PROSTAATKANKER?

PROSTAATKANKER. Deel 1

Met enige aarzeling en pijn in mijn hoofd betrad ik gistermiddag de ontvangsthal van het ziekenhuis Meander. Het branderig gevoel in mijn hooghoeken zei mij dat ik te weinig  slaap genoten had. Mijn hoofdpijn viel te verklaren uit dat ik net daarvoor met stomheid lens was geslagen door het lelijkste kunstwerk van Amersfoort en omstreken. De eerste en grootste medische misser al direct naast de ingang. Van een Belg las ik in de folder bij het raam. Wel wat laat voor een wraakactie vanwege de 10 daagse veldtocht in 1831. De van fel naar pis geel verblekende nachtmerrie van elke loodgieter was opgebouwd uit een wirwar van urinebuizen. Op zijn best staat dit verdammtes werk voor de chaotische situatie waarin de gezondheidszorg verkeerd. Ze hadden beter een plaatselijk kunstenaar kunnen vragen. Mij bijvoorbeeld. Ik had over de hele breedte van de gevel bij de hoofdingang de beroemdste dichtregel uit de Divine commedia laten zetten ; Laat alle hoop varen! Gij die hier binnentreedt. In het beste ijsco Italiaans , metershoog in knalharde blauwe neonletters. Die zouden knipperen. bellen die zouden rinkelen. Elke keer als een patiënt de draaideur van de zorg binnenkwam. Om zo de ongezonde stand van zaken in onze gezondheidszorg te laken . De juiste graadmeter te zijn van hoe geestelijk gezond de natie werkelijk is. Laten zien dat  gezonde kunst niet van betekenis ontbloot hoeft zijn . Zo als ze in Vlaanderen denken.

 

 

Vergilius en Dante betreden de hel door een poort met daarop een negenregelige spreuk, waarvan de laatste regel beroemd is geworden: “Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt” (Lasciate ogni speranza, voi ch’intrate; canto 3).

De goddelijke komedie – Wikipedia

https://nl.wikipedia.org › wiki › De_goddelijke_komed

 

 

 

In deze hangar voor de zeppelin de Hinderburger anders kon ik deze megalomane architectuur niet noemen was het best frisjes om maar niet te zeggen koud. Wat wil je met een binnenhoogte van 5 verdiepingen. Je zal er maar de hele dag in moeten werken. Het ziekenverzuim door een gebrek aan weerstand moet daar dan ook astronomisch hoog zijn. Als een ziekenhuis zijn eigen personeel al zo in de kou durft laten staan, wat doen ze dan de patiënten niet aan?

Waarom moeten ze die ziekenhuizen in de provincie toch zo groot bouwen ? Willen ze daarmee doen voorkomen dat ze over hetzelfde niveau als academische ziekenhuizen beschikken. Weten ze dan niet dat de mens en in dit geval de patiënt de maat is van alle dingen? Dat de psychologie achter die overdreven afmetingen net als bij andere overheidsgebouwen is bedoeld intimidatie in de hand te werken. Door de belastingbetaler bij binnenkomst al vast een fikse portie nederigheid en ootmoed bij te brengen . Terwijl echt ontzag voor medici alleen maar kan komen van superieure kennis en behandelingsmethoden . De uitstraling een hoogstaand mens te zijn.

Aan de balie werd ik accentloos te woord gestaan door een man met de fluwelen oogopslag van een echte arabier. Mijn verbazing hierover berust op een vooroordeel besefte ik terwijl het Gezondheidsplein overstak. Met de fraaie zij het gezochte naam de Oranjerie . Een eufemisme voor de theetuinen van de dood. dacht ik cynisch . Ziende hoe de gedachte daaraan overal in het gebouw keurig is weggewerkt achter bamboe schroten en fel groene kleuren. Het ziekenhuis als een tweede moedernatuur! Terwijl ik alleen snak naar een veilige baarmoeder alleen voor mij.

