WHAT REALLY MATTERS( kort verhaal)

 

Black lives matter!” Met moeite spelde mijn dochtertje van 6 ,een diepe frons in haar voorhoofd, elk woord uit de kop van de Volkskrant van verleden week. Dat je al kunt lezen was mijn verbaasde reactie . “Waarom pappie?” vroeg ze mij daarna een tikje verlegen. Levend in die mythische fase van haar bestaantje waarin elk kind op zijn eigen manier alles van de wereld om zich heen wil ontdekken en weten. Zich eigen wil maken als deel van zichzelf . “Waarom ? Ja waarom?” De zo juist ingevallen stilte in mij wilde liever geen antwoord geven. Het licht dat van alle kanten de voorkamer binnen viel volgde niet direct het pad van de rede.  Wist ik het zelf wel? Was ik nog wel kind, dronken,  blank of zwart   genoeg van mijzelf om alleen de waarheid te kunnen spreken ? “Omdat,” aarzelend stak ik van wal, bang dat zij , wat kinderen op die leeftijd nou eenmaal doen, anders zou blijven doorvragen,. “Omdatlieverd van me! alle grote mensen moeten leren van jou te houden om wie je bent.” “Niet om hoe je er uit ziet.” “Veel grote mensen hebben dat jammer genoeg nog niet geleerd op school.” Ik trok haar schrijlings op schoot en streelde teder haar haar. Een dikke bos gitzwart kroeshaar met vlecht bijeengehouden door een felrode strik. “Ja!”Als de profeet Jesaja wilde ik verder gaan. “Maar pappie!”snoerde zij mij de mond. “Ik ben toch al heel erg knap! “”Net zo knap als mammie die alleen wat donkerder is dan ikke.” “Dat lieverd,” zei ik eindelijk menend de juiste ingang tot de gevoelswereld van  mijn kind te hebben gevonden; ”Is nu net wat niet voor niemand niet  zou moeten tellen.”Niet denken in de kleur van je huid, maar in de kleurnuances van je hart.” Was dat geen oude songtekst uit mijn hippie tijd? “Hoe hartstochtelijk je later van binnen bent als mens wanneer je net zo groot zult zijn als pappie en mammie.Want weet je lieverd voor we jou kregen waren pappie en mammie al kleurenblind.” “Verbonden als wij waren door onze innige liefde voor elkaar.” “Ben ik dan ook kleurenblind vroeg mijn dochtertje Sylvia vernoemt naar haar moeder wat timide? De klank in haar stem klonk niet erg opgewekt. Lieverd zei ik omdat dit er als enige echt toe doet , liever wel. Maar als je niet wilt! Onthoud kleurenblind word je niet vanzelf. Daarvoor moet je een ander, los van zijn afkomst, echt voor durven leren kennen. Dominee Ludo weet het beter, dacht ik bij mijzelf. Liefhebben en een hoop opzij zetten. “Weet je pappie” zei mij dochtertje; “ Ik geef iedereen in mijn klas voor mijn verjaardag van mijn zakgeld wel een roze zonnebril zonder kleursterkte ! Net zo als jij mammie gaf voor moederdag !”

Ludo; 11-07-2020

nawoord; voor de ‘goede ‘orde ;De  werkelijk schattige foto van dit meisje met rode strik heb ik geplukt van het  internet. Naar mijn beste weten ben ik nog steeds als bejaarde vrijgezel kinderloos. Het hele verhaal is dus, laat dit duidelijk zijn,  gebaseerd op een verdichtsel , berust op een vrijheid, die elke kunstenaar zich  eigen  moet maken