Poetin, de verschrikkelijke!

 

 

In 2016 bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen was de slagzin waarmee de vastgoedspeculant Donald Trump de verkiezingen inging; “Make America great again”. Hij won helaas met zijn eigen verkleurde  kijk op grootsheid,  wat tot 4 jaar rampspoed in de internationale betrekkingen leidde en een verzwakking van de NATO als bondgenootschap. Nu probeert de Russische president Poetin niet toevallig  onder hetzelfde motto, “make Russia great again”, zijn verpauperde rijk weer op de kaart te zetten door zijn militaire macht te demonstreren. In een oorlog die hij door militair overwicht op de korte termijn vrijwel niet verliezen kan. Wat moet ik daar nu van vinden? Van al die vreemde uitvluchten die zijn gedrag moeten rechtvaardigen? Zijn interpretatie van de geschiedenis die vooral buitengewoon eenzijdig is en de nodige hiaten in kennis vertoont. Naast dat het mij boos maakt stelt het mij voor raadsels.

 

 Maar Wat mij nog het meest verbaasd is hoe kort het geheugen van politieke grootmachten en hun leiders  is. Door heel de geschiedenis heen. Hoe weinig lessen er getrokken worden uit alle nederlagen op rij veroorzaakt door een aanvalsoorlog. Het begon al in de 100-jarige oorlog met de veldslag bij het Franse plaatsje Azincourt in 1414. Laat ik niet te ver terug gaan in het verleden. Waar Franse ridders niet voor de eerste keer in die jaren vernietigd verslagen werden door het eenvoudige voetvolk. En loopt via talloze verloren gewapende conflicten, koloniale oorlogen, de oorlog in Korea en Vietnam door naar de smadelijke nederlaag van het Russische leger in Afghanistan, die de val van het communistisch regiem inluidde. Maar ik zie het steeds weer. Elke generatie lijkt te snakken naar zijn eigen nederlagen. Denkt dat een nieuwe oorlog de smaad van de  oude nederlaag zal uitwissen. Zonder  te beseffen dat  conventionele militaire machten en die ‘ridderlijke’ manier van oorlog voeren geen passend antwoord kunnen formuleren op een guerrilla-oorlogsvoering die kan rekeningen op steun onder brede lagen van de bevolking. zeker nu de internationale publieke opinie en een emotionele voorkeur en volksgunst voor de zwakkere in een conflict een steeds grotere rol gaan spelen. Een regiem dat begin jaren negentig  door binnenlandse onlusten  veroorzaakt door een sterk teruggelopen economie al eerder ten val kwam en   dat  Poetin met zijn enge en beperkte  kijk op de geschiedenis  in al zijn vermeende grootsheid nu weer restaureren wil.

 

 

Wat mij ook verbaast, is dat er internationaal geen paal en perk gesteld wordt aan de macht van dit soort individuen. De negatieve keerzijde, denk ik,  van het recht op zelfstandigheid, de volkssoevereiniteit en non-interventie in  binnenlandse aangelegenheden. En de angst van heel veel  slechte leiders dat als deze controle een feit zou zijn hun eigen politieke lot snel beslecht is. Een gebrek aan morele controle  waardoor de politieke verantwoording  door elkaar de maat te nemen  achterloopt op  de belangen bij een  economische globalisering.  een voorkeur om je kop in het zand te steken waar een land als China dankbaar gebruik van maakt.  Een negatief effect dat  blijft bestaan zolang daarover  geen bindende internationale afspraken  worden gemaakt naast een onafhankelijke hof van arbitrage. Waarzonder individuen kunnen bestaan met zoveel macht en rijkdom dat zij het soevereine recht van een heel  volk of natie op zelfbeschikking of belastingwetgeving  met de voeten kunnen treden. Poetin wordt daarin voorafgegaan door illustere voorgangers als Pol Pot, Hitler, zijn rolmodel Stalin, Bashar al-Assad in Syrië, de voor zijn misdaden opgehangen Saddam Hoessein om alleen de meest recente te noemen. Het zijn dit soort figuren die met het bloed van hun onderdanen en buren de zwarte bladzijden van de geschiedenis schrijven.

 

En de rest van de wereld die als pitbulls zonder tanden op veilige afstand dit geweld veroordelen. Beloven de zwaarste economische sancties ooit te zullen nemen. Ik word er toch wat cynisch van. Al was het maar omdat voor doden en gewonden economische sancties er niet meer toe doen. Die hebben daar al met hun leven voor betaald terwijl zij beter verdienen dan dit armzalige antwoord. Zeker als blijkt  dat de angst van de rijke landen dat het hun iets teveel zal gaan kosten hun van een echt doeltreffend  optreden afhoudt.  Kotsmisselijk word ik daarvan. Die mooipraterij we gaan iets doen. Alsof je met spaarzegels plakken  om te sparen  voor  een mooiere  doodskist de aangerichte schade kunt herstellen Je kunt een beer zeker een Russische  niet temmen door hem de polka te leren dansen,  hoelang je ook met hem overlegt. Die kun je alleen aan de ketting leggen of als het een ijsbeer is vrijlaten op spitsbergen, waar het tegenwoordig heel goed overwinteren is.