De stuurs kijkende oudjuffrouw achter de balie bij urologie leek zelf ook blaasproblemen te hebben. Of was het alleen de hoge nood naar manlijke aandacht? Op haar vraag of ik mijn potje 5 dagen geleden had ingeleverd schudde ik wat verlegen nee. Om nog iets van de zaak te redden bracht ik naar voren dat ik wel bloed had laten prikken. Ze leek het niet te horen. “Of ik dan nu in ieder geval aandrang had?” Vroeg ze luid. “Ik ben nog niet volledig doof ! Wilde ik antwoorden. Dat soort gevoelige informatie  deel ik normaliter niet met vreemde vrouwen. Zeker niet aan een open balie als de hele wachtkamer kan meeluisteren. Ik knikte zwijgend van nee. “Een zwakke blaas,” murmelde ik rood van verlegenheid. . “Als u dan nu direct twee of 3 glazen water drinkt ,dan komt het wel goed.” “Het toilet voor de clientèle is halverwege de gang rechts.” Het volume van haar onwelluidende stem had wel iets zachter gemogen .

In de wachtkamer zat langs de lange kant een man van mijn leeftijd. Hij wel begeleid door zijn vrouw . Een moederkloek die hem steeds bemoedigde klopjes op zijn handrug gaf. Zou hij anders aan zijn kruis jeuken? Aan de leestafel met appelgroene stoeltjes kleur Granny Smiths bladerde een vrouw van rond de 40 met een licht pokdalig gezicht door de Elegannce. Uitgegeven eind 2013. Toevallig het zelfde jaar dat dit ziekenhuis rond kerst haar poorten opende. De rest van de lectuur was niet van veel latere datum. Gelukkig had ik de consumentengids van huis meegenomen, zodat ik nu weet dat je de lekkerste kip ragout voor de kerst bij de ALDI koopt.

Aan de andere muur een beetje afgezonderd een jong stel. Ik schat van nog geen 30. Er kwamen nog 2 stellen bij. Het was toch niet de wachtkamer voor de kunstmatige inseminatie of de IVF behandeling. Ik zat hier toch wel goed?

 

Zielig dacht ik als je zo jong al samen plas of erectie problemen hebt met of door elkaar . Het huwelijksleven doorlopend blijft zeiken in plaats van af en toe zeuren. Dan had je beter getrouwd kunnen zijn met een loodgieter om het nadruppelen te verhelpen. Je wordt er niet zekerder op als je niet weet of je de zaak kunt laten lopen. Of zou ook hij alleen problemen  met zijn leutertje hebben? Wat zonder schuld en boete*  klaar komen van haar kant nog twee keer zo ingewikkeld maakt.

IVF Behandeling? Nij Barrahûs | Centrum voor vruchtbaarheid‎

IVF behandelingen bij Nij Barrahûs. Betrokken en persoonlijke begeleiding. Samen met u proberen wij uw droom te verwezenlijken. Ervaren artsen. Diverse behandelingen. Korte wachttijden.

Schuld en boete : een van de hoofdwerken van de Russische schrijver Dostojevski 1821-1881

Als vanzelf gleden mijn herinnering terug naar mijn vroegere vriendin Margreet . De eerste vrouw met wie ik 8 maanden lang  samenwoonde. Ik zal het nooit vergeten. De eerste nacht samen. 2 januari 1976. Wij lagen heerlijk naakt samen onder wat lakens .  Midden in de nacht werd ik wakker van een enorm nat gevoel rond de onderbuik.  Het klotste letterlijk door mijn bilspleet heen. De lakens om mijn benen geplakt  leken wel natte scheepszeilen. Volkomen roerloos overvallen door een verlammend schuldgevoel lag ik daar. Durfde nauwelijks adem te halen uit angst dat zij mijn prille liefde wakker zou worden. Mij ervan beschuldigen op mijn leeftijd, ik was pas 21, nog een beddenwateraar te zijn. Even later werd zij toch wakker. Gaapte eens flink en reageerde laconiek: Oh heb ik al weer in bed geplast. Dat heb ik altijd wanneer ik klaar kom  na verdomd goede seks. Zelden werd er een relatieprobleem zo snel en ontspannen opgelost.

Na een halfuur wachten werd ik opgehaald door een Frêle verpleegster. Gekleed in een te ruim gekreukt uniform. Het gaat wel heel slecht in de zorg als zelfs de uniformen niet meer passen bij de vrouwelijke vormen! Zij begeleidde mij naar een hokje net groot genoeg voor een toiletpot met beugels aan de muur , een kakstoel en een trechter op een standaard. In dit voorportaal van het vagevuur stelde ze mij de hoogst intieme vraag: “Plast u zittend of staand ,”meneer Zijlma? Kennis die ik nog nooit met niet één vriendin gedeeld heb. Een antwoord als dat ik normaliter alleen zeik in de kroeg. Halfdronken , zwaaiend op mijn benen met mijn broek tot over   mijn knieën. Dat ik daarbij lallend licht voorover hang met in mijn ene hand een glas dood bier en met mijn andere hand steun zoek bij de muur leek mij gezien de situatie en haar jeugdigheid niet gepast. Ik begon daarom maar hakkelend over intimiteit en privacy. Waarop zij snel van geest   zei ;”Ik kom over 10 minuten wel terug. “ Denkend aan de Trevi fontein in Rome afgewisseld met beelden van manneke Pis perste ik de laatste druppels afvalwater er met moeite uit. Ik zou zelfs geen traan meer kunnen laten. Zo weinig vocht had ik nog over. Toch nog 60cc geplast door de trechter in de bak. . Ik mocht tevreden zijn .

