tijd is. Hoe hard hij en zijn onderdanen zich ook beroepen op de traditie van het koningschap.Blijft de vraag is hier sprake van een overgeleverde nuttige gewoonte of gewoon politiek onzedelijk gedrag uit het verleden?

Wat wij dus doen door onze kinderen te laten geloven in dit soort sprookjes is ze een vals beeld van de overgeleverde waarden voorspiegelen. De ondoordachte pedagogiek van wat ik hierbij gebrek aan beters het sinterklaassyndroom noem. De vrijwel onmerkbare maar diepgaande beïnvloeding van de tere kinderziel door een positieve verbinding van begrippen. Uitgaande van de niet te bewijzen stelling, dat wat goed was voor ons ook goed zal zijn voor onze kinderen. Het voeden van het onderbewuste met leugens die wijzelf niet konden en  kunnen onderscheiden van de werkelijkheid.. De connotatie van sinterklaas met feest, Kroning- met feest, inhuldiging met feest, koningsdag dat gepaard gaat met allerlei festiviteiten van soms bedenkelijk allooi. De werkelijkheid verwordt tot een kindermarkt waar onze lieve oogappels door getolereerde oplichting een bescheiden aanvulling op hun zakgeld bij elkaar mogen schrapen ten koste van anderen. Een kindermarkt waar de tweedeling van deze maatschappij door de armoede aan goedkoop speelgoed van de Zebra kinderen al op schrijnende wijze blijkt. Heeft onze Willem als kind eigenlijk ooit weleens met een vlekkerig vloerkleedje vol goedbedoelde rotzooi voor de rododendrons van het werkpaleis van zijn moeder aan de lange Voorhout gezeten? Wat weet iemand die zijn hele leven al in de lappenmand en  met de gouden paplepel van sprookjes is opgevoed eigenlijk van  onze  harde realiteit. Leest hij soms de hele dag door de libelle en damesromans?

Maar erger nog is dat heel veel mensen hun kindertijd niet achter zich kunnen laten. Willen blijven geloven in het sprookje van een gelukkige door niets bedreigde jeugd. Een jeugd waarvan zij nu geloven dat het altijd een groot feest was. Jip en Janneke altijd voorbeeldig  buiten spelen met Ot en Sien.  Als wat dat geloven het scheepsbeschuit voor later. Een jeugd die zij zelf tot traditie hebben verheven. Het enige waarop zij nog durven teren. Zich blijven vastklampen aan een sprookjesachtige vertekende werkelijkheid. Als een kind met alles om zich heen meppen en gaan gooien als dat beeld dreigt verstoort te raken. Iedereen die anders beweerd voor ketter uitmaken. Tegen die mensen zeg ik wordt wakker en volwassen. Neem je maatschappelijke verantwoordelijkheid. Je hebt geen koning nodig maar je buurvrouw als mantelzorgster.

De geschiedenis leert dat alleen in tijden van zwak koningschap in een onderlinge strijd met andere machthebbers het volk nodig was om over hun ruggen heen de grondslagen van een min of meer autoritair regime opnieuw te leggen. Het volk dat op dat schaakbord van het vechten om de macht als machtsfactor in vooral de rol van pionnen werd gebruikt. Een koningsoffer bestaat alleen in het spel zelf. En natuurlijk hoe kan het ook anders als kanonnenvoer. Koningen bloeden niet voor hun onderdanen. Zelden in de geschiedenis heeft een koning zulke trouwe onderdanen als zij, die nog niet zolang daarvoor met liefde dat wel werden gebruikt als wisselgeld voor de macht. Als onderdeel van het machtsspel tussen de koning en zijn rijksgenoten. De mensen die heilig geloven in een democratisch koningschap willen bedrogen worden.

Zij worden zonder nadenken de onderdanige onderdanen. Zij die menen dat kuddegeest en veiligheid hetzelfde zijn. Zij die geloven in de oranje wolken van de sprookjes die ook hun voorouders hun vertelden. Zij die er daardoor heilig van overtuigd zijn dat alles wat de herder van oranje doet is wel gedaan. Geloven in sprookjes is leuk, maar doe het dan wel in sprookjes waar jezelf ook letterlijk rijker van wordt en niet alleen door zelf weinig of geen belasting te betalen.

Mochten wij nu niet meert samen door een draaideur kunnen. Ik als wakkere jongen van de Witt en jij als oranje klant. Wordt ik per stante pede ontvriend dan rest mij slechts een ding daarop te zeggen, je laat je wel van je meest oranje kant zien. Hoe positief deze uitdrukking kan worden uitgelegd is daarmee direct afhankelijk van de kleur van je hart.

Naar de oorspronkelijke gedachten van LUDO 25-04-2018

Wil ik nu per decreet het hele koningshuis afschaffen en als overbodig langs de kant van de weg zetten. Dat ook weer niet meteen. Maar een ceremoniële functie mag inhoudelijk geen enkele politieke macht in zich herbergen. Lid zijn van allerlei commissies en raden is daarmee uit den boze. benoemingen en voordrachten zijn het recht van de gekozen vertegenwoordiger van het volk. De transparantie tussen enerzijds wat uit hoofde van de functie als staatshoofd gebeurd en wat uit particulier belang moet worden vergroot. Als particulier is hij gewoon onderworpen aan de wetten zo als ze voor iedereen gelden. Geldt daarnaast een hoofdelijke aansprakelijkheid. Dit geldt dus ook voor het particulier bezit. Een staatshoofd heeft geen aandelen nodig. De staat wij dus zorgen voor hem. Wordt er aan deze voorwaarden voldaan dan  mag hij van mij rustig tot aan zijn pensioen toe blijven zitten als ceremonieel stamhoofd.