WAAROM BEN IK VERDOMME GEEN HELD?!

Het zijn weer gouden tijden voor hen die als ongehoorde helden willen sterven. Terwijl zo als de geschiedenis leert de ene held de ander niet is. Een idee waar de foto hierboven naar verwijst. Daar mee wordt steeds op nieuw generatie na generatie ongewild reclame gemaakt voor de olympische lauweren die magere Hein oogst op het slachtveld van volkomen zinloos oorlogsgeweld. Ver van mijn bed en in tijd zal het , hoop ik mijn tijd wel duren . Maar toch! Als altijd dwingt mij het wereldgebeuren alleen in mijn achterkamer in Amersfoort tot de gedachte dat de verheerlijking van geweld, dit zien als de ultieme oplossing, een typisch geval is van onuitroeibaar mannelijk grensoverschrijdend gedrag. En dan behoor ik nog niet eens tot het hedendaagse legioen van dappere en ben zeker geen held. Maak ik geen deel uit van die volksstammen die een ander, in dit geval de Russen wel even naar onze mores een lesje zullen leren. Mij zul je niet als kenner van de geschiedenis en het karakter van de mens vrijwillig  als een brave soldaat Sveik* naar het front zien vertrekken. Alles achter me laten om voor de vrijheid te strijden. Want als vrijheid alleen door een gewelddadige strijd bereikt kan worden hebben de middelen het doel ontheiligd. Of deel zien uit maken van het Condorlegioen* als het legion d ‘honneur.* Ik kijk wel drie  keer uit. Ik wil niet sterven voor het vader- of moederland. Ik geloof niet in een specifiek nationaal erfgoed, als deze erfenis bijna alleen is opgebouwd uit beenderen en botten*, kettingen en ketenen. Een noemloos leed als kruizen op het veld van eer. Zeker niet als met mijn einde het beste van het  vaderland, het cultureel erfgoed* sterft in en door mij. Ik nooit na de afloop de moraal van het verhaal of de wending ten goede van deze geschiedenis zal weten noch navertellen aan mijn kinderen en kleinkinderen.

Als altijd verandert een oorlog bijna iedereen van een geweldloze idealist in een op de werkelijkheid van alle dag gerichte pragmatist. Van iemand die het beste met iedereen voorheeft in een gewelddadige strijder voor het eigen gelijk. Een gelijk dat lijkt te bestaan uit eigen huis en haard. Waar het ‘Gott allein mit Uns’* op de koperen gespen van de  koppelriemen vooral blijk geeft van een bijna niet te overbruggen gespletenheid en een diepe verdeeldheid tussen de partijen onderling. Een schizofrene werkelijkheid waarin leugen en waarheid aan elkaar gelijk gesteld zijn. Het vijandbeeld elke dag opnieuw bijgewerkt wordt met nog bloederige details.

Dat is wat ik heb geleerd. Wat al jaren mijn geestelijk houvast vormt. Dat geweld nooit iets oplost. Dat je mensen het gezonde  verstand niet kunt inranselen. Naar de woorden van mijn stiefvader die zich helaas weinig van zijn eigen “volkswijsheden”aantrok.

Daarom betaal ik nu stilzwijgend en in een oprechte wens naar vrede  mijn eigen bijdrage door het betalen van de sterk gestegen prijzen. Vooral die van de gasprijs, terwijl maar 30% van ons gas uit Rusland komt. Het graan voor mijn dagelijks brood allemaal in de Europese Unie is verbouwd. Wat ze met de rest van de woekerwinsten doen is mij . eerlijk gezegd een raadsel. Hopelijk vluchtelingen opvangen en betaalbare woningen bouwen voor iedereen. Ook voor de woningzoekenden die als groep al jaren als erfenis van een failliet beleid  de vluchtelingen, ontheemden en joodse zigeuners  vormen binnen de eigen landsgrenzen. Rijst bij mij het besef dat vluchtelingen hoeveel miljoenen we ook voor ze ophalen  zelden naar de geldende normen en waarden  jarenlang als echte  helden worden gezien of onthaalt. 

