VERKIEZEN!

Vroeger  was alles beter. Een oproep tot stemmingsmakerij die  vooral opklinkt uit de mond van conservatieven en 50-plussers.  Middenstanders en  de wat oudere klein burgers met een hang naar de spruitjesgeur uit de jaren 50 van de vorige eeuw.  Altijd op zoek naar een op  het verleden geprojecteerde zekerheid. Een vast gezekerd houvast als leugen voor eigen bestwil en ontkenning  van wat er werkelijk speelt aan problemen in  de hedendaagse  werkelijkheid. Een alles omvattend verlangen naar het verleden. De tijd dat zij nog nat achter de oren nergens verantwoordelijkheid voor hoefden dragen. Mensen die de rijkdom van  vandaag zien als de rente van hun  kindertijd. Een periode van groei waar zij geen genoeg van kunnen krijgen noch genoegen mee nemen dat het nu anders is.

De tijd ook dat de verzuiling hoogtij vierde. Er nog meer verschillende godsdienstgenootschappen bestonden dan dat er nu serieuze denkbeelden en complottheorieën rondgaan in de maatschappij.  Meer partijen meedoen aan de komende Tweede Kamerverkiezingen.

De jaren 50 en 60 waarin de hele maatschappij keurig leek onderverdeeld in overzichtelijke bevolkingsgroepen. Oikifobe autochtonen waarbij door alle boreale aderen hetzelfde fier Neerlans bloed stroomde.  Alle Marokkanen en Turken nog alleen in hun eigen thuislanden woonden. Oh,  gezegende tijd! De belastingdienst tot de meest democratische instrumenten van de moderne rechtsstaat behoorde, omdat zij zoveel mogelijk inden van iedereen. Zonder onderscheid en aanzien. De huiselijke jaren vol vrede waarin het op het eerste gezicht leek iedereen zijn plaats kende. En belangrijker daarmee volmaakt tevreden was. Allen even hard zwoegend om het vaderland te doen herrijzen uit de as van vijf jaar Duitse bezetting. Alleen de Russen de vijanden voor koning, land en volk  waren.

Nu is dit idee van volmaakte samenhorigheid, het idee van één  volk,  thuis op eigen bodem,  een wat fascistisch uit de lucht gegrepen denkbeeld.  Warm gekoesterd door vooral conservatieve politici van rechtse huize. Politici die iedereen als vijand beschouwen die het niet eens is met hun voorkeur naar schijnbare, eenduidige standvastigheid. Populitici* die de waarheid over het echte en eigen verleden hebben omgebogen naar hun goud omrande dromen. Het verlangens over meer macht te beschikken dan nodig is om een democratie en inspraak voor iedereen bereikbaar en gezond te houden.

Toch waren vroeger ik kan het niet anders zeggen sommige dingen beter. De evolutie van het ene betekent  het achteruit gaan van het andere.

Ik weet nog dat ik voor het eerst mocht stemmen. Dat zal rond 1974 zijn geweest. Omdat mijn ouders altijd KVP stemde, koos ik voor een echt alternatief. De toen nog ware socialistenbroeders van de PvdA. Met hun onvergetelijke voorman Joop den Uyl als vaderlijke voorganger. Toch stemde ik, vanwege een gezagsconflict meegekregen van thuis, op deze partij op basis van een politieke ideologie. Hun grondbeginselen over de maakbaarheid van een socialistische samenleving. Een vrijzinnige naast haalbare visie op de toekomst en een groei naar gelijkheid die zijn uitdrukking vond in hun partijprogramma.  Bij alle partijen tussen haakjes een forse brochure.

De verkiezingsbeloften die werden gedaan hielden gelijke tred met hun politieke uitgangspunten en realistische mogelijkheden. Probeerden te zorgen voor een werkelijke verbetering  voor vooral de zwakkeren en achtergestelde groepen in de samenleving. De zorg als politiek ideaal in plaats van als mantelzorger. Daar hoef je na de regeringsperiode van Balkenende  niet meer om te komen.

