TE GEKKE VRIENDEN ( sprookje)

TE GEKKE VRIENDEN  ( sprookje)

Het leven is niet bepaald gemakkelijk, dacht de verder geniale schrijver. Zij willen mij alleen maar lezen als ik met humor schrijf. Maar hoe kunnen zij weten of het leuk is of diep droevig als hun geest nog in de kinderschoenen staat. Zij, die bij wijze van spreken hun onderbroek beschouwen als het toppunt van hun denken en gevoel voor lol. Een broek waar zij zo als zij zelf beweren niet buiten kunnen om mijn doen en laten te begrijpen. Zij kunnen van daar uit toch niet van mij verwachten, dat ik mijn hele leven halve kracht achteruit vaar in de hoop hen niet te veel vooruit te geraken. Noch dat ik afdaal naar hun niveau. Daar voor is het bezit van mijn mateloze intelligentie een te groot goed. Het waren vragen, die zelf voor een verder geniale schrijven nog niet zo makkelijk te beantwoorden waren. Zonder vrienden als hij was.

Vrienden zijn familie, die jezelf mag kiezen had hij ergens op Facebook gelezen. Maar dat begreep hij niet. Voor hem waren vrienden de mensen, die je bij toeval tegen het lijf liep. Hem gedag knikte en vormelijk groette. Of waren echte vrienden de mensen die net als hij elke dag hetzelfde blokje om liepen*.? Die door hun bekendheid onzichtbaar waren geworden. Daar kon hij rein van vernuft en geest, hij, die vooral solitair wilde leven, eigenlijk noch de zin noch de humor van inzien.

Zijn vrienden medestanders in de strijd? Of mensen, die door dik en dun in jou blijven geloven? Trouw blijven tot in de dood .Iets wat je in zijn ogen ook kon beschouwen als domheid in het kwadraat. Of als de kwijlende liefde, die spreekt uit glazig bruine hondenogen. Het lam, dat zonder verzet naar de slachtbank gaat. De vraag die hem daarbij steeds door het hoofd bleef spoken was: ” kun je ook van uit je eigen ivoren toren in vriendschap geloven. Bestaat vriendschap ook als je helemaal authentiek jezelf wil blijven. Is vriendschap geen aanpassing aan het alledaagse in elkaar. Is vriendschap in metafysische zin eigenlijk geen gedeelde domheid?

En toen kwam hij haar tegen. Elegant , teer en een tikkeltje frivool. Met guitige kuiltjes en zwarte pijpenkrullen. Haar naam is hier verder niet van belang. Zij begint, dat kan ik wel u verklappen met een M, maar dat komt , omdat in die tijd alle meisjes zeker de leuke Maartje of Marietje genoemd werden door hun ouders. Zij zei tegen hem:”Het maakt mij niet uit wie je bent of wat je doet , zelfs niet dat je geniaal schrijft, als je maar vreselijk lief wilt zijn voor mij .”

Zo iets beloofde hij in zijn eigen wat hoogdravende woorden, maar zij begreep hem wel. De taal van de liefde is niet voor niets universeel. Hoe het afliep laat zich verder ook zonder vragen raden. Maar laat ik u verklappen, dat zelfs de meest geniale schrijver alleen maar dom lachend kan dansen op en naar haar pijpen als zij de liefde dat vraagt. Alleen kent de echte liefde, dat valt voor de schrijver weer te betreuren, geen echte vrienden, maar enkel mededingers. Zo blijft de vraag voor mijn Faceboek vrienden . Wie zijn jullie als vrienden

* Over de filosoof Imanuel Kant gaat het verhaal, dat hij elke dag op precies hetzelfde tijdstip in hetzelfde tempo hetzelfde blokje om liep. Daar door heeft hij in die spanne tijd door niets afgeleid zeer kritisch na kunnen denken