ZIEK;

( kort verhaal omdat ik mij niet zo lekker voel )

Alle ellende van de wereld prikt achter mijn ogen. Zo voelt het direct na het opstaan. Tranen met de wil der wanhoop om te worden losgelaten als witte vredesduiven. Vrijelijk te stromen in mijn dal van de Jordaan. Waarheen, waarom ? Tranen zelf weten het nooit . Ambiguïteit is mijn tranen van nature eigen. Tranen kennen een heel eigen blind zijn voor zichzelf. Op weg naar het beloofde land? Naar de dode zee van mijn verleden? Het verloren embryo van mijn identiteit in haar riool? Ook zonder antwoorden voelt huilen als een bevrijding. Een ontluchting. Waarvan ? Zijn eigen oververhitting hoofdzakelijk neemt deze vrijgezel aan. Zou ik soms koorts hebben ? Verklaart dat de verhoging van mijn verbeeldingskracht tot Bijbelse proporties. Ik verkeer in tweestrijd. Wordt gegijzeld door een stel krolse katers in mijn hoofd samenlevend met een nest vergrijsde muizen . Zou dat mijn hoofdpijn verklaren? vragen stellen houd je bij de werkelijkheid las ik van de week. De juiste vragen, dat wel! Ik voel mij meer dan beroerd. Ben ik nu alweer zo verkouden, dat de snippen op hoge poten voor het hoge water ijlings van het strand vluchten? De honden geen vlees van mij lusten! Ik dacht echt dat het over was. Deze oude treurwilg voelde zich als een goddelijke godeneik weer tot in de oude kern gezond. Een tweede kans wedergedoopte. Weer heb ik mijzelf en de kracht van mijn gestel overschat. Oud worden moet je door ervaring leren, besef ik voor de zoveelste keer. Met vallen en een rollator kopen. Ik had misschien toch minder gewicht moeten bankdrukken gisteren op goede vrijdag bij Basic Fit. Maar ik leek echt beresterk. Ik probeer mijn hand op te heffen, maar het bevel komt veel eerder als de daad. Was dat vroeger ook maar met het zaad het geval geweest. Dan had de akker impotent door ongeloof niet zo lang braak hoeven liggen.

Ik raak vertraagd terwijl ik opnieuw naar lucht zoek. Neen mijn radiografisch gestuurde klok loopt nog keurig op tijd. Niet dat ik daarmee nu weet of het winter of zomer is. De geur van het niet luchten bereikt in onregelmatige vlagen mijn neus en longen. Die hebben er vandaag extra moeite mee er het laatste restje zuurstof uit te persen. Vreemde fantasieën kronkelen als gif slangen door mijn hoofd. Zou ik vannacht zijn getransformeerd in die akelige Medusa. Mijzelf hebben versteend op de fusieladeplaats achter kamp Amersfoort.

Eindeloos geile gedachten spelen tikkertje in mijn buik zonder dat ik ze tot een navel aan elkaar kan knopen met mijn glorieuze wederopstanding als resultaat. Ik voel mij wollig maar raak bij de inslag verweven met mijn kapot gesneden verleden. Leg mijzelf met mijzelf bij de schering in een dubbele paalsteek. Had ik niet beter in bed kunnen blijven? Waarschijnlijk wel, maar onder de dekens met de slaap nog in mijn ogen leek het allemaal niet zo erg. Eerlijk gezegd had ik helemaal geen voorstelling noch verstand . Ik had beter moeten weten. Het zweten de onrustige gejaagdheid van de wind in mijn smeulende Texaanse dromen. Ik stond naast mijn bed voordat ik er erg in had meer uit gewoonte , omdat ik dacht dat ik de plicht hoorde roepen. Op zoek naar mijn pantoffels en mijn onderbroek. Het waanidee iets zinvols te gaan doen omdat ook de zon al op is. De mens een tweevoeterend traag dagdier is. Alleen er is geen plicht meer 3 maal schreeuwend van de daken als een verraderlijke haan . Deze ochtend vroeg in mijn hof van Gethsemane. Hoogstens een zacht murmelen achter mijn voorhoofd de stem van mijn geweten dat ik boodschappen moet doen als ik wat wil eten .

Nu begint mijn neus ook te lopen. Even krijg ik een humoristische inval. Voel mij even wat gezonder. Als mijn neus met mij weg loopt, wie loop ik dan steeds achterna. Niet mijn buurvrouw in ieder geval. Die heeft achteraan in de rij gestaan in de uitverkoop van de schoonheidsmiddelen bij drogisterij Douglas. MeM misschien, maar daarvoor moet ik eerst leren vliegen of op zijn minst beter dansen. Ik probeer papier te vinden om deze anekdote te noteren. Maar alles om mij heen lijkt op de vlucht geslagen. Tenminste ik kan niets meer vinden. Alleen de afwas van 3 dagen wacht desolaat maar ostentatief op het aanrecht. Hoeft nu nog niks aan te gebeuren gaat het door mij heen. Laat de dieren ook eens lekker eten. Van mijn bederf der zeden.

Ik besluit weer mijn bed in te duiken . Na een stoombad met Dampo. Daarna de borst goed insmeren met dezelfde zalf en jezelf warm inwikkelen in flanellen doeken. Zoals Jezus deed met de lijkwade van Turijn. Ik hoor het mijn oma nog zacht zeggen. Voor het slapengaan mijn jongen! Die ui over je voorhoofd en voor al je slapen wrijven. Voordat ik als Napoleon aan deze moeizame terugtocht uit de Stalineze Goelag archipel van het daglicht begin besluit ik nog even de computer op te starten. Mijn venster op een nieuwoude wereld verloren in de verte. Een waarin het heelal het verleden de toekomst geen ruimte geeft noch gunt om gewoon een dag ziek te zijn.

Gelukkig heeft mijn naaste digitale familielid nooit last van verkoudheid en griep. Die krijgt zijn energie van de Eneco. Bij het openen van mijn email lees ik mijn speciale voordeel actie van het Kruidvat. Omdat ik zo een trouwe klant ben met al mijn 1000 spaarpunten is voor mij alleen vandaag de hoestsiroop van merk X 3 hele euro’s goedkoper. Wel eerst even activeren. Bij het lezen wordt het mij angstig om het hart. Breekt het zweet mij uit. Kennen die algoritmen op het wereldwijde Facebook nu ook al mijn gedachten lezen! Mijn temperatuur meten, naast weten hoe beroerd ik mij voel. Kijkt die Mark Zurckenberg als God de vader nu ook al ongevraagd bij mij onder de klamme lappen ? Moet ik nu alweer mijn handjes boven de dekens houden? Terwijl ik snotverdorrie hartstikke verkouden ben? Er niet uit zie! Hopelijk zijn morgen de papieren zakdoekjes en de hoofdpijnpoeders in de aanbieding. Zo niet zul je van mij niets meer horen.

Ludo