Flarden van verdachten in Theatercafé de Lieve Vrouw

 

 

 

 

 

 

 

Bij theatercafé de Lieve vrouw zijn ze er nog niet helemaal achter waarom  de meeste theekopjes oren hebben. Het beter is ondanks het opwarmen van de aarde deze verkwikkende drank niet in te wijd bemeten tulpvazen uit te serveren. Mijn aan alle kanten even gloeiend hete  theeglas leek na 15 minuten de Beringzee  wel. Ach ik zal het ze niet kwalijk nemen. Of euvel duiden om bij mijn eigen leeftijd te blijven.

Het stormde buiten . Deze zondagmiddag. Windkracht 9 zei het drukkend gevoel op de wangen. Het hogedrukgebied zal wel van uit de lagere onderbuik van invloed zijn op die jonge meer gevoelige geesten. Die alleen oog voor elkaar hebben achter de bar. Een legioen niet al te intelligente  kwebbellaars.

Stormkracht 9 voor mij geen dynamiek waarvan ik of mijn kapsel noch mijn hart in de war raakt. Maar wel het personeel dat er met 6 man ruim 20 minuten voor nodig had om mij in mijn hoekje te ontdekken. Mijn observatieplek voor het kleinstedelijk wild van laat socialistische huize. Mij te voorzien van een bloemenvaas earl grey met mini-kaakje. 6 man personeel om zegge en schrijven 15 bezoekers te bedienen van 8 bitterballen. Op deze wijze stijgen de kosten in de zorg vanzelf tot ver boven de eerste omloop van de toren.

 

Maar  ik mag niet  klagen. Vroeger was de inrichting nog erger. De kwaliteit en het incasseringsvermogen van het personeel tenhemelschreiend. De goeie ouwe  hippie tijd dat de hele tent gevuld was met dat  stijlvolle  anti – meubilair . Speciaal op het laatste moment , de dag voor  de opening ontworpen door Gijs Bakker. In vuil roze met roestig staal. De vreemd klappende rugleuningen van de stijve stoelen uitgevoerd in een christelijk  blank ovaal. De lievelingskleuren van de eerste genderneutrale architect in onze stad. Jim Klinkhamer. Stoelen waar geen nuchtere hond het langer dan een kwartier op uit hield. Wat de omzetsnelheid en daarmee de bestaanszekerheid van de uitbater André wel weer ten goede kwam.

 

Hangt hier alleen nog de morsige  geur van pretenties in rook opgegaan .De gestorven verwachting van een bruisend cultureel leven is vertrokken naar het hiernamaals zonder een ander wellicht beter  toekomstperspectief te bieden.

 

Toch voelde ik vroeger veel voor witte theaters

 

 

 

-0-

De hele entourage en sfeer deed terugdenken aan die goeie ouwe Sovjettijd. Een planeconomie waar ze ook 6 stratenmakers nodig hadden om één steen op het pad naar de heilsstaat recht te leggen. Alle affiches aan de muur beloofden wat nooit waar kon worden gemaakt. Een echt theatraal centrum voor een nieuw kleinsteeds Utopia .

 

Zeker net als de rest van de liberalen en de Romeinse senator Cato ben ik heilig de mening toe gedaan dat elk mens moet werken voor de kost. Want werkeloosheid werkt verwoestend zonder de geest vrij te maken. Maar wel werk dat door zijn zinvolle bezieldheid den werkman  verheft. Niet dit soort werkverschaffing voor puberale watjes met nauwelijks borstjes. Dan gaan ze maar om zich te harden voor  te bereiden  op  het echte leven de nodige werkervaring op  doen door  de dijken rond Hoogland te verhogen. Net als in de jaren 30 rond Amsterdam . Een arbeitseinsatz van puur Hollandse makelij en bloed eigen  bodem.  Waardoor onze hoofdstad er nog steeds warmpjes en  veilig bijligt als Madurodam achter  Duinrell.  De rest van de met moeite opgeworpen grafheuvel hebben ze inderhaast afgegraven om er een rondweg van te maken. Wat een beetje lijkt op zand uit Osdorp naar de het Marokkaanse deel van  de  Sahara dragen.

 

 

Waarom bouwden wij in die jaren net als onze oosterburen niet gewoon  autowegen. Of werd zo het toeval een oranje handje  geholpen. De mogelijkheid geschapen dat de koninklijke familie via Hellevoetsluis bliksemsnel naar Engeland kon ontsnappen.

 

 

waar komen al die mensen plots vandaan? Het lijkt wel of de verstopte  pisbak overstroomt met vermoeid ogende vijftigers. De zaak raakt overvol en ik moet inschikken.

