TO DANCE OR NOT TO DANCE

Er zijn mensen die dagelijks met dit probleem van doen hebben. Met dit bijltje hakken. Voor wie het dus dagelijks bijltjesdag is.* De oorlog nooit voorbij lijkt. Ik zou hen niet graag de kost geven noch tot vriend hebben. Het is een probleem dat vooral leeft onder slechte politici. Een verklaring oplevert voor hun wankelmoedig gedrag. Een zwalkende houding die kant noch wal raakt. Het enige juiste antwoord geeft op de vraag waarom de hel zo rijkelijk gevuld is met politici van vooral neoliberale snit. En een vergelijking mogelijk maakt tussen politici en de ‘moderne’ dansers

Er is aan het eeuwig durend verblijf in de hel maar één voordeel verbonden. Dat is dat al die politici van bedenkelijk allooi nooit hun geweten hoeven pijnigen met de vraag : of ze soms toch iets fout hebben gedaan. Hun kennis nooit echt op de proef wordt gesteld omdat het hun aan een voorbeeld ontbreekt. Het lichtend voorbeeld van de echt integere voormannen. Politici als Joop den Uijl of Willem Drees. Over Wim Kok wil ik mij, nog niet, uitspreken . Wat helaas niet voor de dansvloer geldt. Daar bewegen zich in de schaduw voor wie er oog voor heeft nog steeds de grootmeesters van de dans. In verstilling met een rust en gemak dat door mindere goden wordt gezien als een gebrek aan  kunnen.

“Dat je van de hel een zooitje maakt

dat moet jezelf weten, maar

dat je de hemel, de dansvloer,

in de hel verandert

is een misdaad tegen

de culturen van de mensheid.”

Welk probleem kan mij dan zo van mijn stuk brengen ? Het punt:

 

dat ik graag het goede voor allen wens en zou willen doen, maar puur uit eigenbelang kies voor de slechtste oplossing. Mijzelf !

 

“Wat veel mensen eigen is vormt  geen excuus  voor dat het goed is wat er gebeurd” .

 

Hoe vertaal ik dat naar dit artikel toe ?. Vanavond  ga ik dansen in Hilversum. Bij de dansschool Esenencia op de gelukmakende klanken van de Cubaanse sonband : Trio los Dos. Nu wil aan de ene kant reuze graag reclame maken voor deze band. Een gezelschap klasse muzikanten die het dorpse volkse karakter van de son als beste in Nederland heeft weten te bewaren. Daar al bijna 20 jaar de ambassadeurs van zijn. Maar daar wringt ook de schoen. Als ik teveel reclame maak loop ik het risico dat er te weinig ruimte, geestelijke ruimte vooral  op de dansvloer voor mij overblijft. Ruimte om te genieten van het karakter van deze muziek. Niet dat ik als danser tegenwoordig nog overdreven veel werkelijke ruimte opeis, maar het stoort mij als purist dat mensen op de son de oorspronkelijke rumba of de Cubaanse mambo een soort verknipt en onbegrepen L.A. style salsa dansen. Soms krijg ik  het idee dat ze zelf niet eens weten dat wat ze doen   tegenwoordig een slordige mix is van verschillende  stijlelementen uit Noord-Amerika. Waarmee ze de Caribische ziel van deze dansen verkrachten. Denken dat de bolero een soort van bachata sensual is . Kijk wie denkt dat de crossbody lead een Cubaanse dansfiguur is moet zijn lesgeld bij zijn dansschool terughalen . En vanavond vooral thuis blijven.

 

 

Nu hoor je vaak beweren, wat maakt het uit als je maar lol hebt. Dat is raar om meerdere redenen. Iedereen zou er raar van opkijken als deze formatie morgen voor de lol  in plaats van Son rock and roll zou spelen. Terwijl niemand het bij gebrek aan kennis van de traditie vreemd vindt dat het overgrote deel van de dansers wel een soort van rock en roll danst op de in wezen introverte muziek van bijvoorbeeld de Cubaanse bolero of Son. Niet weten dat veel Spaanse dansen en muziek naast een uitbundige vorm en uitvoering als tegenhangers composities kennen met een meer       naar binnen gekeerd karakter . Dat de ziel aan de beweging vooraf gaat en daar zijn expressie in vindt.

 

 

 

Vraagt iemand zich wel eens af hoe dat moet zijn voor de leden van de band. Steeds terwijl ze in de maat proberen te blijven, hun hart en ziel in de muziek leggen, tegen dansers moeten aankijken die met hun muziek niet meer gemeen hebben als dat een marionette pop heeft met een levend mens van vlees en bloed.. Niet dat dit erg is. Marionetten zijn ook net mensen en sommigen lijken zelfs net dansers. . En niet onbelangrijk de voornaamste broodwinning van de dansscholen.want aan een echt creatief talent verdient een dansschool weinig of niets.

 

 

Maar met al die gekloonde lappenpoppen op de vloer wordt de lol van het dansen vooral een ratrace wie er de meeste ruimte weet te veroveren voor zichzelf . Wat een ontkenning is van de gemeenschapszin die aan de basis van veel Caribische dansen ligt.

Vanmiddag bij het bestellen van mijn kaartje  dacht ik ; de kunst van een ander in zijn waarde laten is een van de moeilijkere dingen in dit leven om te leren. Doe je dat getuig je daarmee van respect voor de ander. Hoewel je het niet met hem eens hoeft te zijn. of overnemen.  Dat zou ook voor de traditionele dansen moeten gelden. Dat je respect bewijst aan de Cubaanse cultuur door de dansen en de muziek op traditionele wijze uit te voeren. Niet dat je niet improviseren mag. Integendeel, maar doe het dan wel binnen het karakter en op de maat, de claves van de moeder van alle salsa muziek. De Cubaanse son en alleen voor de echte  meesters contra tempo !

Ludo

Bijltjesdag is een in Nederland algemeen gebruikelijke term om aan te geven dat de tijd voor afrekening is gekomen na een periode van onderdrukking.

nl.wikipedia.org › wiki › Bijltjesdag



Bijltjesdag – Wikipedia