En meneer Zijlma is het gelukt” was het eerste wat zij bij binnenkomst vroeg. Ik knikte verlegen als een van de pot gerukte kleuter vroeger in het kindertehuis . Een jeugdtrauma waar ik nu nog wel eens van droom. Hoe wij daar op een lange rij vastgebonden op de po net zolang moesten blijven zitten als de nonnen met de blijde boodschap tevreden waren. Zo werd je poepfris al op jonge leeftijd competitiedrift bij gebracht. “Is het wel genoeg.” Mijn vraag klonk schril in de ruimte. “Voor vandaag wel” was haar antwoord. “Als u nu nog 10 minuten in de wachtkamer wil gaan zitten dan kom ik daarna weer bij U.”

Had ik nu een date met een vrouw die helemaal niet mijn type was? Na 15 minuten werd ik in een andere kamer binnen gelaten met in de hoek een bed voor onderzoek “Gaat u maar liggen en doe de broek wat lager.” “Maakt u de buik maar bloot tot aan de wortel van de stam.” Had ik wel zin in hutspot of genoeg geld bij mij voor deze uitnodiging? Met ontblote buik mij schamend voor mijn bos grijs schaamhaar lag ik te wachten op wat komen moest. “Het is wel wat koud” klonk haar stem. Nog voordat zij goed en wel was uitgepraat drukte zij een ijskoud apparaat op mijn buik. “Ik maak even een echo van uw blaas.””Voor de zekerheid” “Dan kan ik zien of u volledig bent uitgeplast.” Anders nu wel! Het kippenvel op mijn armen stond stijf overeind.. Uit mijn ogenhoeken kijkend naar het beeldscherm zag ik voor het eerst van mijn leven mijn blaas bewegen. Het leek wel een nieuw leven. Een eigen embryo en dat op mijn leeftijd . Even voelde ik mij zwanger van mijzelf zowel innig gelukkig als een trotse vader. Kon ik even geloven in mijn wedergeboorte. Vroeg de frêle maagd naast mij maar niet of het een jongetje of een meisje was. Die flauwe opmerking moest zij de hele dag al horen. Toch was zij na afloop van het onderzoek in mijn ogen een stuk knapper en aantrekkelijker geworden. Wat is de hand van een bejaarde toch snel gevuld.

Als u nu weer plaatsneemt in de wachtkamer komt de dokter zo bij u. ”Ziek zijn en beter worden is vooral een zaak van  eindeloos wachten. “Hoelang gaat dat duren?” “Dat moet ik even nakijken.” “Er is nog een cliënt voor u dus ik schat een kwartier.” “Dat valt dus mee”

