BLOED AAN DE PAAL ( het nieuwe slachtoffer van de planklare zorg)

De onderste drie rijen van de tegels in de douche raakten besmeurd met een regen van bloed. Een fijne mist van spetters als of er een varken was geslacht. Zonder dat het arme beest ritueel afscheid van zijn leven had kunnen nemen. Ging het irrationeel door mij heen verstijfd als ik daar zat vastgeketend op mijn douchestoel. Een tweede even irrationele gedachte dat ik beter de onderste rijen tegels kon vervangen door een meer bijpassende kleur. Voor mocht het in de nabije toekomst vaker gebeuren. Mijn adem wilde mijn longen niet verlaten. Langzaam onder invloed van de zwaartekracht gleden de druppels omlaag in een ongeletterd patroon dat in karakter sprekend de heilige naam van mijn onnoembare angst weergaf. De normale geluiden van de nacht konden het kloppen van mijn hart het suizen in mijn oren niet overstemmen. Zou ik hier moederziel alleen doodbloeden? Zonder dat iemand het wist. Wie zou er om mijn heengaan rouwen? De eenzaamheid die ik anders verre verkies boven sociaal contact hing nu als een molensteen van malende gedachten om mijn nek. Voor even nam een gevoel voor dramatiek de overhand. Wist ik het zeker; ik zou hier het leven laten net als mijn moeder in haar ziekenhuisbed in Appelscha. Net geopereerd aan botkanker. Een operatie die alleen had kunnen slagen als ze ook een deel van haar hersenen hadden kunnen wegnemen. Een bed dat te groot voor de woonkamer in de bijkeuken was geplaatst. Aan de linker kant van het huis. Nog geen maand later  bleek de verkeerde kant. Met noodlottige gevolgen. Want mijn stiefvader had in de tuin achter hun huis bezig het opgeschoten  onkruid te wieden haar geroep om hulp niet gehoord. Zij doodbloedde door een gesprongen ader in haar hoofd. Niet willen horen, dacht ik later op de begrafenis als een volleerd complottheoreticus, opgeleid in een volmaakt gebrek aan ouderlijke liefde en sociale bewogenheid. Hun woning was overigens niet veel meer dan een goedkope arbeiderswoning voor dagloners. Met kartonnen muren. Of all places sterven in Appelscha. Heer laat die kelk als een ouderwetse oorlam bij de koninklijke marine aan mij voorbijgaan. Diep adem halen en bij zinnen komen besloot ik grimlachend bij deze wrange gedachte terwijl ik keek hoe het bloed uit mijn eikel druppelde. Niet bij de pakken neerzitten, maar gewoon doorpakken wat je pakken kan. Al kleeft er ook bloed aan je paal en handen  Het padvindersjargon van democraten van gristelijke huize met een harde g als excuus om de thuiszorg te ontmantelen kwam als gal weer moeiteloos naar boven.

Wat had ik fout gedaan? Was ik stom geweest? Leed ik aan zelfoverschatting om met mijn slaapdronken kop midden in de nacht mijzelf te willen katheteriseren? een woord waar elk normaal mens al zijn tong over breekt. Ik durfde geen antwoord te geven. De katheter was toch als een jonge klare in een ouderling uit Staphorst mijn plasbuis binnen gegleden. Had tijdens de preek nergens een hindernis ondervonden. Was als rubber knuffelbeest nergens mee in botsing geraakt  of achter blijven haken. De volle 45 cm van deze rubberen worm als het enige echte symbool van de zelfzorg. Toch was er volledig in mij opgegaan geen of nauwelijks urine uit het trechtervormige uiteinde gelopen, was mijn voorlopige wetenschappelijke observatie. Zonder daar direct een conclusie aan te willen verbinden. Tot het moment zeg maar waarop urine en bloed met golven tegelijk langs mijn katheter spoten. Door een verstopping met geronnen bloed het eerdere bloederige tafereel schilderde. Bij gekomen van de schrik besloot ik nog een katheter te zetten om zeker te weten dat mijn blaas wel volkomen was geledigd. Ik was nu toch bezig om mijn angst voor morgen te leren beheersen. Dat bleek onnodig wat ik ook had kunnen aflezen uit de plas bloed en donkerbruine urine rond mijn voeten. Na de tegels en de vloer te hebben geschrobd met Jif en nog een keer te hebben afgenomen met een lapje met verdunde chloor weer naar bed.