Maar waar de winst echt blijft? Manmoedig en lijdzaam als ik ben, zal ik daar niet naar vragen. Toch ik voel mij misschien daar door nog steeds geen oorlogsheld en zal dat gevoel ook nooit kennen of nastreven. Mijzelf als held omschrijven. Als pacifist heb ik gewoon te veel twijfels bij dat woord als het om zaken van oorlog en vrede gaat. Want, wat ik al zei,  mijn hele leven heb ik geleerd van mijn ouders en opvoeders, mijn leraren en vriendinnen dat geweld niets oplost. Dat elke vorm van geweld, racisme, discriminatie, seksisme  in relatie tot jezelf of  tussen mensen en groepen onderling, uit den boze is. Dat je niet met je vuisten mag uithalen naar andersgelovigen of aanhangers van een andere partij. De brandstapel zelfs niet mag gebruiken voor boeken of verkiezingsfolders. Dat als het praten stopt, het overleg stokt, je op zoek moet naar nieuwe woorden, nieuwe zinnen, andere, voor beide betere voorstellen. Of nogmaals  die van jezelf nog een keer goed tegen het licht houden. Mijn leraar biologie bracht mij bij dat een verandering een evolutie alleen kans van slagen heeft wanneer je bereidt ben je eigen fouten eerst te onderzoeken. je aan de veranderde omstandigheden aan te passen. Zo niet is de rede het doodgeboren kind van de verlichting uit de achttiende eeuw. Ooit de kraamkamer , het forum van een vrij Europa. Heb ik als elk goed burger betaamt het geweldsmonopolie in handen gelegd van een regering die met de hand op hun hart en begroting beloofden de vrede te handhaven en te bewaren. Zo nodig  ten koste van alles en iedereen, elke vrijheid, als erfenis voor later.

 

 

Als je me een lafaard wilt noemen ga rustig je gang. Mij heb je er niet mee. Zeker als een lafaard iemand is die zich schaamt om zelf  geweld te gebruiken. Maar besef wel dat het fascisme is begonnen met en door een brede verheerlijking van het gebruik van geweld tegen iedereen die het niet eens was met hun idee, het ‘godsvolvolkorenvolk’ op aarde te zijn. Wat overigens niet betekent dat ik de inval van Rusland in Oekraïne niet veroordeelt. Alleen laat ik me niet gek maken door een stortvloed van berichten van het Oostelijk front als daarmee het nieuws van het westelijk front* of dat in Afrika uit het oog verloren wordt. En heb door dit zo te schrijven en te formuleren weer iets bijgeleerd. Namelijk dat een politicus pas echt intelligent genoemd kan worden als hij in staat is met het zwaard van de rede een strijd voor gerechtigheid te voeren op meerdere fronten. Jammer Thierry!

Ludo

* botten betekent in het Vlaams ook laarzen.

*wereldberoemde satirischer oorlogsroman van de schrijver Jaroslav Hasek over de lotgevallen van een soldaat in de Eerste Wereldoorlog aan het oostelijk front, die door elk bevel serieus te nemen daar uiteindelijk de draak mee steekt.

  • condorlegioen; Duitse vrijwilligers in de Spaanse burgeroorlog aan de kant van generaal Franco
  • legion d ‘honneur; hoogste Franse onderscheiding

*elk mens is een kunstenaar als het gaat om het vormgeven van zijn eigen bestaan.

* Gott mit Uns; de tekst op de gespen van de koppelriemen van de Duitse legers  vanaf de Pruisische tijd tot  1962

* Van het westelijk front geen nieuws (Im Westen nichts Neues) een antioorlogsroman van de Duitse schrijver “Erich Maria Remarque” over de lotgevallen van enkele Duitse soldaten.