op ziekenbezoek

Bij binnenkomst wilde ik haar O. een goede vriendin spontaan zoenen.

Normaal niks voor mij vrouwen aanraken! Ongeacht de leeftijd waarin zij verkeren!

Ho! Net op tijd hield ik mij in, besefte dat ze niet voor niets in isolatie lag. !

Een fel rode sticker op de deur had mij al gewaarschuwd.

Geen  bloemen of andere dingen die gevaar voor besmetting opleveren .

pas bij zo een waarschuwing besef je hoe kwetsbaar het leven is. Gevoelig jij voor alles bent.

 

 

Wilt u zeker 1,5 meter uit de buurt van de patiënt blijven klonk direct een dwingende magere stem uit de hoek waar een verpleegster stond te rommelen aan wat medisch uitziende apparatuur.

Het hele bezoek kreeg direct het karakter van een blijf ver van mijn bed tehuis!

Hoe zieker je bent hoe meer je in moderne ziekenhuizen omringt wordt met oplichtende  digitale displays waarop je lichamelijke  gesteldheid seconde voor seconde gemonitord wordt. Bij de minste  ongesteldheid direct een eierwekker afloopt. Of je al goed gaar bent!

Zo niet heb je recht op room-service in de gedaante van een overdreven  knappe en jonge  verpleegster

 

 

Met een kwinkslag antwoordde ik de hoekstem:

Ik heb geen vlooien.” “En indien toch zijn ze net zo lui als mij hun baasje en bloeddonor.”

Zo ongemerkt met een grapje als een Jantje van Leiden mij  verontschuldigend dat ik voor O geen stamceldonor kon zijn. Daarvoor de leeftijd niet meer bezat. Wat ik wel gewild had.

Een smalende lach beet zich vast in de naad  de smalle plank van haar mond

Ik zie dat de kerstverlichting al ontstoken is,” ging ik opgeruimd verder. Luchthartiger !

De kleur groen was zeker in de aanbieding bij de ALDI.”

Hoe is het verder met je?”

Je ziet er fantastisch uit .”

Echt Stukke beter dan de laatste keer.”

Homerische vragen waar ik gewoonte getrouw zelf het antwoord op geef. Zo niet bedenk.

Zonder spoor van schaamte gleden de geijkte en gelikte leugens mij over de lippen.

Als braadworst bij de slager.

Waarheden die ik door hun gelaagde  celstructuur voorzien van een flexibel vel  met elke zieke ziel deel.

De dikke branddeur naar de gang hield elk woord in strijd met de waarheid tegen.

Maar ze zag er inderdaad beter uit. Voller in haar gezicht. Minder ingevallen.

Het leven leek in al zijn kleur te zijn terug gekeerd op haar wangen  van zijn lange reis naar de donkere middeleeuwen.

In heel zijn glorie bij haar op bezoek te zijn!

Een ziektebed hoeft geen drama te zijn als je maar je oude zelf weer wordt.

Ik had omroeppastoor kunnen worden!

Op de enige makkelijke stoel aan het bed neer gestreken keek ik om mij heen .

Leuk die gebloemde sprei.”

Ik ben weer van de chemo af, maar zit nog wel in mijn dipweek.”

Mijn gedachten werden door de mangel gehaald door de smaak van Croky chips in mijn mond. Vanmorgen was de Griekse yoghurt op zodat ik hier volkomen nuchter zat.

Mijn verwachtingen even  leeg als  maag.

Ach zei ik een dip hebben we allemaal wel eens . Dat is niet erg zolang je er maar niet in blijft zitten.

Ik zou best een zelfhelp boek kunnen schrijven over gemeenplaatsen aan het ziektebed .

Je hebt best een mooie kamer. Zo groot!”

En wat een uitzicht. Mijn slaapkamer is nog niet half zo groot en altijd verduisterd.”

Volgestouwd met boeken en dvd’s .”

Ja!” zei ze, ‘die krijg je alleen als je hier al bijna bent gehospitaliseerd΅

omdat ze me kennen van de laatste keer.”

Je bedoelt tot het IKEA meubilair behoort?”

Weer een klaterende lach.

“En wat brengt je hier?”

 

Ik moest toch in het ziekenhuis zijn .” “Een afspraak bij de reumatoloog.”

En ? Niets dat een zieke zo goed afleid als een andere zieke.

Artrose in mijn vingers .” “ Geen reuma.” “Ze kunnen er niks aan doen.

Alleen een soort van surrogaat trouwring om mijn wijsvinger.”