 

Dat de internationale gemeenschap met hun bek vol tanden vooral daarmee het signaal afgeeft dat zij instemt, zij het meesmuilend met de agressie van de sterkste. Zijn afgedwongen ‘recht’ erkent. Vreemd dat de westerse democratieën niet durven besluiten een hybride aanval met dezelfde wapens te beantwoorden. Net alsof de hackers aan westerse kant ver achterlopen bij die uit Rusland en Noord- Korea. Of het internet geen westerse uitvinding is. Of mankeert het aan politieke wil en  durf? Zijn we plotseling voor de eerste keer in de geschiedenis roomser dan de paus geworden? Wordt het  niet eens tijd dat heel Rusland wordt lamgelegd   door Cyberaanvallen tot zelfs de klok op het Kremlin stil staat.

HACKERS VAN DE VRIJE WERELD VERENIGD U, WANT HET ENIGE WAT U TE VERLIEZEN HEEFT ZIJN DE BOEIEN VAN DE TEGENPARTIJ.

 

Hoe anders was de stemming toen op 2 augustus 1990 de troepen van de Irakese dictator Saddam Hoessein de grens met Koeweit overtrokken. Het olierijke buurland ruim een half jaar bezette.

De inval werd meteen diezelfde dag veroordeeld in resolutie 660 van de Veiligheidsraad. Er werden economische sancties tegen Irak ingesteld met een nieuwe resolutie en er werd een ultimatum gesteld dat Irak zich onvoorwaardelijk vóór 15 januari 1991 uit Koeweit terug moest trekken.

Toen wist de internationale gemeenschap met Amerika voorop niet hoe snel er een enorme troepenmacht (700.000) geformeerd moest worden om de Irakese troepen terug de grens over te drijven. Jammer voor Oekraïne beschikken ze daar niet over gas- en olievoorraden die de moeite waard zijn voor de Europese gemeenschap om voor te vechten. Waarbij maar weer eens blijkt dat

internationale betrekkingen vooral stoelen op gewoon bot  boeren eigenbelang. Alleen als je er als land zelf beter van wordt, kun je er over nadenken of er een morele plicht bestaat om tussen beiden te komen. Alsof er geen handvest van de Verenigde Naties bestaat. Een handvest opgesteld in San Francisco op 26-06-1945 waarin al in de eerste regel wordt bepleit de volgende generaties dat zijn wij voor de gesel van de oorlog te behoeden. Papieren beloften blijkt wel weer.

 

Het enige wat ons nog als laatste redmiddel voor ons fatsoen en besmette blazoen  rest is de wet; pluk ze toe te passen op dit soort internationale criminelen. Niet hun bank te goeden bevriezen, maar volledig onteigenen. Ze financieel leeg laten bloeden. Dan kan en passant Poetin en zijn kliek voor het internationaal strafhof in Den Haag worden gedaagd om zich te verdedigen tegen de aanklacht niet meer dan ordinaire oorlogsmisdadigers te zijn.  Om vervolgens veroordeeld te worden. Want zijn gedragingen gaan alle grenzen te buiten, terwijl  het enige handelen waaraan geen grenzen kunnen worden gesteld is het waarborgen van de mensenrechten. juist die rechten die in een oorlog als eerste het veld ruimen of op het veld van eer belanden. Maar ook dat is wat de geschiedenis leert; eerst het geld en dan pas de mensenrechten. Of zo als onze oosterburen zeggen; ¨Erst das Fressen und dann die Moral.¨ Terwijl al die ‘gekozen’ politieke leiders onvoldoende   beseffen dat  zonder mensenrechten elke democratie waardeloos wordt.

terwijl de geschiedenis ook leert dat vrouwen geen oorlog beginnen. Hoogstens faciliteren of gedogen uit liefde voor hun zonen of echtgenoten.

Rest mij ter afsluiting alleen nog een woord van dank te richten tot  Thiery Baudet  voor zijn niet aflatende pogingen  om in 2016 de stabiliteit van de Oekraïne en de eenheid van de Europese Unie te ondermijnen door onder valse voorwendselen om een raadgevend referendum te verzoeken. Poetin is je er beste Thiery   in ieder geval nog steeds zo verschrikkelijk dankbaar voor dat hij ter ere van jou begonnen is met vuurwerk en raketten af te steken.

Ludo