VERGEET MIJ NIET !

VERGEET MIJ NIET! Kort verhaal over de problemen bij het  vergeten van ?

Totaal ontredderd stond ik daar. In het holst van de nacht.  In mijn voorkamer . De kachel had ik uitgedaan . De zekerheid van deze totaal beleving ging mij niet in mijn koude kleren zitten. het kippenvel op mijn billen was niet om op te zitten . Ook het weinige borsthaar rond mijn tepels ging recht overeind staan. Wat kwam ik hier in vredesnaam ook al weer doen? Mijn herinnering liet mij danig in de steek als een te vroeg gestorven levensgezellin . Ik was toch pas 65! Nog veel te jong voor enige vorm van dementie.*https://nl.wikipedia.org/wiki/Dementie Impotentie, het christelijk onvermogen tot zelfbevlekking, daar kon ik mee leven. Ondervond ik prettig weinig tot geen last van. Mede door het geringe aantal en dan nog alleen noodzakelijke contacten met het zwakke geslacht. De behoefte aan seks als een te duur betaalde nachtkaars was uitgewaaid. Waardoor ik geld overhield. Wat ik mijn huisarts vertelde die mij een handje wilde helpen . Sorry maar die heb ik zelf. Zei ik haar nog. Maar alles van het pure plezier in de komedie van de liefde vergeten! De talloze bedrijven, de scenes , die twee in eenakters tussen de kanten coulissen. Het eeuwige spel van verdeel en heers  tussen mij en  die in  stugge of vrome vastberadenheid  gesloten knieën.

 

“Wie weet! ” dacht ik om mijn gedachten te verzetten, is dementie ook wel iets van deze tijd. Een crisis in de pandemie van de tijdsbeleving . De tijd zelf , het uitstrijken tot het je neus uitkomt,  zelf een virus met zijn talloze grijparmen in vandaag en gisteren. Ben je ‘s morgens veel scherper van geest en midden in de nacht veel vergeetachtiger. Zo als je ook op verschillende tijdstippen van de dag meer of minder besmet kunt raken door contact met anderen. Veel jonger dan jij!  Er daardoor net als met de liefde meer of minder aan overhoudt. Maar waarom was ik op dit uur van de nacht dan al mijn warme bed uitgekomen? Toch geen natte dromen?

 

Had ik vreemde geluiden gehoord ? Iets raars geroken? Om toch enige  zin te geven aan mijn doelloze aanwezigheid keek ik of ik de gaskraan in de keuken had uit gedraaid . Flipperde wat met de lichtknop. Klapperde een paar keer met de deur van de ijskast. In de hoop dat die mij op calorierijke gedachten kon brengen. Neen de snelle trek het directe gevolg van een crash dieet had mij niet mijn bed uitgedreven. Dat wist ik, gedisciplineerd als ik een week lang kan zijn , zeker.

 

Maar wat dan? Was ik gebeld? Had mijn onderbewustzijn mij gealarmeerd? Ik schoof wat spullen op mijn bureau recht. Controleerde of de computer was afgesloten van het internet. Voor de zekerheid keek ik toch even op het display van mijn smartphone. Neen ! Het zou ook raar zijn om 3 uur ‘s nachts. Wie zou mij willen bellen? Alleen iemand die wat zinnen aangaat op sterven ligt. Mij haar hart vermaakt als erfenis of onderpand voor een betere toekomst . Een gebaar uit medelijden om mij toekomstig leed te besparen. Laat ik die smartphone dan maar aan de oplader leggen voordat haar geheugen even leeg is als het mijne .

Kunnen vergeten en vergeven is de prettige kant van het niet alles hoeven weten, meende ik ergens gelezen te hebben. In de Libelle waarschijnlijk? Of in de Viva bij de dokter in de wachtkamer. Vrouwen vragen er gewoon om vergeten te worden, dacht ik toen met mijn ervaring. Zeker als het ex vriendinnen betreft. Want van je alle ellende herinneren, het onvermogen te vergeten, wordt een mens alleen maar volledig depressief. Voor mij geen punt .Als vrijgezel hoef ik zonder alimentatie alleen nog maar van het leven te scheiden. Niet echt een opgave. Maar de allernoodzakelijkste dingen vergeten! Weten wie je bent! Waarom je hier bent! Om gelukkig te worden hier en in het hiernamaals, volgens de oude catechismus.

Toch ook dat kon het niet zijn waarom ik hier in mijn blote kont met mijn grote poten op het koude zeil stond. Door een ander artikel wist ik dat, de oorzaak van het vergeten lag in dat ik door 2 deuren was gegaan. De deur van mijn slaapkamer en die van de voorkamer. Die deuren stonden symbool voor een overgang. De dood in de pot bijvoorbeeld. Of doordat je een nieuwe ruimte vol nieuwe vragen betrad. Je alles vragenderwijs achter je afsloot. Psychologen kunnen overal een mouw aanbreien dacht ik met mijn kennis van punniken. De oplossing volgens deze zielenherders; gewoon weer terug gaan naar waar je vandaan kwam. Tenminste als je je dat nog herinneren kon! Met helemaal overnieuw beginnen. Zo wordt mijn slaapkamer nog mijn baarmoeder. De deur een geboortekanaal

Een minuut lang keek ik naar het verspringen van de secondewijzer of die mij tot een besluit kon dwingen. Zou ik mijzelf als mens herformuleren? Bij het langzaam optellen en narekenen van de cijfers op de wijzerplaat schoot het mij ineens te binnen . Ik was opgestaan om mijn beddenkruik in de magnetron op te warmen. Wat ik om water te besparen elke avond voor het naar bed doe. Dit keer was ik het vergeten . Een probleem zeker nu de temperatuur ‘s nachts weer daalt zonder de luxe van een vrouw in bed om je koude voeten aan te warmen. Alleen was ik slaapdronken vergeten ook de kruik onder mijn arm mee te nemen. Het was dus geen teken van dementie dat ik op de voorkamer niet meer wist waar voor ik kwam. Want wie lukt het om midden in de nacht een vergelijking met twee onbekenden op te lossen. Dat is zelfs de ware liefde niet gegeven.

Ludo