Verloofd met mijzelf om mijn recht op vrijgezel te zijn recht te breien .”

Die is nou zo krom dat hij alleen nog naar zichzelf wijst.”

Voor de kerk zeker”

Weer een lach nu besmuikt.

Het was lachen trouwens.

Toen de vrouwtjesreumatoloog ( lastig toch genderneutrale woorden) op Google naar een voorbeeld zocht kwamen er alleen trouw en verlovingsringen voorbij op het scherm.”

Ik lachen. “Het is toch hopelijk niet de bedoeling dat ik u hier op mijn versleten knieën een aanzoek doe !”

“dan kunt U  beter van uw goede bedoelingen een bladwijzer maken!”

De lakens lachte hartelijk met mij mee.

Hoe een ziekenhuiskamer kan oplichten van een enkele luidkeelse  schaterlach.

Denk aan de buren “riep ik nog.

II

Weet je ook hoe het met X gaat ?”

X is een gezamenlijke vriendin en ook zwaar ziek.

IK; ” Fysiek weet ik precies hoe het met haar voorstaat, maar hoe ze er geestelijk echt aan toe is. er onder lijdt blijft een open vraag .”

Tussen weten en echt willen weten ligt een wereld van verschil.” Zeker  voor haar!

“Echt willen weten is ook volledig de uitkomst  durven accepteren!”

 

Triest is het wel !” ging ik verder

Dat een psychische aandoening waar ze vroeger sporadisch last van had. Ze dacht goed onder controle te hebben zich nu weer in alle hevigheid openbaart.” Verder is het een hele lieve meid

Dat maakt juist  haar doodstrijd zeker 3 keer zo zwaar .” Die tweeslachtigheid

Dat wens je zelfs je ergste vijanden niet toe!”

Aan der man heeft ze ook bar weinig .” Klonk het verontrust van af het bed. Dat zegt Y tenminste.

.Y is ook een gezamenlijke vriendin , zij het iets verder van haar bed

 

O richtte zich elektrisch op met behulp van wat knoppen aan de zijkant  en zette zich schrap  om te vervolgen

 

Zelf denk ik daar  echt heel  anders over over.

 

 

Wat vind jij?

Ik! daar durf ik niet 1 2 3 een oordeel over geven. Daarvoor weet ik er te weinig van!

, maar als dat zo is

maakt het dat de situatie  alleen maar erger .”

Roddelen doe ik het liefst in fraaie gevoelige  volzinnen.

Zo dat roddel en achterklap inderdaad het begin zijn van alle literatuur zo als de schrijver James Joyce ooit eens heeft gezegd.

Waarschijnlijk neemt hij haar angst en neurose over waardoor ongewild een zichzelf versterkend effect optreedt.”

Zo ver ik het kan zien tenminste!

 

De zaak dubbel verkeerd uitpakt!”

Wat ik mij reuze goed kan voorstellen.”

Ik had daar ook last van!Ӭ Nog steeds wel een beetje .

Bij mijn moeder onder andere en bij mijn laatste vriendin.”

Het rare is dat je ook nog denkt dat je ze daarmee helpt.”

De last van hun schouders neemtGekkenwerk natuurlijk”.

Twee weken later was ook ik  net zo  geschift.

Maar nogmaals  ik durf er niet over oordelen, omdat ik niet weet hoe diep haar vrees voor haar eigen heengaan is.

Mag je het woord dood wel noemen in een ziekenkamer op de afdeling oncologie

 

 “De rust van  het versterven het langzaam heengaan  biedt voor haar geen enkel houvast. 

Voor wie wel?”

Er is alleen moeilijk mee om te gaan. Met dat soort mensen.” Volledig in de greep van de angst.

Zeker voor “nuchtere mensen” als jij en ik.”

Het gesprek nam daarna  een volledig andere wending.

jammer bijna  want ik strooi graag met levenswijsheden ! Ik verkeer niet voor niets in de pepernotentijd van het  leven. De cadeaufase

 

 

III

Zo vrolijk babbelend en roddelend verstreek er ruim anderhalf  uur.

