Een opgehoogde dijk van een wijf. kort verhaal

Meneer Zijlma u gaat er echt niet dood aan, geloof me maar” klonk zijn huisarts nu  licht berispend  ? Of was ze toch wat geïrriteerd? “Aan uw kwaal wel te verstaan.” “Daar wordt u probleemloos honderd mee.” “Net als de rest van de mensen die hetzelfde hebben.

 

“De builenpestlijders, “ wilde meneer Zijlma zijn mond groter dan zijn moed zeggen. En van hem hoefden ze niet allemaal honderd te worden. Liever niet. De helft of nog beter een kwart van de meute was ook meer dan  goed, wat hem betrof .

 

Bij het getal 100 straalde ze een zelfvertrouwen uit of die grens iets magisch had . Dezelfde zekerheid van geloof in de almacht als hij vroeger alleen kende van meneer pastoor. In de biechtstoel wanneer hem, de jeugdzondaar, al zijn fouten vergeven werden. Wat nu ook weer niet zo moeilijk was als het klinkt want de hele klas had hetzelfde kattenkwaad opgebiecht .Het dus meer een soort van lopende bandwerk was voor de Heer.

 

Het licht viel in banen schuin binnen door de hoge ramen in de behandelkamer. In de warme luchtstroom dwarrelden nu zichtbaar door het zonlicht minuscule stofdeeltjes. Brachten kleine  accenten aan op de ruggen van de medische naslagwerken en  in de lijnen rond haar ogen .

 

Hij voelde zich op zijn gemak. Bijna comfortabel in zijn oversized trainingspak. Het kruis op de knieën waardoor bukken en haasje over beide even makkelijk zouden gaan. Misschien dat hij zich wel uit mocht kleden.

Het is dan misschien niet dodelijk, maar het helpt er wel aan mee!” Zei meneer Zijlma. Bezig een meer mondige patiënt te worden dan de vroegere slaven van de medische stand. “Kijk dokter,” het liefste had hij dokteres gezegd, maar dat mag ook al niet niet meer van de geslachtspolitie. Ook de zorg moet  genderneutraal worden. Waardoor de bloedarme patiënt geen verschil meer proeft tussen wie de koele medisch specialist en wie de zorgzame zuster is “Beste huisdokter” ging hij daarom verder, “niemand nog heeft een optelsom gemaakt aan hoeveel kleine kwaaltjes te samen een mens wel overlijdt.” “Of die te tellen zijn op één hand of dat je er je tenen bij moet gebruiken.” “Als je ballen in het telraam, begrijpt u wel?”

 

Niet zonder verbazing keek zijn dokter hem aan over haar smalle brillenglazen. Een opgehoogde dijk van een wijf ging het door hem een. Zo uit de 19de eeuw van de pot gerukt. Echt een kleinkind van Aletta Jacobs. Opgestoken haar zou haar goed staan!

 

“Voor mensen met depressies hebben we prozac, Haar stem steeg 10 graden in temperatuur. Zijn beeld van haar  viel aan duigen. “Dat wil ik u met alle liefde voorschrijven.”.

 

“Daar zit hem net nou de kneep in de reguliere medische zorg.” De zin klonk bij triomfantelijk. Zij, zei hij haar diep haar diep en licht beschuldigend aankijkend. “Zij denken alles met pillen op te lossen waar een knuffel , een geestelijke acupunctuur volstaat.” “Een simpele blijk van menselijke warmte. ¨

 

Sorry hoor, maar knuffelen valt niet onder het basispakket van uw zorgverzekeraar.” Klonk het scherp van de andere kant van het bureau vanachter het computerscherm. “Daar bestaan andere kanalen voor !” “Ja rond de wallen door sekswerkers.” “ Maar ziet u wat deze vrouwen ook doen ze worden nooit echte bouwvakkers of warmhandige doktoren” “Begrijpt u wel ?” ”Dag dokter tot de volgende keer!” .

 

Hij voelde niet de behoefte  achterom te kijken, want de ronde deurknop van de behandelkamer voelde bijna prettig vrouwelijk naar haar aan .Was dat wat hij zocht gingen zijn gedachten bij het afdalen van de trap, een tegenstrijdige vrouw van edelweekstaal? Waar werden die tegenwoordig nog gemaakt?

Ludo

Jacobs was niet de eerste vrouwelijke studente – dat was twee eeuwen eerder Anna Maria van Schurman – maar wel de eerste die een universitaire studie succesvol afrondde. Jacobs legde in 1877 en 1878 haar artsexamen af, waarmee ze de eerste vrouwelijke Nederlandse arts werd.

Aletta Jacobs – Wikipedia