MIJN EXCUSES VOOR DE EXCUSES!

CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v62), quality = 90
MIJN EXCUSES VOOR DE EXCUSES!
Nu het wereldkampioenschap voetbal geëindigd is in een eindoverwinning voor de jongere neven van koningin Maxima wordt het tijd om als Staat der Nederlanden excuses aan te bieden aan alle nazaten van tot slaafgemaakten in West-Indië. Een gebied dat we tegenwoordig aanduiden met Suriname en de Nederlandse Antillen. Het ene gebied als staat tegenwoordig soeverein, het andere nog steeds schatplichtig aan zijn kolonisator.
 
Eigenlijk ben ik blij dat Nederland geen wereldkampioen voetbal is geworden, anders waren de excuses ongetwijfeld weer uitgesteld. Zo als de afgelopen 28 jaar vaker gebeurde! Nu tot na de inhuldiging van onze kampioenen en een ontvangst door de koning op huis Ten Bosch. Een lintje in de orde van de Nederlandse leeuw voor hun sportieve inspanningen. Niet dat ooit een slaafgemaakte die eer ten deel gevallen is!
 
Kampioen worden, ligt politiek namelijk nooit echt gevoelig, want daar kun je mee thuiskomen bij het ‘gewone’ volk. Winnen bovenal, ongeacht de consequenties en de hypocrisie die er vaak mee gepaard gaat, bouwt mee aan onze nationale trots. Stut of verstevigt onze nationale identiteit. Iets wat je van de slavernij in de verste voetbalvelden te midden van de kurkdroge woestijn niet beweren kunt.
Hoogstens dat deze dwangarbeid op grote schaal in de zeventiende achttiende eeuw en een deel van de negentiende een forse bijdrage leverde aan ons bruto nationaal product. Nieuw onderzoek daarna spreekt van cijfers van tussen de zes en tien procent. De nazaten van slaven het nationaal elftal dusdanig versterken dat we in de wereld van het voetbal in ieder geval nog steeds meetellen los van de centen.
 
Het Surinaamse volk heeft lang moeten wachten op deze excuses, die moeten aantonen dat hun lijden eindelijk serieus genomen wordt door de daders of in ieder geval hun nabestaanden en de inwoners van dit land. Dat hun slachtofferschap geen blackface komedie is. Hun niet langer de zwarte piet hoeft te worden toegespeeld. Alhoewel als ik kijk naar hoelang deze excuses op zich hebben laten wachten, ik bijna het idee krijg dat ze in Nederland er liever op hadden gewacht dat de ketenen, in plaats van verbroken, zouden zijn doorgeroest. *
 
Ik vraag me, net als in een vorig artikel af, waarvoor de Nederlandse Staat werkelijk zijn excuses wenst aan te bieden? Voor de handelwijze, het transsport over zee, het verhandelen en het gedwongen te werk stellen van tussen de 550.000 en 600.000 mensen uit vooral West-Afrika en het achterland daarvan? Tot de afschaffing op 1 juli 1863, nu ruim een eeuw geleden! Of gelden de excuses ook voor de goddeloze mentaliteit. Het ras egoïsme, het stuitende gebrek aan christelijke ethiek en morele visie om te kunnen inzien dat het hier om het leven, de vrijheid en de toekomst van talloze mensen van een andere huidskleur ging. Alle tot dan geldende normen en waarden verkwanseld voor een handjevol zilverlingen om met hun favoriete lectuur, de Staten Bijbel, te spreken. Terwijl het aan hypocrisie, wegkijkerij of drogredenen ook op het godsdienstig vlak niet ontbrak.
 
Gelden de verontschuldigingen ook het gegeven dat in de ruim honderd jaar dat Suriname viel onder het koloniale bewind, de inwoners nog steeds werden weggezet en behandeld als tweederangs burgers?
Inderdaad wordt het tijd voor excuses, maar niet door alleen het abstract en gevoelloos klinkende; de Staat der Nederlander, maar door het hele Nederlandse volk. Anders blijft dat nog steeds heersende romantische nationalisme, binnen grote delen van de bevolking, een volkseigen denkrichting uit het begin van de 19de eeuw, een broedplaats voor het onderhuids racisme en een voedingsbodem voor opnieuw opkomend exclusief blank populisme. En daar bestaat naar mijn beste weten geen enkel excuus voor! Ook niet over 300 jaar!
Ludo
*Een verwijzing naar de herdenking van de afschaffing van de slavernij; ketikoti (ketenen gebroken)