Met verhalen vertellen waarbij ik bij elk verhaal van haar kant weer een eigen anekdote had . Zo een beetje als in dat boek de lotgevallen van de brave soldaat Švejk. Een satirische roman van de Tsjechische schrijver Jaroslav Hašek. Het werd zowaar een zeer genoeglijk samenzijn. Ik aan de kribbe, tot  het eten arriveerde. Gelukkig nam zij één van de dagschotels, want het ziekenhuis is geen 24/7 groepsbijeenkomst van de weight watchers. Ze was al bij de eerste chemo therapie voldoende gewicht kwijt geraakt om zelfs in een trouwjurk maatje 38 te passen. Als ze die stap naar het voorportaal van de overgang ooit had willen maken. O. kwam uit bed en ging aan het tafeltje zitten met een huiselijke schemerlamp.

Ik ga even thee halen en als ik terugkom verwacht ik dat je de helft van je bord op hebt.”

Bij de automaat voor aan in de gang van de afdeling hadden ze maar één smaak thee. Royal melange. Zeker van die zwetende  prins Andrew gekregen.

Op de terugweg keek ik nieuwsgierig in de kamers waar de deur vahetzelfde gevoeln open stond.

Ik groette

 

.Het had toch iets van een huis van bewaring.

Hoe daar zieken alleen aan kleine tafeltjes met allemaal dezelfde schemerlamp hun schrale kostje met duidelijke tegenzin naar binnen zaten te somberen.

Vastgeketend aan hun infuus.

Jammer eigenlijk dat ze niet gezamenlijk eten met de hele afdeling bedacht ik, met al die knappe verpleegsters aan het hoofd van de tafel en de zure in de bediening. Dat zou van de maaltijd het hoogtepunt van de dag maken.

Steriel zijn ze toch al.

Of zou het toch te veel doen denken aan het laatste avondmaal.

Terug op de kamer van O. vroeg zij of ik even wilde proeven.

Ik nog , “is er dan wel genoeg voor jou?”

Zei zij: “ ik hoef dit niet .” “Dit is niet te vreten!”

Dat doe je een zieke toch niet aan”

Daar lusten zelfs de varken geen braadworst van!

is En gelijk had ze.

Alles op haar bord , de aardappelen de snijbonen, de 3 zielige brokjes draadjesvlees die ene eetlepel jus uit een blokje maggi het had allemaal dezelfde laffe smaak. De kraak noch smaak smaak van te lang doorgekookt karton .Gecremeerd  als een papieren lijk in een slechte  magnetron. Of ze je dood wilde hebben.

Ik zei nog. “Die kok moeten ze bij het strafhof in den Haag veroordelen wegens misdaden tegen de menselijkheid.”

Op een stoomboot zetten het liefst  naar een onbewoond eiland. “Alleen op water en zoutloos   verdomd oud brood”

Probeert de verpleging je  uit alle macht  gezond te maken wordt je alsnog vermoordt door dit voer

 

Bij het afscheid nam ik mij heilig voor voor haar twee elektrische kaarsen te kopen met afstandsbediening bij de ACTION voor op tafel.

Dan maak ik thuis de allerlekkerste en meest gezonde salade klaar die haar smaakpapillen zich kunnen voorstellen.

We maken van haar ziekenkamer gewoon een driessterren restaurant.

Dan pas is sinterklaas in dit ziekenhuis Meander ook echt een goed heilig man.

En of hij de kok in zijn zak dubbelgevouwen mee naar Spanje wil nemen.

IV

 

Bijna tevreden ging ik weer op huis aan. Het was een geslaagd ziekenbezoek. Ik had het woord dood op de afdeling oncologie niet één keer in de mond weten te nemen.

Was ik daarmee mijn betere zelf geworden? In vergelijking met vroeger! 

Ik wist het niet.

Voelde mij even  laf!

Misschien wel dezelfde lafheid als waar ik mijn vroegere vriendinnen van beschuldigde, omdat zij onvoorwaardelijk van mij hielden. Misschien was dat het wel wat het voor X zo moeilijk maakte! Een onvoorwaardelijke liefde! Kan één iemand daar uit goed  fatsoen wel de scherprechter voor spelen?

 

 

Ludo

 

James Joyce – Wikipedia


https://nl.wikipedia.org › wiki › James_Joyce
James Augustine Aloysius Joyce (Dublin, 2 februari 1882 – Zürich, 13 januari 1941) was een Iers schrijver die wordt beschouwd als een van de belangrijkste …
 
k
 
 
 
 
 
 
 
 

Beschrijving

De lotgevallen van de brave soldaat Švejk is een satirische roman geschreven door Jaroslav Hašek. Het boek werd in het Tsjechisch uitgebracht in 1923 onder de naam Osudy dobrého vojáka Švejka za světové války. Wikipedia
Genres: Roman, Fictie, Satire, Zwarte komed