 

Nu blijkt het jeugdig septet, het 6manschap van doedelzakken  de zaak alsnog niet onder controle te hebben ;

 

Van de trap stroomt het vaste zondagvoormiddag publiek . Niet dat ik ze vanmorgen in de kerk heb gezien Mensen begroeten elkaar uitbundig of ze niet gisteren nog elkaar tegenkwamen op de markt of in de Langestraat. Of is het eeuwen geleden dat zij   elkaar recht in de ogen zagen ?

 

De verwondering mijnerzijds dat zulke kleine tafeltjes toch zo een afstand kunnen scheppen. Tussen mij en de rest.  Mijn lege glas wordt van tafel geplukt door een nietszeggende noch vragende hand. Zou ik nog wat gebruiken? Aan de verwachtingen in  zijn puberaleske ogen   voldoen.

 

De doorstroom door de windgevoelige deuren is sneller dan die van de kerk op de Hof.

 

Dunne Witte krullen in front of me roeren langer dan nodig in een cappuccino . De blik op oneindig als wielrenners op de Mont Ventoux. Pedaleurs die door schone longen nog genoeg lucht over hebben om over de top heen te geraken .

 

==

Even later komt een voor zijn jaren op en top viriele man binnenzetten. Met in zijn kielzog een tragere halfslachtige vrouw. In het slijmspoor van een te lang huwelijk. Het zilte tranendal van de Barneveldse beek rond het Bleekerseiland . Hij houdt de deur open voor een stralende schoonheid, maar niet voor haar . De geruite sjaal strak genoeg om de nek om op de lange termijn in ademnood te raken en de handen diep in de zakken om zijn al even lelijke vrouw niet links een arm te hoeven aanbieden. Mensen die al zolang bij elkaar zijn dat ze elkaar elke jeugdzonde tot 3 maal toe vergeven hebben. Wat ze elkaar te vertellen hebben al jaren geleden met hun jeugd in Coelhorst op de begraafplaats geruimd hebben.

 

 

De deur blijft klapperen bij elke windvlaag. Een zakkerig koninklijk windvaan van verder nutteloze oranje vlaggen. na 29 april gered van de vuilnisbelt van door de domme poorters dubbel  betaalde feestvreugde.

 

 

Door de dubbele glazen deuren jaagt een stoot kou naar binnen. Genoeg om de dijbenen en het kruis te laten bevriezen. Ik op zoek moet naar mijn eigen ballen.

 

 

Volkomen over het paard getilde  mensen die zichzelf zonder meer  een podiumplaats waard achten nemen plaats op het schavot achter in de zaal. Soms mis ik ,als ik eerlijk ben , de openbare terechtstellingen op de Varkensmarkt in de Middeleeuwen wel. De geur van bloed als zoete rode wijn.

 

De jonge vrouwen schuin tegenover lijken minder knap als in de tijd dat ik ze met andere ogen bekeek. Mij meer bekommerde om mijn kansen dan hun uiterlijk. Nu ben ik objectiever geworden. Als een Klaas Vaak die te vaak alleen slaapt. Drinken bier als zondagse tempeliers. De geur van verschraald bier die blijft hangen na de eerste ongewenste intimiteit,  een eerste morgenzoen. De enige herinnering aan een one night stand zonder dat je de naam bij die rioolgeur nog kent  .

 

En hoe kan het anders op de zondagmiddag het stel naast mij bestelt een portie bitterballen. Hij met een bril die mij ook wel zou staan. Een jeugdiger uiterlijk zou geven. Zijn vrouw ernaast of de poppenkast voorstelling nog beginnen moet.  Kijk denk ik, niet voor niets is het hier het theater van de Nederlandse neosocialistische lach. Staan bitterballen als  surrogaat voor seks  . Hongerig als ik ben , een vrijgezel die overal een kans ruikt. Zelfs in de geur van vers gemalen  koffie. Wat heb je voor huwelijk wanneer je alleen nog maar de smaak van kippenragout kan delen? Je warmte als echtelijk paar moet halen uit een magnetron met opgewarmde bitterballen. Hoe triest kan het leven zijn?

 

-0-

De gekrulde  koffiekop tegenover mij is leeggedronken. De witte krullen kijken verveeld mee op zijn  telefoon. Wath’s app? What’s new? Niet dat er wat te gebeuren staat op deze lazy zondagmiddag waar er zeker 55 van in een Amersfoort jaar passen.

 

Het gesnauw van de vrouw naast mij stoort mij in mijn schrijverij. Maar ik weet nog uit mijn verleden sommige vrouwen kunnen niet zachter dan hard en in een hoog tempo de bocht uitvliegen. De raszuivere  Zandfoortteven.  Dat moet je de kroegengelen pas als ze uitgevallen zijn vergeven .

