TOT TWEE KEER TOE GEVALLEN

This Artwork is published by bgs artMedia, a leading marketplace for fine art reproductions and unique wall art.

Afgelopen week ben ik twee keer gevallen. Drie keer wilde als scheepsrecht niet lukken De eerste keer struikelde ik over een ‘uitstekende’ straatklinker waardoor na te zijn gelanceerd mijn schouder als een tweetrapsraket uit de kom schoot en mijn operatie aan de lagere meer aardse delen werd uitgesteld. Maar daar kan ik meeleven, zelfs overleven zonder al te veel  medeleven. De tweede keer afgelopen week dat ik viel was door en voor een jonge schoonheid uit Polen die ik op vrijdagavond ontmoette op het Lieve Vrouwenkerkhof tijdens Dias Latino’s. Het onverhoopte resultaat; een gevallen man en een gebroken hart. Niet dat zij onwelwillend tegenover me stond of niet wenste in te gaan op mijn avances. Integendeel, we hebben samen gezellig gekeuveld en gedanst. Zeker een uur lang maar ik voelde mij al die tijd ook een beetje een  oude dwaas. Wat dacht ik wel? Had ik mij trouwens niet al tijden geleden voorgenomen voor de rest van mijn leven vrijgezel te blijven? Van de vele voordelen van die specifieke relatievorm toegespitst op jezelf met volle teugen te genieten en profiteren. De vrijheid, de zielenrust, het alleen verantwoordelijk zijn voor eigen doen en laten. Het immense gevoel van altijd durende vrede als een zelfgenoegzame tevredenheid met mijn aangeboren luiheid. Mijn niet competitieve aard en overige onvolmaakte aantrekkelijkheden. Want waarom zou een vrijgezel moeten streven naar volmaaktheid als hij al volmaakt gelukkig is in zijn eigen warme cocon van zijn  bestaan. Een leventje waarin niets hem uitdaagt dan zich over te geven aan het; il dolce far niente. Wat zonder de listen en afleiding van la donna echt een stuk makkelijker is.

 

Was dit voornemen niet meer dan een rookgordijn over mijn onderdrukte mannelijkheid of voelde ik pas nu opstandigheid met mijn genomen besluit. Nu de kelk van een pure belofte mij tot de lippen reikte. Was de tijd daarvoor slechts    een povere  amateurvoorstelling. Een eenakter  waar ik bij gebrek aan beter mijn tijd doodde met de ontuchtige walvisharpoen van de leugen als een harpist te bespelen ? Was een lief gezichtje al voldoende de beste wens sinds jaren moeiteloos opzij te bulldozeren? Ik twijfelde, maar als ik één ding heb geleerd is dat vrouwen houden van maar drie dingen. Van schoenen, zichzelf en van doortastendheid bij  het sterke geslacht. Een zekerheid van handelen die grenst aan het brutale om haar helft van de wereld en haar hart te veroveren, er beslag op te leggen. Als was  elke verovering  van een vrouwen hart ook een geestelijke en ontuchtige  abortus

 

 Daarbij was ze het als verschijning meer dan waard zo als zij er uit zag met haar volmaakte uitstraling, een kruising tussen de onschuld van de heilige maagd Maria en de vrouwelijkheid van Maria Magdalena. Een witte sluier op het hoofd die haar donkere krullen verborg als wachten die op de tedere onthulling  bij het maanlicht. Verder gekleed in zwarte coltrui populair in de nouvelle vague en een Turkse harembroek die herinneringen opriep aan het schilderij van de Italiaanse schilder Giulio Rosati; de harem dans. Na een korte kennismaking door een baltsdans vroeg ik wat ze deed. Zij was bezig, vertelde ze me. om een site  te bouwen waar verloren zielsverwanten elkaar zouden kunnen vinden en kennismaken  door een nog te ontwikkelen algoritme. Geen gemakkelijke opgave; al was het maar doordat de ziel zich moeilijk kennen, verbaal beschrijven of lijfelijk onderzoeken laat. Zeker als je als man niet voor de meer platonische kenmerken van de ware liefde openstaat. Bij het horen van haar verlangen moest ik direct denken aan de dialogen van Plato, de Griekse wijsgeer en leerling van Socrates in een tijd dat Europa nog schatplichtig was aan dat land, in plaats van het omgekeerde tegenwoordig. Vooral aan het boek; symposium in het bijzonder het verhaal van de blijspeldichter Aristophanes. Hoe man en vrouw oorspronkelijk als één ondeelbaar wezen bestonden. Zeg maar als Evadam. Toch door de oppergod Zeus dit wezen, vanwege zijn hoogmoed gelijk te willen zijn aan de goden, werd opgedeeld in de 2 verschillende geslachten, man en vrouw. Sorry, maar van een ruimere genderdifferentiatie hadden de oude Grieken nog geen geitenkaas gegeten. Wat maakt dat wij de nakomelingen als wandelende Joden van de liefde blijvend op zoek zijn naar onze verloren wederziel.

 

En het mooiste zei ik begeesterd door haar uiterlijk en mijn verstand is dat onze ziel onsterfelijk is. Dat maakt dat voor de ziel tijd of jaren al zijn het eeuwen geen verschil maken . Voor onze eindelijk herenigde  Ziel is  Ons leeftijdsverschil van 42 jaar dus  volkomen onbelangrijk . Een ademtocht van hartstocht in de eeuwigheid. een snik in de tijd. Maar hoe kun jij zeker weten dat ik jouw zielige wederhelft ben vroeg zij. Ik; wie anders kan er anders zoveel onzin uitkramen en toch bij jou een gewillig oor vinden als die niet door Amor tot één ziel zijn veroordeeld . Nu loop ik haar al twee dagen te zoeken, voel me net de dichter Francesco Petrarca nadat hij zijn Laura had gezien in de kerk zonder te mogen zingen. De  teer beminde vrouw en muze aan wie hij de hele  bundel; Il Cazoniere wijdde. Waar ik de wijze les aan wil verbinden dat weten van de ware liefde zonder daar een gezicht aan te kunnen verbinden aan de liefde hoogstens   de smaak van een zielig bereid galgenmaal verleent.

 

Ludo 3=07-2022