QUAMQUAM SOLUS STO TAMEN PERSEVERO*

*hoewel ik alleen sta blijf ik volharden

de door mij bedachte lijfspreuk in de tijd dat ik hoofdredacteur van de schoolkrant was

Dat schrijven op Facebook en op mijn blog doet mij sterk denken aan mijn tijd als hoofdredacteur van het schoolkrantje van de middelbare school. Het magazine dat met een regelmaat van een keer in de twee weken uitkwam droeg de illustere naam van Teiltje. Het schoolblad waarvoor het in de plaats kwam heette de Tobbe*, maar dat was door de hoge zet en drukkosten naast de vele foto’ s te duur geworden. Ook miste deze fraaie brochure van het katholieke schoolleven in de jaren 60 aansluiting met wat er binnen de schoolmuren werkelijk speelde. Dit vooral doordat het maar 1 leer in de 3 maanden van de persen rolde.

ziet de scholieren in de tobbe wat later een teiltje zou worden

Zo was op een plenaire vergadering van het voltallige schoolparlement besloten, dat de Tobbe dus moest worden vervangen door iets wat meer actueels. Een schoolkrant, die als een echte tabloid naast verslag doen van de prille schooldemocratie** ook in toon aansluiting zou vinden bij de leefwereld van de toenmalige puber. De oplage werd bepaald op 900 stuks. Elke leerling een minus de broers uit een gezin. Ook moesten er 50 exemplaren worden ingeleverd bij de schoolleiding ten behoeve van het lerarenkorps. Dat zo een vinger aan de pols konden houden en ongewenste ontwikkelingen op tijd signaleren en voorkomen.

Een schuchter ontluiken van een democratie waaraan ondergetekende ook een flinke kei heeft bijgedragen. Om de kosten te drukken werd besloten het in eigen beheer te stencilen. Op het papier van de notulen, die ik als secretaris van het parlement bijhield zag het plan er aardig uit. Maar helaas de werkelijkheid leerde anders. Na een maand al was de bron van creatief schrijverschap van de meeste leerlingen volledig opgedroogd. Als een roepende in de woestijn was ik dus wel verplicht zelf zei het onder de nodige pseudoniemen het blaadje, mijn geesteskind, vol te schrijven. Naast het lanceren van een veelheid aan gewaagde en niet realistische plannen*** waaronder een volledige hervorming van zowel de gymnastiek als de handvaardigheidsles kwam het er uiteindelijk op neer, dat ik met nog drie echte kameraden de ene week avond aan avond bezig was te typen en de week daarop aan het stencilen. Je begrijpt nu ook waar de lengte van mijn stukken vandaan komt nietwaar!!. Ik moest door heel veel te schrijven de leegte vullen, die anderen hadden achtergelaten U zult wel begrijpen, dat mijn schoolprestaties daar danig onder hebben geleden. Maar ik was wel weer heel vaak onder mijn ouders vandaan en kon op kosten van de school patat eten en cola drinken. Om met Johan Cruyff te spreken: Elk++++++.Gelukkig voor de samenleving in zijn geheel is mijn veelschrijverij gebleven. Volgens sommigen valt deze beter te omschrijven met het woord diarree, maar een roeping en een gave kan nooit het kenmerk van een ziekte zijn.

Nu werd ik ,in tegenstelling tot mijn Facebook pagina nu , wel 800 a 900 keer per 14 dagen gelezen. Niet altijd een voordeel, de vrijheid van meningsuiting kan behoorlijk lijden onder het gegeven dat je de persoon in kwestie ook werkelijk kent. Zeker als hij naast je in de schoolbanken zit. Wij schreven in die tijd nog met kroontjes pennen. Iets waar mijn vriend Oscar zijn liefde voor het koningshuis nog aan heeft over gehouden. Aan de andere kant heb ik ook geleerd om nooit maar dan ook nooit mijn mening onder stoelen of banken te steken. Alleen bij gebrek aan sociale empathie gooi ook nog wel vaker de knuppel verkeerd in het hoenderhok. Maar daar wordt aan gewerkt. Mijn trouwe lezersschare van twee mogen uit oogpunt van democratie zelf op mijn Facebook pagina kenbaar maken waarover ze iets geschreven willen hebben. Dat heet zo mooi interactie. Iets wat vroeger in het keurslijf van vaste gewoonten en gebruiken niet altijd zo fris en fruitig uit de verf kwam als op Facebook nu.

Ludo 29-01-2018*  de kenners van de oud Griekse  poëzie weten dat  deze regel een jambe is

* de school had als patroonheilige Sint Nicolaas, waarover de mare ging, dat hij 3 kinderen uit de tobbe van een slager heeft gered.

** We spreken hier over 1969, een jaar na de Maagdenhuis bezetting en de revolte van de studenten in Berlijn en Parijs. Een revolutie, die vooral inspraak eiste in het onderwijssysteem als wel de verantwoordelijk daarvoor wilde leggen bij zij, die het het meest aanging. De studenten zelf

*** het plan plan behelsde een voorstel om de leerlingen zelf klassikaal te laten kiezen welke oefeningen ze wel of niet wilden uitvoeren. In de handarbeidsles zou dan het eeuwige figuurzagen kunnen worden afgewisseld met het maken van sieraden uit gevonden voorwerpen en metaaldraad.