IN BED

Weer tussen de nu koude lakens dacht ik vlak voordat ik niet meer wist waarom ik hier op aarde ben. Verdomme ik had 20 jaar later moeten leven. Niet in deze tijd. Een periode in de geschiedenis waar de invloeden van het neoliberalisme zich nog zo sterk doen gelden dat ziek zijn iets krijgt van de Russische roman ; eigen schuld en boete doe je ook maar zelf. De zorg voor normale zieken moeiteloos kan worden afgeschaald om mensen te helpen die niet eerder blijk gaven van solidariteit anders dan met hun eigen groep van complotdenkers en gezondheidsfreaks. Een ongezonde tijd waarin de door pestdampen benevelde lichamelijk gezonden zonder moreel kompas blind varen op YouTube. Daar door de overdreven neiging hebben te doen of ziek zijn iets is dat vooral onder de eigen verantwoordelijkheid valt. Of het allemaal wel echte dokters en geen slagers zijn die op het scherm witte jassen dragen. Maar als ziek worden valt onder de eigen verantwoordelijkheid en niet kan worden gezien als een act of God had ik van al die 50 jaar aan betaalde premies beter mijn uitgestelde zorg in kunnen kopen bij  een particulier ziekenhuis. Wel zo eerlijk omdat ik ondanks alles ook al jaren premie betaal voor zij die weigeren zich te laten vaccineren, daarmee een veel grotere kans lopen ziek te worden. niet dat ik dat erg vind. Maar moet je als mens beginnen wat eenzijdige solidariteit ten koste van de eigen gezondheid gaat? Doden kunnen geen zorgpremie betalen.

Het is het tegenovergestelde in redeneren in vergelijking met de denkbeelden aangehangen door orthodoxe christenen. Naïevelingen die als totaal onderworpen volgelingen menen dat hun Heer een bijzonder plan heeft met de zending van deze coronacrisis . Een plan dat hen pas later in de hemel in volle glorie vanuit zijn Goddelijke liefde en genade zal worden geopenbaard. Hoe eerder, hoe beter denk je dan als het nieuwe slachtoffer van de uitgestelde planklare zorg.

Causale excuses zijn het. Opgehelderd   na de verfrissende  aderlating van mijn manlijk geslacht kwam mijn denkvermogen weer op gang. Ik draaide mij voor vijf minuten om zo mijn buik de warme vrouwelijke streling van een elektrische onderdeken te  laten proeven. Terug op mijn rug ging ik verder met het definiëren van mijn gedachten. De wereld valt of staat bij een juiste definitie en juist en eerlijk benoemen van elk begrip dat je hanteert. Zo niet raak je met jezelf in tegenspraak. Wat de oorzaak is van alle polarisatie. Ik formuleerde het als volgt Causale excuses zijn de verontschuldigingen die een mens bedenkt waarbij alles wat die vergeving van de zonde uitsluit wordt genegeerd of buiten gesloten. Tot exclusief domein van de ander wordt verklaard, waarover enige kennis niet nodig is om toch overtuigd te blijven van je gelijk.

  Tegenwoordig worden de Joden er ongevraagd met hun haren bijgesleept om een gedrag te rechtvaardigen dat anderen in gevaar brengt. Lekker makkelijk dacht ik warm in bed; een drogreden op basis van een emotioneel inderdaad niet te ontkennen en behapstukken leed. Een ongehoord leed zo groot dat daar nooit het laatste woord over gezegd kan worden. Een kromme redenering die alleen maar valt te pareren met de vraag. Maar met hoeveel edele Germanen hebben die 6 miljoen joden dan wel afgerekend in de oorlog? Op een paar uitzonderingen na, niet één. Waardoor je ten onrechte een slachtofferschap claimt terwijl je in werkelijkheid de dader bent . Hoogstens het slachtoffer bent van je eigen domheid en gebrek aan compassie, dat wel

Als ik de vaccinatie weigeraars historisch gezien toch ergens mee vergelijken wil moet ik verder terug in de tijd. Verder dan dhr. T.Baudet de geschiedenis als causaal excuus heeft bestudeerd. Terug naar de tijd van de Spaanse veroveringen van de nieuwe wereld. Terug naar de tijd rond 1520 dat een handvol Spaanse Conquistadores een heel continent wist te veroveren. Hoe ze dat lukten? Met behulp van biologische oorlogsvoering. Door de totale Indiaanse bevolking in aanraking te brengen met het pokkenvirus en andere. Zonder boze opzet natuurlijk! De wetenschap was toen nog niet zover dat zij dat gevaar had kunnen onderkennen. Zo dat de conquistadores zich nog met enig recht ter verontschuldiging hadden kunnen beroepen op; wir haben es nicht gewusst!

Een ziekte waartegen de autochtone bevolking door het ontbreken van een veestapel geen enkele weerstand had opgebouwd. Hun immuunsysteem totaal overvallen absoluut geen antwoord op had. Als je de vaccinatieweigeraars dus ergens mee wilt vergelijken en herbenoemen kun je ze beter in navolging van de Spaanse veroveraars “de nieuwe Conquistadores noemen.” Alleen nu zonder het excuus dat ze niet kunnen weten hoe besmettelijk het virus is. Een groep die wat mij betreft met terugwerkende kracht zou moeten worden gedaagd voor het Internationaal Hof van Justitie in Den Haag.Op dat de geschiedenis ook met recht oordelen zal over deze groep van verstokte vaccinatie weigeraars.

Ludo