Na 25 minuten mijn geduld op de proef te hebben gesteld  werd ik opgehaald. Nu door een hoog blonde vrouw van middelbare leeftijd. De witte doktersjas spande om haar middel. Bent u de urinoloog ging ik van verbazing en ontzetting in de fout. :”Sorry meneer, wat was de naam? Zijlma!” maar we doen hier niet aan pis kijken , verbeterde zij mij. “Ik ben van beroep uroloog.” “Ook vrouwen hebben een blaas.” Daarmee was de toon gezet. In de kale spreekkamer zonder één kunstwerk aan de muur keek zij snel de formulieren door. De temperatuur in de kamer was onaangenaam hoog en droog. U bent hier voor het eerst ? De meeste spreekkamer gesprekken gelijk in  bed beginnen met het intrappen van een open deur door te vragen naar de bekende weg. “Ja” zei ik, “maar ik vrees niet voor het laatst.” “Ho ho laten we niet op de zaken vooruit lopen.” De stem van de kerstdokter was hoogstens 2 octaven hoger dan die van mij. Na nog wat vragen over mijn plasgedrag moest ik haar volgen naar weer een andere behandelkamer. Ze hebben  wel zeeën van ruimte in dat nieuwe Meander. meer dan in een gemiddeld asielzoekerscentrum. “Gaat u daar maar staan ,”verwees zij mij naar een soort van massagetafel. “Maak de billen maar bloot.! “ Nu gaat het gebeuren . Hoop en vrees wisselde elkaar af. “Vooroverbuigen  graag met de benen licht gespreid.” “Dank u wel.” Het voelde of ik een pak billenkoek zou krijgen met een leren riem .Stout geweest moest ik vernederd worden! Vallen sm sessies nu ook al onder de zorgverzekering? “Schrikt U vooral niet,” klonk haar stem onheilspellend achter mij. Nauwelijks  uitgepraat stak zij zonder verdere waarschuwing een vinger diep in mijn endeldarm. A|s mijn aambeien maar niet gaan bloeden was het eerste wat ik dacht. Wat mij ten tweede  verbaasde was dat zij er zo moeiteloos ingleed. Alsof haar hele lichaam er voor geschapen was. Ik bad om een erectie, maar kwam niet verder dan de drang te gaan urineren.

Gelukkig was ik al volledig leeg geplast. Zodat het niet verder dan een stiekeme druppel kwam. Na nog geen 5 minuten zat ik weer tegenover haar in de spreekkamer. Mijn blikken zochten opgewonden de grote van haar vingers te schatten. Gelukkig geen gelakte nagels. Wel een trouwring. Zij daar en tegen keek mij koel en onderzoekend aan. Een beetje de blik van een huisvrouw die op woensdag de versheid van het gehakt bij de slager op alleen de kleur probeert te taxeren. Zij schraapte haar keel. Het ziet er niet al te best uit. Haar stem klonk even onbewogen als haar uiterlijk. De droge warmte in de kamer deed mij naar adem snakken. Joeg een overmaat van bloed naar mijn hoofd en hersenen. Uw prostaat is vergroot en gedeeltelijk verhard. Duizelig van spanning durfde ik niet te vragen wat dat betekende .Hoeveel dagen ik nog te leven had! Na 30 seconden werd mijn hartslag weer wat rustiger. Ik was niet flauwgevallen.

We moeten eerst een biopsie uitvoeren om te weten of het goed of kwaadaardig van karakter is . We halen eerst wat weefsel uit… Ik weet wat een biopsie is kwam er tussen. 12 jaar geleden nog in de oude Lichtenberg heb ik er ook één ondergaan. Toen nog met apparatuur teruggevorderd van de Duitsers. Net na de bevrijding. Daar staat anders niets van in uw medisch dossier ging zij laconiek verder. Daar weet ik dus niets van.Wellicht dat dit de verharding verklaart. “Litteken weefsel begrijpt u wel?”  Ik wilde, overmand door spot haar maar niet vragen of administratieve blunders ook onder de noemer medische missers vallen. “U kunt hiernaast een afspraak maken.” “Tot ziens.” Zij gaf mij een slap handje. “Wij zien elkaar weer.” “In een volgend leven”, dacht ik in stilte met een droef gevoel voor dramatiek. Ik wilde dolgraag  huilen, maar ik was al uitgeplast. Zo stond ik na nog geen kwartier weer buiten met het onbestemde gevoel dat het vooral zij was , die een pond leverworst van mij had gekocht.

De biopsie kan niet eerder dan op 16 januari 2020 plaatsvinden. Een week later krijg ik dan de uitslag. Meldde de dikke verpleegster aan wie de spotjes van postbus 51 over gezond leven zichtbaar aan haar middel  voorbij waren gegaan. “Of ik met die datum kon instemmen” Ik kon wel direct mijn plaspillen ophalen bij de apotheek. Afgescheept met een doekje om zich te hoeden voor kritiek zo kwam het bij mij over.

Dat is dan al een hele medische vooruitgang met 12 jaar geleden dacht ik spottend. Toen moest ik eerst ruim anderhalve maand wachten op de ingreep om pas 6 weken later precies op mijn verjaardag de uitslag te horen. 3 maanden lang kon ik in die tijd denken dat ik prostaat kanker had. Dat jaar 2007 heb ik maar geen oudejaarsslot gekocht. Misschien dat ik dat dit jaar wel doe. Zo dat ik de komende 7 weken mooi kan leven  tussen hoop en vrees. Het testament opmaken van mijn  te vroeg verloren jeugd

Ludo