 

De zielige plantjes op tafel stralen de triestheid uit van weedplantjes waarvan de droom in rook is opgegaan. Kan ik ook een glaasje plat water krijgen? Ik zou wel eens echte mensen willen zien! Mensen die tegen mij aan praten of ik geen tikkend wasbord ben. Een bord draag  voor mijn grijze kop met haar .

 

 

Hoe al die mensen er uit zien wat ze dragen is weinig interessant. Het donkerblauw en de spijkerbroeken zijn geen beschrijving waard. Het maakt niet uit wat je draagt als je boven de vijftig bent op de ‘vrije’ zondagmiddag.  Zo lang het maar geen driedelig pak is , want daarmee verraadt een mens zijn calvinistische inborst. Hetgeen hier geldt als  goede zaak verraad.

 

Hoe goed waren hun ouders in de oorlog ? Om te gedenken dat het 75 jaar  geleden is  laten mij dit soort gedachten over goed en fout mij niet meer los. Zoek ik de zekerheid  door te weten wat ik zou zijn geweest. Of einzelgangers niet altijd al Leiden in hun eigen verzet.

 

 

 

De stenen trap met roze tegeltjes brengt een refrein van een lied uit de Mauthausencyclus in mijn hoofd.Er voert een stenen trap omlaag. Omlaag tussen stenen en doden. de Wienergrabe wordt het graf van partizanen en Joden. Draag ik voor even mijn ware naam ;Antonis

 

 

 

Moeizaam bijna zielig zo als sommige mensen die stenen trap afkomen met al wat ze bezitten. Een telefoon en een portemonnee in hun hand of ze bang zijn over de middelbare eenzaamheid te struikelen. Wanneer  ze  aangepast dement die 2 basis voorwaarden voor een veilig en burgerlijk bestaan thuis laten.

 

 

Dat je alleen door het lullen te verbeteren zo gruwelijk rijk kunt worden

 

 

4 tafels verderop heft een meer min dan plus  vrouw het glas op iets. Joost mag weten wat. Proost hoor ik gillen. Haar buurvrouw 2 minnen doet even hard mee aan dit feest waar geen taart voor bestaat. Niemand vannacht een kaars voor uit wil blazen. Niet zonder te spugen of te stotteren in de leegheid van hun bestaan.

 

De bitterballendelivering duurt lang. Tot zij achteloos geurend arriveren in een mini frituurmandje. Gekocht bij de ACTION en met genoeg mosterd op dat schaaltje van de Blokker om de bitterheid van de zoektocht naar de zin te verzachten.

 

Misschien moeten ze de uitstraling van het personeel wel aanpassen aan de clientèle. Het zou er stukken veiliger op worden. Het lam kan toch de wolf niet netjes bedienen en toch lam blijven

 

. Haar borsten snellen haar vooruit. Haar geverfde  kapsel loopt als een bonte gaai achter . Zij  haar gezicht en inkijk zijn zeker een tweede blik waardig. Een derde keer zou wellicht onfatsoenlijk zijn. Tot een aanklacht leiden wegens schending van de openbare zedelijke eerlijkheid.

Zou Darwin dat ook hebben bemerkt? Hoe evenwichtig de natuur van de evolutie en de ovulatie is. Dat cupmaat dd meestal in schommelend  evenwicht wordt gehouden door een stel even zware paardenbillen. De lelijkste mensen ook de slechtste gebitten hebben. Of is dit de zoete wraak van de Heer zo als hij op ons stervelingen  neer kijkt.

_

 

Wil of durf je wel eeuwig te  leven als je zo gruwelijk lelijk bent

 

Toch voel ik mij hier thuis . Zeker nu mijn blik vastkleeft aan een overjarige luipaardvrouw in een legging die laat zien dat zij voor alles openstaat. Met op zijn minst cup c. Een van de trouwlustige   bezoeksters die qua theater in haar voorstelling van zichzelf  menig actrice verslaat.

 

 

Voel ik mij hier volkomen op mijn plaats .Zo welkom als een mens zich ontheemd kan voelen in een te volle filmzaal. Een concentratiekamp van zondagse gezelligheid.  Eenzaam in dit  theater van de defensieve  lach.

 

 

Ben ik hier meer dan thuis,  want ook het publiek is al even grijs geplaagd en heeft elkaar even weinig te vertellen als 2 schaamluizen op één hoofd . Het kopzeer van lieve God de heer.

 

Als ze dan ook de tafeltjes voorzien van wat grotere bladen en de werkhoogte aanpassen zien ze mij hier zeker vaker. Want zo als Dante in de 14de eeuw al wist, voor het leven hier is de hel van lieve vrouwen de beste inspiratie bron.

\Ludo 08-02-2020