WEDSTRIJDRECENSIE ALKMAAR:

WEDSTRIJDRECENSIE ALKMAAR:

Afgelopen zaterdagavond was ik in de kaasdragers hoofdstad van dit Land. Intens nieuwsgierig naar het niveau van de voorrondes voor het Nederlands kampioenschap salsa dansen had ik mij op pad begeven in de hoop enigszins aangenaam verrast te worden. Ik kwam van zeg maar rustig een bevroren in plaats van een koude kermis thuis. Het weer in Alkmaar was aller belabberdst en het niveau van de dansparen kon daar probleemloos mee wedijveren. Het woord erbarmelijk is een nog te barmhartige omschrijving voor wat ik daar als opgewarmde prak kreeg voorgeschoteld. ! Het geheel der missende delen kwam niet uit boven het peil van een kleuter ballet voorstelling op de ouderavond van de kleuter school. Optredens, die door de laagste leeftijdsgroep vooral bedoeld zijn om ouders en grootouders te plezieren en de kleuterende kleintjes in het zonnetje te zetten door ze zich te laten voordoen als danstalentjes. Maar het ging hier niet om een kindervoorstelling althans zo was het van te voren niet aangekondigd. Anders had ik uit sentimentele overwegingen natuurlijk de broddelende kleintjes wel een hart onder de riem gestoken , zo niet een keer omgedraaid. Wat ik wel zag dat mij de haren ten bergen deed rijzen?? Alles wat me steeds meer tegenstaat in het”moderne” salsa dansen . De rommeligheid, het niet kunnen vinden van de juiste lijn en het doordraaien zonder noodzaak. Dansen is , dacht ik, geen kwestie van worst maken van je danspartner door haar door de gehaktmolen te halen of koffiebonen zo fijn malen dat alleen de bittere nasmaak overblijft. Dansen is in mijn beleving iets van de Egyptische godin Ma”at. Of te wel maat houden in alles. Zo dat het mogelijk wordt om pas op de plaats te maken en toch te dansen. Niet dat je niet even in de mallemolen mag meedraaien, maar het moet wel het toefje slagroom op de appeltaart blijven.

Als ze dat worst maken dan ook nog doen met de pretenties van een uitgestreken overhemd, lig ik onder de bank met de tranen rollend over de wangen van het huilen en het lachten tegelijk. Ze kunnen daar beter kaas blijven dragen in plaats van water naar de zee van mijn tranen . Na 3 minuten had ik het dus wel gezien overvallen als ik werd door plaatsvervangende schaamte voor zo wel dansscholen als medelijden met de jury. Schaamte voor die dansscholen, die hun leerlingen zo povertjes hebben voorzien van de noodzakelijke bagage , dat het gemis en gebrek aan kennis van de muziek pijn doet aan oren en ogen tegelijk. Medelijden omdat de jury uit medemenselijkheid de vrijwel onmogelijke opgave had te moeten uitmaken wie het minst beroerde optreden had verzorgd. Een tantelus kwelling naast een vrijwel hopeloze missie. Dat de beker voor de winnaar dan ook het formaat had van een zoutvaatje kan alleen maar zijn om nog wat extra “aanmoediging” in de open gereten wonden te wrijven. Ja ze mogen van geluk spreken, dat ik niet in de jury zat. Ik had ze allen naar huis gestuurd met het bevel 300 regels strafwerk te schrijven en dat de dag daarop weer in te leveren. Als strafwerkregel zou er dan zo iets kunnen staan. Ik mag niet denken dat ik kan dansen als ik alleen maar een cross body lead , een draaitje en een huppeltje met of zonder kaasklompjes en vlechtjes ken !!

Was het nu ook een verpeste avond? Natuurlijk niet. De uitstekende muziekkeuze van Niels de diskjockey maakte het dansen met alle vrouwen, helaas niet allen tegelijk, tot een uitgemaakte zaak. Ik heb gedanst met het allerliefste blond ronde kaasmeisje van die stad. Zo aardig, dat ik het bijna betreurde geen jonge Edammer kaas meer te zijn. Verder heb ik 5 of 6 dansjes gedaan met een zeer vrouwelijke schone , die voor mij de ideale kruising was tussen een flamingo en tango danseres met rode roos in het haar en dito figuur . Kuis en celibatair blijven is in de kop van Noord Holland soms echt een hele verzoeking . Maar na het bidden van de rozenkrans van de solo dans was ik gelukkig weer gekalmeerd. Ik ben ondanks de wedstrijd dus ook in Alkmaar voldoende aan mijn trekken gekomen. Op de terugweg haalde ik elke verbinding van het openbaar vervoer tot op de minuut het was dus alles bij elkaar een genoeglijke zo niet geslaagde avond. Mij zien ze zeker bij de eindrondes van het Nederlands salsa kampioenschap in Rosmalen op 12 mei a.s.

Wie daar als danspaar wil optreden wil ik best vooraf waarschuwen. Wie zonder grondig ingestudeerde choreografie denkt dat het kermisvermaak van dips and tricks voldoende is om deze bejaarde te imponeren kan maar beter de borst wat vaker nat maken. Geen lege virtuositeit van niet in de muziek en dans thuishorende acrobatische toeren maar werkelijk op de planken en tot leven gebrachte integriteit en schoonheid bepalen wie er voor mij als publieksjury werkelijk wint. Wie wil flik flakken gaat maar lekker naar cirque du soleil . Daar kunnen ze leren dat voor echte acrobatiek nog veel meer beheersing en techniek nodig is dan  voor zij, die zelf de weg naar L.A., of New York kwijt zijn.

Ludo 11-03 2018