WEEKEND-(VER)DIENSTEN!

zijn die kerkgebouwen zo groot met het oog op een toekomst zonder anticonceptie? Of toch vanwege concurrentieoverwegingen?

 

Als God  al 2000 jaar lang elk weekeinde die erediensten en gebeden van Barneveld tot Staphorst, van Den Helder tot den Briel en Overschie nodig heeft om in zichzelf te blijven geloven, geestelijk te overleven zeg ik oké! Wanneer hij dat geld van de wekelijkse collecte nodig heeft om als eerste en eeuwige zzp’er niet in een armoede gat te vallen, kan ik mij daar iets bij voorstellen. Want wie ben ik om God dood te verklaren of hem tot de bedelstaf te brengen. Maar als al die kerkdiensten in de weekeinden worden gezien als wat het altijd al waren sociale bijeenkomsten dan wordt het tijd dat ze zich net als de overige meer profane evenementen aan de regels houden. Preek of geen preek!

Valt een gebedsdienst wel te omschrijven met het woord sociale gebeurtenis? Komt de liefde van twee kanten? Of is het eerder  een risicowedstrijd voor religieuze fanaten die zo nodig samen moeten zingen! Nog niet eens zo een rare vergelijking. Alleen dat ze altijd een thuiswedstrijd spelen!

Is het hoofddoel in stilte bidden om Gods zegen af te smeken of je nieuwe zondagse kleren te showen? Het eerste kun je namelijk heel goed op je knieën op het matje voor je bed tijdens je avondgebed. Of bij het danken voor het avondeten. Voor het laatste een soort van reli-influencer spelen heb je inderdaad de bewonderende blikken van je dorpsgenoten nodig.

Rijst de vraag, wat mankeert er aan het geheugen van al die kerkgangers dat zij elke zondag opnieuw uit hetzelfde boek moeten worden voorgelezen en de les gelezen. Met een preek  ‘vemanend’ moeten worden toegesproken! Lijkt dit niet verdacht veel op het kinderprogramma; ‘kleutertje luister´? Behoren zij tot de meest verstokte zondaars of raken zij als achterblijvertjes nooit uitgestudeerd? Is het dan niet veel economischer al die zittenblijvers via WhatsApp te leren bij zichzelf te biecht te gaan? Dat scheelt sowieso reis en stookkosten.

In mijn jeugd katholiek kan ik mij nog herinneren dat elke zondag tijdens de hoogmis de  eerste rijen banken voorin dicht bij het hoofdaltaar waren gereserveerd voor de welgestelden. Zij die meer kerkbelasting betaalden en opzichtig met bankbiljetten zwaaiden voordat die in de collecteschaal verdwenen. Vaak rijke middenstanders met genoeg personeel om hun het werk uit handen te nemen. Eigenaren  van de duurdere zaken in Amsterdam Oud-Zuid. Rond de Ceintuurbaan en de van Wou straat. De Albert Cuyp markt. De plekken waar ik mijn jeugd doorbracht met langs de straten en kramen zwerven als ik niet bezig was oude kranten op te halen. 2 cent de kilo bracht dat op. Al was ik misdienaar had ik toen al het gevoel dat God de vader er voor de rijken was en zijn zoon Jezus zich mocht bekommeren om de armen.

Als ik nu naar al die gelovigen in Barneveld kijk kan ik mij toch niet aan het idee onttrekken dat de dominee zijn gelovige schapen elke week streng moet toespreken om ze onder de duim te houden. Zie ik de macht van de kerk vermomd als vrijheid van godsdienst. Ken ik van vroeger de noodzaak om de kuddegeest steeds opnieuw leven in te blazen, maar dat noem ik zonder keuze mogelijkheid geen vrijheid van vereniging. Terwijl kijk ik naar de gemiddelde leeftijd van de gemeenteleden mij de vrees overvalt dat de hemel in tegen stelling tot wat in alle verhalen driftig wordt beweerd gewoon een verlengde van de intensive care en het verpleeghuis is. Daar gaan mijn verdiensten!

LUDO 21-10-2020