Vaccinatiedwang!

Hoeveel respijt moet ik hebben met andermans lichamelijke integriteit als daardoor de mijne geweld wordt aangedaan. Hoort bij een beroep op die lichamelijke integriteit ook niet evenveel aandacht besteed te worden aan de geestelijke integriteit en stabiliteit? Ik doel hier op het gebrek aan bereidheid van een aantal mensen om zich te laten vaccineren. Inenten zo als het vroeger heette. Wat nodig is om verdere verspreiding van het sars-CoV-2 virus te voorkomen. Want zonder in griezelverhalen te willen vervallen is de huidige delta variant toch wel wat graadjes erger dan de virusstam die begin 2020 uit het Chinese Wuhan via Bergamo  kwam overwaaien. Heeft dit zogenaamde griepje alleen al in India miljoenen doden meer gekost dan tot nu toe werd aangenomen

Ik kan de vraag  ook anders stellen.  Hoeveel erger voor de bangen en  de kleinzielige van geest is een prikje in de schouder in vergelijking met  3 weken op de I.C geïntubeerd met een slang in je longen. Kunstmatig onder narcose gehouden omdat je het anders sowieso niet overleeft. Kun je daar dezelfde normen en waarden voor hanteren of is er sprake van een kwantiteit of kwaliteit verschil? En natuurlijk kun je als fervent vaccinatieweigeraar of andersoortige gewetensbezwaarde je beroepen  op de waarborg in de grondwet. Dit overigens in tegenspraak met het feit dat juist voor een goed ontwikkeld geweten een sterk ontwikkeld sociaal bewustzijn een eerste vereiste is. Dit ethisch normenstelsel  het vooral moet hebben van wat ons allen bindt

 

Maar geldt voor deze integriteit niet hetzelfde als wat ook opgaat voor vrijheid in het algemeen. Dat de individuele vrijheid ophoudt  waar je door eigen handelen of nalatigheid de grens van de ander overschrijdt? Hem of haar schade toebrengt in welke vorm dan ook. Is vrijheid niet typisch een begrip dat valt of staat bij wederkerigheid. Zonder kwantitatief onderscheid omdat   de een niet vrijer kan zijn dan de ander. Zoals het weinig zin heeft om de christelijke plicht van de naastenliefde te bedrijven als een ander weigert jou lief te hebben.

 

Is het daarmee niet van belang te weten waar je je eigen grens moet trekken om niet met jezelf of  anderen in conflict te komen? Te weten  waar de wet juist wordt toegepast of in tegendeel misbruikt en opgerekt om het eigen gebrek aan solidariteit met de gezondheid van de zwakkeren te verhullen door het te over gieten met een wrang smakend sausje van eigen morele superioriteit? Een grens die alleen maar bepaald kan worden op grond van  relevante kennis en juiste informatie. Nog los van het gegeven dat men alles in zijn  juiste proporties moet kunnen zien zonder het uit zijn verband te rukken.

Dus naast de plicht van alle overheden om het publiek over alles zo goed mogelijk te informeren rust bij de burger de taak om deze informatie haast verplicht tot zich te nemen. Want zonder kennis  kan men ook geen verantwoording afleggen. Waar ik hier  in mijn column dan ook ongemerkt voor pleit is een keurmerk op de waarheid!

Een waarheid niet besmet met welk virus dan ook. Een waarheid gebaseerd op kennis en niet een geloof in eigen onfeilbaarheid. Luisterend naar de laatste uitspraken van dhr. W. Engel  schoot mij een gezegde van mijn geliefde leraar geschiedenis pater dr. Reinders  te binnen.

 

ELKE SEKTE KENT DOOR ONTKENNING ANDERS DAN VAN ZIJN EIGEN WAARHEID ZIJN EIGEN GEKTE!

 

Een waar woord! En modern devoot katholiek als hij was sloot hij daar de eerste christengemeenschappen niet van uit. Voor de hedonistische romeinen van die klassieke geworden tijd, ik hoor het hem nog zeggen, waren die christenen niet meer dan eerste klas malloten. Want zo leuk en aangenaam was het in de Hades de Romeinse onderwereld niet. Terwijl het voor de eerste christenen met dank aan keizer Nero de snelste manier was om in hun eigen  hemel te komen. Een verkapte vorm van zelfmoord die op de romeinen overkwam  als een moreel terroristische aanslag op de grondslagen hun maatschappij. Voor de eerste christenen kwam die vervolging van de moederkerk eigenlijk goed uit. Het was hun namelijk verboden zichzelf van het leven te beroven. Elk leven was een kostbaar geschenk van God de Heer dat je als een luxe paard niet in de bek mocht kijken. Zo werd wel het recht op leven gewaarborgd, maar over de kwaliteit in alle velden, wegen en weiden gezwegen. Een pragmatisch dogmatisme dat latere koningen en machthebbers steeds in hun eigen voordeel hebben uitgelegd. Leerde ik als puber al dat de waarheid kneedbaar is als was voor hen die hun oogkleppen naast hun oren laten hangen.

 

Zo blijk ik al schrijvend nu ook te pleiten voor een keurmerk op het ware geloof. Dan laat ik het lidmaatschap van al die waarheidlievende sekten wel aan de getroebleerden van geest en minder gevaarlijke gekken over

 

Ludo