Veel vooruitstrevende politici, neem Hans van Mierlo, in die tijd begrepen toen al dat een politiek systeem moet evolueren, mee moet groeien om bij de tijd te blijven. Dat de  consolidatie van het eigen belang in een steeds veranderde wereld averechts werkt. Dat politici mee moeten veranderen  om de maatschappij als geheel te kunnen vertegenwoordigen en daar leiding  en sturing aan te geven. Dat het democratisch beginsel dat alle burgers gelijk zijn, wat gold in het oude Athene,  moest groeien naar het idee van de verlichting  dat alle mensen, niet een uitgezonderd,  gelijk en gelijkwaardig zijn. Een in alles doorgevoerde gelijkheid, omdat anders nooit alle menschen  brúder, werden. Het ideaal van Beethoven en de EU.  De democratie als lippendienst  verzandt en vastloopt in de hypocrisie en huichelarij van alleen mooie beloften. Alleen maar   zeer selecte groepen van vooral de rijken en de hogere inkomens  zich vertegenwoordigd  voelen. Precies wat momenteel speelt. Waarbij de ideologie is vervangen door mannetjesmakerij op basis van politiek gezien ongelijke kansen. De lippendienst aan de waan van de dag hoogtij viert doordat de volksmenner als bordkartonnen figuur belangrijker wordt gemaakt dan zijn handelen of  hen die hij zegt te vertegenwoordigen als afgevaardigde en dienaar van het volk. Een opgeklopte, vertekende werkelijkheid van non issues de dienst uitmaakt in de hedendaagse  politiek, doordat de stemverhouding over alle belangrijke onderwerpen  bij voorbaat vast staat. De werkelijke problemen daardoor op de plank blijven liggen, omdat niemand zijn vingers branden durft. O tempora o mores zouden de oude Romeinen verzuchten tussen de puinhopen en ruïnes van het neoliberalisme en nooit waargemaakte beloften.

Het dieptepunt is wel bereikt door de V.V.D.  Een partij die met een bordkartonnen afbeelding van zijn lijsttrekker Mark Rutte als een moderne equivalent van prins carnaval of het gouden kalf door het land trekt. Een soort van contactadvertentie voor vrij zwevende kiezers op poten heeft gezet in het teveel aan  zendtijd voor commerciële reclame. Ach, denk ik dan na 10 jaar aan de macht te zijn geweest 10 jaar van bezuinigingen op van alles en nog wat kan zo een partij deze bord kartonnen kolder wel betalen. De mensen weten onder andere door de eenzijdige media aandacht  niet meer beter dan dat de premier het gezicht van de politiek bepaald. En welke domoor stemt er niet graag op zijn eigen plastisch bewerkte  spiegelbeeld?

Voel diep in mijn hart een verlangen naar vroeger toen de politiek nog serieuzer was. Een hecht doortimmerd partijprogramma niet devalueerde tot een oppervlakkig reclame spotje van 30 seconden. Een bordkartonnen contactadvertentie waarin de ‘gewone’ acteur mag vertellen wat voor goed humeur de man, hun leider heeft. Het inhoudelijk nergens meer overgaat dan wat voor energie de man uitstraalt. Ik mis bijna het aureool van heiligheid met een Philips neonbuis boven zijn hoofd.  Terwijl, laten we dat niet vergeten, het toch de politiek van de VVD van de afgelopen 10 jaar is geweest die de zware maatregelen op allerlei vlakken om de coronacrisis te bestrijden nodig  heeft gemaakt.

In mijn ogen is die Mark Rutte vooral een lepe politicus. Een man die anderen de kastanjes uit het vuur laat halen. Eerst de PvdA-politicus Diederik Samson en nu weer Hugo de Jonge van het CDA.  Iemand van wie zijn capaciteiten als leider daaruit bestaan dat hij zijn ‘ondergeschikten’ de klappen laat opvangen. Zelf met de resultaten pronkt en fouten de ander in de schoenen schuift. Met zo een man kan zich de meerderheid van het volk moeiteloos vereenzelvigen. Want het zijn altijd de anderen die de schuld van onze fouten moeten  dragen. Op dat idee is de hele kerk en het geloof geënt. Het wonder dat een ander, de zoon van God, een jongere zelf in dit geval, onze zonden op zich nam. Daarvoor boeten deed. Dat maakt Mark Rutte weer ons ideale zij het  kleinburgerlijk rolmodel voor de komende vier jaar. Mag ik dan als aanhanger van een meer sociale ideologie en visie, een democraat in hart en nieren, daarvoor bedanken!  Voor de zoveelste keer  bewezen acht dat de veranderingen van onderaf en van de jongeren moeten komen

 

Ludo 11-030-2021.